Γράφει ο Δημήτρης Κοντοδίνας
Υπεύθυνος Επικοινωνίας & ΜΜΕ Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής Βριλησσίων
Η κυβέρνηση, για ακόμη μια φορά, επιλέγει να διαχειριστεί τις τεράστιες κοινωνικές και οικονομικές πληγές με πρόσκαιρα επιδόματα και επικοινωνιακά τεχνάσματα. Το επίδομα ενοικίου και το βοήθημα των 250 ευρώ στους χαμηλοσυνταξιούχους δεν συνιστούν πολιτική στήριξης είναι ασπιρίνες σε έναν βαριά άρρωστο οργανισμό.
Από τη μια τσέπη μοιράζουν μικροεπιδόματα και από την άλλη αφαιρούν εισοδήματα μέσω αβάσταχτων φόρων, εκτόξευσης του κόστους ζωής και συστηματικής απαξίωσης των κοινωνικών υπηρεσιών. Η κυβέρνηση επιχειρεί να ανακυκλώσει τη φτώχεια που η ίδια συντηρεί, προσφέροντας ψίχουλα που εξαφανίζονται μπροστά στις πραγματικές ανάγκες των πολιτών.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το επίδομα ενοικίου. Αντί να προσφέρει λύση στο οξύ στεγαστικό πρόβλημα, κινδυνεύει να λειτουργήσει ως καταλύτης για νέα αύξηση των ενοικίων, ενισχύοντας την αισχροκέρδεια και απορρυθμίζοντας ακόμη περισσότερο μια ήδη επιβαρυμένη αγορά. Η στήριξη της ζήτησης χωρίς καμία ρύθμιση στην προσφορά απλώς διογκώνει το πρόβλημα αντί να το επιλύει.
Και ενώ όταν το ΠΑΣΟΚ πρότεινε ένα νέο ΕΚΑΣ για τη στήριξη των χαμηλοσυνταξιούχων κατηγορηθήκαμε για «λεφτόδεντρα», σήμερα η ίδια κυβέρνηση ανακαλύπτει… τα λεφτόδεντρα, μοιράζοντας επιδόματα που δεν προσφέρουν καμία ουσιαστική, μόνιμη λύση στα βαθύτερα προβλήματα. Η υποκρισία και η ασυνέπεια δεν μπορούν να κρυφτούν.
Η σημερινή κυβέρνηση επαναλαμβάνει ακριβώς τα λάθη που κατηγορούσε στο παρελθόν: υπερπλεονάσματα στην πλάτη της κοινωνίας και επιδόματα-προπέτασμα καπνού, αντί για δομικές μεταρρυθμίσεις. Με φτηνά επικοινωνιακά κόλπα επιχειρεί να κερδίσει χρόνο, αγνοώντας τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.
Αυτό που έχει ανάγκη ο τόπος δεν είναι παροχές ελεημοσύνης, αλλά διαρθρωτικές αλλαγές: αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος, μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης, τόνωση της απασχόλησης και αυστηρή ρύθμιση κρίσιμων αγορών, όπως αυτή της στέγασης. Μόνο μέσα από μια τέτοια στρατηγική θα ανακουφιστεί ουσιαστικά η κοινωνία και θα υπάρξει ελπίδα για ένα δικαιότερο μέλλον.
Η κοινωνία δεν ζητά επιδόματα ζητά δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και πραγματικές ευκαιρίες για πρόοδο.