To «παρών» στην προβολή θα δώσει ο σκηνοθέτης της ταινίας Σπύρος Ιακωβίδης.

Η υπόθεση

Το φιλμ ξεκινάει με ένα μοντάζ σε άδεια γραφεία, ατελείωτα χτυπήματα τηλεφώνων, τα οποία και κατεβαίνουν από τη βάση τους για να μην  ενοχλούν και μπερδεμένους ανθρώπους, δημιουργώντας έναν στιλ που παραπέμπει περισσότερο στον γλυκόπικρο παραλογισμό Σκανδιναβών σκηνοθετών όπως ο Άκι Καουρισμάκι παρά στον καυστικό σουρεαλισμό που χαρακτηρίζει το σύγχρονο ελληνικό σινεμά. Ένα κινηματογραφικό συνεργείο  γυρίζει ένα ντοκιμαντέρ για τα περίπου 49.000 «φαντάσματα» που απασχολούνται στην ελληνική δημόσια διοίκηση. Είναι επίσημα εγγεγραμμένοι υπάλληλοι οι οποίοι φαίνεται να απουσιάζουν μόνιμα από τις θέσεις τους. Αυτή η παράλογη υπόθεση μπορεί να ακούγεται σαν μια σύγχρονη εκδοχή κλασικού σατιρικού μυθιστορήματος, αλλά είναι πραγματικότητα. Το συνεργείο στη συνέχεια επικεντρώνεται σε έναν  από αυτούς τους υπαλλήλους-φαντάσματα,   τον Πάνο Δολόγλου (Αχιλλέας Χαρίσκος), ο οποίος έχει κάποιες μέρες να εμφανιστεί στην υπηρεσία του, ενώ δεν δίνει σημεία ζωής στην οικογένεια του: την μητέρα του Χαρούλα (Ελένη Κοκκίδου) μια απελπισμένη, κλασικά υπερπροστατευτική και περήφανη γυναίκα εκτός εποχής, προσκολλημένη στις παραδοσιακές αξίες που οι απόγονοί της έχουν απορρίψει κατηγορηματικά και τον μικρότερο ανάπηρο αδελφό του Λευτέρη (Τζούλιο Τζορτζ Κάτση), έναν οξύθυμο χαρακτήρα με μια κάπως ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ.

Οι ντοκιμαντερίστες γίνονται τακτικοί θαμώνες στο οικογενειακό διαμέρισμα του αγνοούμενου, δημιουργώντας έναν στενό δεσμό με τους οικείους του. Ακτινοβολώντας σκυθρωπή χαιρεκακία χωρίς καν να ανοίξει το στόμα της, η Κοκκίδου αρνείται απεγνωσμένα να παραδεχθεί ότι ο αγαπημένος της μεγαλύτερος γιος μπορεί και να είναι ένοχος για όσα κατηγορείται και ακόμα χειρότερα ότι μπορεί να εγκατέλειψε την οικογένειά του για μια καλύτερη ζωή. Ο Πάνος μου «Θα επιστρέψει και τα πράγματα θα επανέλθουν στο φυσιολογικό», διαβεβαιώνει την ομάδα. Όταν οι συνάδελφοί του υποστηρίζουν ότι ο Πάνος είναι ένοχος για οργανωμένη απάτη σε βάρος της κοινωνικής πρόνοιας, εκείνη αρνείται πεισματικά όλες τις κατηγορίες. Και όταν οι φήμες επιμένουν  ότι έχει συνεργό μια νεαρή Αφρικανή με την οποία συνδέεται ερωτικά διαμαρτύρεται έντονα: «Δεν μπορούσε να βρει μια Ελληνίδα να του φάει τα λεφτά;». Με τον καιρό, η ευρύτερη δυσλειτουργική οικογένεια της Χαρούλας επεκτείνεται και περιλαμβάνει τον Μιχάλη (Kevin Zans Ansong, Νέγρο του Μοριά), έναν έγχρωμο Έλληνα οδηγό ταξί με καταγωγή από τη Γκάνα, ο οποίος γίνεται ένα είδος αναπληρωτή-αδελφού για τον Λευτέρη και βοηθός της Χαρούλας στο δύσκολο έργο εξυπηρέτησης του ανάπηρου γιου ελλείψει οποιασδήποτε κρατικής βοήθειας επί του θέματος. Αυτή η σχέση δίνει στον Ιακωβίδη άφθονο περιθώριο να σατιρίσει τον ρατσισμό στη σύγχρονη Ελλάδα, όχι μόνο από κοινωνικά συντηρητικούς ηλικιωμένους όπως η Χαρούλα, αλλά και από νέους  φιλελεύθερους. Μία από τις επαναλαμβανόμενες δευτερεύουσες πλοκές της ταινίας περιλαμβάνει μια ομάδα λευκών πολιτικών ακτιβιστών που αυτοαποκαλούνται οι «Μαύροι Πάνθηρες της Αθήνας» και μάταια παρακαλούν τον Μιχάλη να γίνει το μοναδικό μαύρο μέλος τους.

 Τα βραβεία της ταινίας

Το «Black Stone» διατυπώνει αυτά τα ευαίσθητα θέματα με τρυφερότητα και ενσυναίσθηση, ειδικά προς την ευγενική Χαρούλα, η οποία καταλαβαίνει ότι η δική της ξενοφοβία έχει τις ρίζες της στην άγνοια και τον αβάσιμο φόβο.   Ταυτόχρονα επισημαίνει την ελληνική πραγματικότητα όπου η μάνα και κατ’ επέκταση η οικογένεια μετατρέπεται σε υποκατάστατο ενός δυσλειτουργικού και αναποτελεσματικού κράτους. Καυτηριάζει την κωμικοτραγική προσπάθεια προσαρμογής τής παραδοσιακής οικογένειας στη νέα ελληνική πραγματικότητα σε έναν κόσμο που αλλάζει. Αυτός ο άλυτος κόμπος της τόσο σύνθετης, δυσλειτουργικής και αυτοκαταστροφικής ελληνικής πραγματικότητας, που κάνει τους ήρωές της να νιώθουν ότι οποιαδήποτε απόπειρα επίλυσης, αντιμετώπισης ή διαφυγής, έχει πάντα το ίδιο αποτέλεσμα: να σφίγγει ακόμα περισσότερο ο κόμπος. Κινητήρια δύναμη της ιστορίας είναι η πρωταγωνίστριά μας, η Ελληνίδα μάνα, η Χαρούλα και το σύμπαν της. Η Χαρούλα μοιάζει να χάνει τη θέση της στον κόσμο. Έχει πολλά στο πιάτο της. Αλλά αν αυτό το πιάτο ήταν ποτέ άδειο, η ανησυχία της θα μεγάλωνε και ο ρόλος της θα χανόταν. Και τότε θα έμενε μόνη, με τις επιθυμίες της, τα όνειρά της, αντιμέτωπη με τον εαυτό της, δηλαδή αυτό που φοβάται περισσότερο.  Ο φόβος ως αντίθεση στη ζωή. Οι άνθρωποι που φοβούνται να ζήσουν, να αποτύχουν, να κυνηγήσουν τα όνειρά τους, τις επιθυμίες τους, να ανακαλύψουν τον εαυτό τους, γραπώνονται από έναν ρόλο, αποφεύγοντας έτσι να πάρουν πραγματικά τη ζωή τους στα χέρια τους. Έτσι και η Χαρούλα μας.

Το φιλμ έκανε την πρεμιέρα  του στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα «Meet the Neighbors» του 63ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (2022), κερδίζοντας 4 Βραβεία:   Βραβείο ΕΚΚ για Έλληνα Πρωτοεμφανιζόμενο Σκηνοθέτη (εξ ημισείας με την Ασημίνα Προέδρου για το «Πίσω από τις Θημωνιές»),    Βραβείο Καλύτερης Ταινίας των   Φοιτητών του ΑΠΘ, Βραβείο Κοινού FISCHER Ελληνικής Ταινίας–«Μιχάλης Κακογιάννης», Βραβείο Κοινού FISCHER του διαγωνιστικού τμήματος «Meet the Neighbors». Κέρδισε επίσης Βραβείο κοινού – Ειδική Μνεία Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ Τεργέστης (2023), Βραβείο Emerging Greeks στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Βερολίνου (2023), Βραβείο Κοινού & Βραβείο Ερμηνείας για την Ελένη Κοκκίδου στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Σαν Φρανσίσκο 2023, ενώ ήταν υποψήφια για  7 Βραβεία Ίρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Ελλάδα, Μαύρη Κωμωδία, 2022. Διάρκεια: 87΄. Σκηνοθέτης: Σπύρος Ιακωβίδης. Σενάριο: Ziad Semaan, Σπύρος Ιακωβίδης. Πρωταγωνιστούν: Ελένη Κοκκίδου, Τζούλιο Τζορτζ Κατσίς,  Kevin Zans Ansong (Νέγρος του Μωριά), Αχιλλέας Χαρίσκος.

Εδώ το trailer: https://mubi.com/en/films/black-stone-2022/trailer

Σε σχετική ανακοίνωση, η δραστήρια Κινηματογραφική Λέσχη αναφέρει:

Το 2015, στο Cine -Δράση είχαμε την ιδέα να οργανώσουμε ένα σεμινάριο ιστορίας του Κινηματογράφου με γενικό τίτλο «Βλέπουμε, Ακούμε, Μαθαίνουμε από και για τον Κινηματογράφο»   Και την βάλαμε σε εφαρμογή. Βρήκαμε το δάσκαλο μας, τον Παναγιώτη Δενδραμή, τότε διδακτορικό φοιτητή στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, σιγά-σιγά συγκεντρώθηκαν οι μαθητές και ξεκινήσαμε με 1η θεματική ενότητα τον Ελληνικό Κινηματογράφο.

Σήμερα 10 χρόνια μετά και τον ίδιο πάντα δάσκαλο (δεν τον αλλάζουμε) έχοντας ολοκληρώσει 11 κύκλους σπουδών των 30 περίπου συναντήσεων ο καθένας και θεματικές: «Ευρωπαϊκός Κινηματογράφος», «Αμερικανικός Κινηματογράφος», «Κινηματογραφική Γεωγραφία» (το σινεμά των χωρών της Ασίας, της Αφρικής και της Ωκεανίας), «Το Σινεμά της Λατινικής Αμερικής», «Ευρώπη: Χώρες και Δημιουργοί», «Φιλμ Νουάρ», «Σινεμά και Λογοτεχνία», «Κωμωδία στο Σινεμά», «Σινεμά και Ιστορία», «Η Μουσική στο Σινεμά».

Μετά μια δεκαετία, λοιπόν, αποφοιτούμε και το γιορτάζουμε, με ένα ποτό και ένα κέρασμα! Την Τρίτη 24 Ιουνίου στις 20.30, στο στέκι της ΔΡΑΣΗΣ για μια Άλλη Πόλη, Πάρνηθος 21, Βριλήσσια (τηλέφωνο 2111165797). Περήφανοι για αυτή μας τη δραστηριότητα και την συμμετοχή μας, όσοι είμαστε μαθητές του σεμιναρίου, παραλαμβάνουμε το αποδεικτικό των σπουδών μας και όπως συνηθίζετε το ρίχνουμε έξω.

Δεν τελειώνουμε, απλά κάνουμε τις καλοκαιρινό μας διακοπές. Από Σεπτέμβρη σε νέες σεμιναριακές περιπέτειες. Σας καλούμε σε αυτή την ιδιαίτερη γιορτή αποφοίτησης! Ελάτε να γνωριστούμε, να δείτε τη δουλειά μας και να απολαύσετε μαζί μας όλα αυτά που κρατούν ζωντανό το ενδιαφέρον μας αυτά τα 10 χρόνια.

Η σκηνοθέτης βασισμένη σε ένα αριστοτεχνικά δομημένο σενάριο και φόντο ένα Παρίσι-μελαγχολική μεγαλούπολη παραδίδει μια βαθιά ανθρώπινη, καθηλωτική ταινία που διατηρώντας το ρομαντισμό της φλερτάρει εντυπωσιακά με το ψυχολογικό θρίλερ και το φιλμ νουάρ και η οποία καταλήγει αισιόδοξα σε ένα λυτρωτικό φινάλε. Θέμα της οι μοναχικοί άνθρωποι που αναζητούν απεγνωσμένα ανθρώπινη επικοινωνία και η επιθυμία της μητρότητας ως επιταγή κανονικότητας και απάντηση στη μοναξιά των σύγχρονων κοινωνιών.

H σκηνοθέτης Iris Kaltenbäck μιλάει για την ταινία της

Η Γαλλίδα σκηνοθέτης  Iris Kaltenbäck μιλώντας στο «La Semaine de La Critique» για την ταινία που αποτέλεσε το ντεμπούτο της τόνισε:

 «Όταν η καλύτερή μου φίλη έγινε μητέρα, μου άλλαξε τη ζωή. Νομίζω ότι μιλάμε πολύ για το πώς ένα μωρό επηρεάζει μια ρομαντική σχέση, όχι τόσο για το πώς επηρεάζει τη φιλία. Η μία φίλη συγκλονίζεται βαθιά και η άλλη πρέπει να το αντιμετωπίσει. Σε πολύ στενές σχέσεις, περνάτε από πολλά βήματα στη ζωή μαζί και, ξαφνικά, δεν ξέρετε πλέον πώς να είστε μέρος αυτής της φιλίας. Μια είδηση ​​τράβηξε πραγματικά την προσοχή μου: μια νεαρή γυναίκα δανείστηκε το παιδί της καλύτερής της φίλης και έκανε έναν άντρα να πιστέψει ότι το παιδί ήταν δικό της. Πάντα με συγκινούσαν πολύ οι διαστρεβλωμένες ή προβληματικές ιστορίες για τη μητρότητα, είτε πρόκειται για την ιστορία μιας γυναίκας που γίνεται μητέρα, μιας που γέννησε ένα παιδί ή μιας που δεν είναι. Μπορείς κάλλιστα να είσαι μητέρα και να μην νιώθεις κανένα από τα αναμενόμενα συναισθήματα, και αντίστροφα, μια γυναίκα που δεν έχει παιδί μπορεί να πέσει θύμα του μύθου της μητρότητας και να γίνει μητέρα χωρίς ποτέ να θέλει πραγματικά να είναι. Η ουσία αυτού του ζητήματος έθεσε ενδιαφέροντα ζητήματα για τη γυναικεία φύση. Είτε είσαι μητέρα είτε όχι, είτε θέλεις να είσαι είτε όχι, νιώθω ότι υπάρχει πάντα μια στιγμή στη ζωή όταν πρέπει να αντιμετωπίσεις τον μύθο. Και αυτή η ιστορία αντηχεί με όλα αυτά τα ζητήματα. Το «The Ravishing of Lol Stein», γραμμένο από τη Marguerite Duras, αποτέλεσε έμπνευση για την ταινία. Ως έφηβη, αυτό το βιβλίο με συγκίνησε πολύ βαθιά. Είναι η ιστορία μιας γυναίκας που βλέπει τον αρραβωνιαστικό της να ερωτεύεται παράφορα μια άλλη γυναίκα μπροστά στα μάτια της. Μου άρεσε η σιωπηλή αφήγηση του τραύματος και η άρνηση της πρωταγωνίστριας να την αποδεχτεί, γεγονός που την καταδιώκει σε όλο το βιβλίο και την οποία πρέπει να επανεξετάσει. Μου άγγιξε μια πολύ προσωπική χορδή και μου έδωσε μια εικόνα για το πώς σχετιζόμαστε με τα δύσκολα γεγονότα στη ζωή μας. Μου φάνηκε πολύ αληθινό. Πώς τα τραυματικά γεγονότα μπορούν να σου έρθουν σιγά σιγά στο μυαλό, εντελώς ξαφνικά.

Λατρεύω την προσωπική προσέγγιση της Kelly Reichardt, της Lucrecia Martel και του Ryusuke Hamaguchi στην εμπειρία των γυναικών. Πιστεύω ότι είναι πρωτότυπη και πολύ λεπτή. Όσο για τη σχέση μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας, άντλησα μεγάλη έμπνευση από αμερικανικά δράματα της δεκαετίας του ’70 – όπως το «Taxi Driver» και το «The Panic in Needle Park» – και Ταϊβανέζικες ταινίες της δεκαετίας του 2000. Ταινίες όπως το «Yi Yi» του Edward Yang ή το «Millenium Mambo» του Hou Hsiao Hsien, οι οποίες ασχολούνται με τη μοναξιά, τον τρόπο που σχετιζόμαστε με την πόλη και τον τρόπο που αφηγούνται μια σύγχρονη ιστορία που διαδραματίζεται σε μια πόλη. Ήθελα να αποστασιοποιηθώ από την είδηση ​​και να επινοήσω χαρακτήρες. Ήθελα να αφοσιωθώ στην ιστορία και το σενάριο, ενώ ταυτόχρονα να ενσταλάξω όσο το δυνατόν περισσότερη πραγματικότητα στην αφήγηση.

Μία από τις πρώτες δύσκολες ανησυχίες που αντιμετωπίσαμε με τον κινηματογραφιστή μου, Marine Atlan, είναι πώς να αντιμετωπίσουμε τη μητρότητα στον κινηματογράφο στην εποχή μας: πώς θέλαμε να την κινηματογραφήσουμε; Αν και έχουμε δει συχνά το θέμα στις ταινίες, δεν έχει πραγματικά αντιμετωπιστεί. Μπορεί πράγματι να τρομάξει τους ανθρώπους επειδή είναι γεμάτο παγίδες. Γρήγορα κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ήθελα να κινηματογραφήσω πραγματικές γεννήσεις, ήθελα να κινηματογραφήσω αυτό το σωματικό κατόρθωμα και να αμφισβητήσω αυτή την έκσταση, αυτή την πρώτη ματιά, να την καταγράψω. Το ήθελα ακριβώς εκεί, με την ακρίβεια ενός ντοκιμαντέρ, χωρίς να χρειάζεται κανένας διάλογος. Πέρασα χρόνο με μαίες, ειδικά όταν γυρίζαμε αυτό το ντοκιμαντέρ της ταινίας, και μείναμε μαζί τους σε όλες τις βάρδιές τους, χωρίς να ξέρουμε τι θα βλέπαμε. Και αργότερα ήρθε το ζήτημα της συναίνεσης, αυτό των μητέρων και των μαιών. Ήταν μια μακρά, επίπονη διαδικασία, συνειδητοποιήσαμε τις εξαντλητικές συνθήκες εργασίας τους και τις τρελές ώρες που συσσωρεύανε. Ένιωσα ότι ο πιο κινηματογραφικός τρόπος για να μεταδώσω πώς είναι αυτό το επάγγελμα ήταν μέσα από τις κινήσεις τους.

Γαλλία, Δραματική 2023. Διάρκεια: 107’. Σενάριο-Σκηνοθεσία: Iris Kaltenbäck. Πρωταγωνιστούν: Alexis Manenti, Ana Blagojevič, Hafsia Herzi, Nina Meurisse, Radmila Karabatic, Younès Boucif

Η υπόθεση της ταινίας

Δέλτα του Δούναβη, Ρουμανία. Ένα όμορφο τουριστικό χωριό στην καρδιά ενός απομονωμένου νησιού που γεμίζει επισκέπτες το καλοκαίρι. Η αντίθεση μεταξύ του κοσμοπολιτισμού των τουριστών και των μακροχρόνιων συντηρητικών κοινωνικών παραδόσεων του τόπου αποκαλύπτεται μέσα από τη  σύντομη ιστορία  του Adi (Ciprian Chiujdea) ενός όμορφου και ευγενικού 17χρονου άνδρα που επιστρέφει σε αυτό το μέρος για τις καλοκαιρινές διακοπές.   Εδώ γεννήθηκε. Είναι γκέι, έτοιμος να ανοίξει τα φτερά του και να αδράξει τη ζωή. Περνάει το χρόνο του με τον καταχρεωμένο αλλά τρυφερό πατέρα του (Bogdan Dumitrache),  την πρακτική, νοικοκυρά μητέρα του (Laura Vasiliu)  που τον λατρεύει και την κολλητή του, την Ilinka (Ingrid Micu-Berescu). Ένα βράδυ συναντιέται με έναν άλλο νεαρό άνδρα, που δεν είναι από το νησί και λίγο  αργότερα  επιστρέφει σπίτι σχεδόν παραμορφωμένος από άγριο ξυλοδαρμό. Οι γονείς του δεν μπορούν να το καταλάβουν τι έχει συμβεί και καθώς εκείνος δεν δίνει εξηγήσεις, πηγαίνουν στον αρχηγό της αστυνομίας (Valeriu Andriuță), αποφασισμένοι να ανακαλύψουν τι συνέβη. Από την αποκάλυψη της αλήθειας και μετά καλά κρυμμένα μυστικά έρχονται στο φως. Οι γονείς του αποσύρουν την εκτίμηση τους, δεν τον βλέπουν πια όπως πριν. Η αγάπη τους μετατρέπεται σε έλεγχο και η προστασία μεταμορφώνεται ανεπαίσθητα σε καταπίεση. Αυτό που ακολουθεί είναι μια σταδιακή κατάρρευση της ελευθερίας του,- όχι κυρίως μέσω της βίας, αλλά μέσω του τρόπου με τον οποίο αυτή η βία υπερασπίζεται, νομιμοποιείται και συγκαλύπτεται.    Η  φαινομενική γαλήνη του χωριού αρχίζει να διαρρηγνύεται και η ευτυχία του Adi  θυσιάζεται στην ηθική του τάξη. Άλλωστε, στον νεαρό επιτέθηκαν οι δυο γιοι του τοπικού προύχοντα και δανειστή του πατέρα του, ο οποίος είναι διατεθειμένος να διαγράψει το χρέος εάν αποσύρει τη μήνυση. Την επιθυμία του συμμερίζεται και ο επικεφαλής της τοπικής αστυνομίας που δεν θέλει φασαρίες πριν την συνταξιοδότηση του. Καθώς η ταινία προχωρά, αποκαλύπτεται ένα ωμό και λεπτομερές πορτρέτο μιας κοινότητας  που βαλτώνει.

Η σκηνοθεσία

 Τα «Τρία Χιλιόμετρα Μέχρι το Τέλος του Κόσμου», είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη, μετά το «Mikado» (2021). Ο τίτλος αναφέρεται όχι σε ένα γεωγραφικό σύνορο αλλά στο νοητό κενό μεταξύ του ήρωα και του κόσμου στον οποίο του επιτρέπεται να είναι ο εαυτός του.  Με αυτό το φιλμ ο Pârvu κατατάσσεται άξια δίπλα σε μεγάλους Ρουμάνους σκηνοθέτες όπως οι Cristian Mungiu  («4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες»),  Cristi Puiu   («Ο θάνατος του κυρίου Λαζαρέσκου») και  Corneliu Porumboiu  («Αστυνομία, Ταυτότητα»). Ο ίδιος συγγράφει με τη Miruna Berescu το στιβαρό σενάριο, εμπνευσμένο από διάφορες ειδήσεις και πραγματικά γεγονότα, τα οποία χρησιμοποιεί   ως μέσο για να αυξήσει την ένταση γύρω από τη μοίρα του Adi, να αποδώσει δυναμικά, αλλά αποφεύγοντας ηθικολογίες και μελοδραματισμούς τον μη αναστρέψιμο μετασχηματισμό της ζωής μιας οικογένειας, τη διάλυση των κοινωνικών δεσμών και την επικράτηση του δίκιου του ισχυρού. Ταυτόχρονα προσφέρει μια σκέψη για το πώς αυτές οι δομές επηρεάζουν τους απλούς ανθρώπους και τους στερούν την ελευθερία επιλογών τους, ενώ οραματίζεται ένα κόσμο απόλυτης αποδοχής όπου η οικογένεια και οι ανθρώπινες σχέσεις ανθίζουν.

Η σκηνοθεσία του είναι υποδειγματική. Ακολουθώντας προσωπικούς κανόνες όπως τα μεγάλης διάρκειας πλάνα, ο φυσικός φωτισμός,  η ελάχιστη  μουσική και αξιοποιώντας την έξοχη δουλειά ολόκληρου του καστ αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι ερμηνεύουν την πραγματικότητα ως κάτι που ταιριάζει ή εξυπηρετεί τις πεποιθήσεις τους. Παρόλο που ο Adi είναι το κέντρο του μίσους, μόλις που ακούγεται η φωνή του. Είναι ο καθρέφτης στον οποίο η κοινότητα βλέπει να αντανακλώνται οι δικοί της φόβοι. Ο ίδιος παραμένει αόρατος, το βλέμμα του ασπρόμαυρο, το σώμα του κατεστραμμένο, ο εσωτερικός του κόσμος κλειστός.  Το δε χωριό είναι ένας ηθικός βάλτος όπου ο συντηρητισμός και η θρησκοληψία καταπνίγουν σιγά-σιγά τα πάντα. Στην εποχή μας θα περίμενε κανείς άνθρωποι σαν τους γονείς του Adi και κατ΄ επέκταση ολόκληρη  η κοινωνία να τιθασεύουν τις προκαταλήψεις τους  και να δείχνουν συμπόνια και ενσυναίσθηση σε όσους τη χρειάζονται. Αλλά  αποδεικνύεται ότι η προσωπική ευημερία των ανθρώπων βαραίνει λιγότερο στην κοινωνική συνείδηση από όσο τα κουτσομπολιά και οι προκαταλήψεις.

Εδώ το trailer: https://www.youtube.com/watch?v=OudbM7SLMpA

Ρουμανία, Κοινωνική, 2024. Διάρκεια:105΄. Σκηνοθεσία: Emanuel Pârvu.    Σενάριο: Emanuel Pârvu, Miruna Berescu. Πρωταγωνιστούν: Ciprian Chiujdea, Laura Vasiliu, Bogdan Dumitrache, Ingrid Micu-Berescu, Valeriu Andriuță, Adrian Titieni

 Tο 8ο μάθημα με θέμα «Η Ελληνική Κυβέρνηση Εξορίας στη Μέση Ανατολή. 1940-1944»  θα γίνει στο στέκι της ΔΡΑΣΗΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΆΛΛΗ ΠΟΛΗ (Πάρνηθος 21) με ομιλητή τον Προκόπη Παπαστράτη, ομότιμο καθηγητή Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι χώρες που κατέλαβαν οι δυνάμεις του Άξονα στην Ευρώπη συγκροτούν κυβερνήσεις εξορίας με την αρωγή των Βρετανών για να συνεχίσουν τον πόλεμο.

-Η πρώτη ελληνική κυβέρνηση εξορίας που συγκροτείται με πρωθυπουργό τον Εμμανουήλ Τσουδερό, αναχωρεί σε συνθήκες κατάρρευσης του Μετώπου, με τον Γεώργιο Β’ πρώτα με υδροπλάνο για την Κρήτη και στη συνέχεια για το Κάιρο.

-Αναγνωρίζεται από τους Συμμάχους ως η νόμιμη ελληνική κυβέρνηση.

-Ανασυγκροτεί τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας που συνεχίζουν μαζί με το εμπορικό ναυτικό τον πόλεμο, πλαισιωμένη από την πολυπληθή ελληνική παροικία της Αιγύπτου.

-Από το Κάιρο όπου τελικά μεταφέρεται η έδρα της από το Λονδίνο, παρακολουθεί και συμμετέχει στην λήψη των αποφάσεων που αφορούν στην Ελλάδα στον περιορισμένο βαθμό που της επιτρέπουν οι Άγγλοι.

Ο ομιλητής

Ο Προκόπης Παπαστράτης είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και διδάκτωρ Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Λονδίνου (London School of Economics). Συγγραφέας του βιβλίου “British Policy Towards Greece During the Second World War” (Cambridge University Press, 1984), και άρθρων που αφορούν στη μελέτη των πολιτικών και οικονομικών σχέσεων της Ελλάδας και των άλλων βαλκανικών κρατών με τις ευρωπαϊκές δυνάμεις στην περίοδο του μεσοπολέμου. Έχει επιμεληθεί την έκδοση Πρακτικών Συνεδρίων και συλλογικών τόμων, καθώς και την οργάνωση Συνεδρίων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Εργάστηκε ως επιστημονικός συνεργάτης στο Κέντρο Έρευνας Ιστορίας του Νεότερου Ελληνισμού της Ακαδημίας Αθηνών. Δίδαξε στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης (1985-1988). Είναι Ομότιμος Καθηγητής Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Πρόκειται για ένα φιλμ- προειδοποίηση και προσπάθεια ευαισθητοποίησης για την κλιματική αλλαγή με αφηγητή τον Leonardo DiCaprio τον οποίο υποστηρίζει ο Martin Scorsese σε ρόλο executive producer. Ταξιδεύοντας στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη, ο ηθοποιός ως Αγγελιοφόρος Ειρήνης των Ηνωμένων Εθνών γίνεται αυτόπτης μάρτυρας της επερχόμενης περιβαλλοντικής καταστροφής, η οποία βρίσκεται ένα βήμα από το να καταστεί μη αναστρέψιμη, αν δεν έχει ήδη καταστεί. Από το λιώσιμο των πάγων της Ανταρκτικής στην αποψίλωση των τροπικών δασών και την ολοένα μεγαλύτερη εξάρτησή μας από τα ορυκτά καύσιμα, η Γη εκπέμπει ένα σήμα κινδύνου που δεν πρέπει να αγνοηθεί. O σκηνοθέτης δεν έχει στόχο να πει κάτι καινούριο αλλά επισημαίνει αφενός την παραπληροφόρηση των λαών από τις μεγάλες εταιρίες και αφετέρου το γεγονός ότι τίποτα δεν έχει γίνει, ώστε να αντιμετωπιστεί αυτός ο σοβαρότατος κίνδυνος ή ό, τι έχει γίνει είναι αβάσταχτα ανεπαρκές   Είναι ακριβώς το μήνυμα που ακούμε δια στόματος Ban Ki Moon (8^ου Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ): «Η κλιματική αλλαγή έρχεται πολύ πιο γρήγορα από ό,τι περιμέναμε».

Ο DiCaprio δεν εμφανίζεται στο φιλμ ως ειδικός αλλά ως ένας ανήσυχος πολίτης του κόσμου, που μαθαίνει, κάνει έρευνα και συζητά με ειδικούς επιστήμονες, πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες για να κατανοήσει περισσότερα σχετικά με αυτό το πρόβλημα και να βοηθήσει και το θεατή να το δει σε όλες τις διαστάσεις του. ξεκινάει χρησιμοποιώντας ως φόντο τον πίνακα «Ο Κήπος των Γήινων Απολαύσεων» του Ιερώνυμου Μπος ο οποίος συγκροτείται από ένα τρίπτυχο. Στην αριστερή εικόνα απεικονίζονται ο  Αδάμ και την Εύα στον κήπο της Εδέμ, στην κεντρική τα θανάσιμα αμαρτήματα αρχίζουν να κάνουν την εμφάνιση τους, ενώ στη δεξιά εικόνα ο παράδεισος υποβαθμίζεται και καταστρέφεται παραχωρώντας τη θέση του σε ένα σάπιο, καμένο τοπίο. Είναι προφανές ότι ο πίνακας που απεικονίζει ένα σημείο καμπής της ανθρωπότητας παραπέμπει σε όλα εκείνα που μπορεί να προκύψουν στο εγγύς μέλλον εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής.

Εξερευνώντας την Αρκτική ο DiCaprio διαπιστώνει ότι  οι πάγοι λιώνουν με πρωτοφανή ταχύτητα. Ο δρ Enric  Sola (National Geographic)  δηλώνει ότι το 2040  θα μπορούμε να πλέουμε στο Βόρειο Πόλο λόγω του ότι δεν θα υπάρχει πλέον καθόλου θαλάσσιος πάγος. Αν συμβεί αυτό θα αλλάξουν τα θαυμάσια ρεύματα, τα καιρικά μοτίβα και τα ακραία φαινόμενα όπως πλημμύρες και ξηρασίες θα είναι πιο συχνά και  καταστροφικά. Περιηγείται σε άλλα σημεία όπως όπως κοραλλιογενείς υφάλους, τροπικά δάση καθώς και τα δύο απορροφούν μεγάλες ποσότητας άνθρακα από την ατμόσφαιρα σταθεροποιώντας το κλίμα.  Στο Νέο Δελχί συναντά την Sunita Narain του Κέντρου Επιστήμης και Περιβάλλοντος και βρίσκει μια ευκαιρία για να θέσει κάποια ηθικά διλλήματα. Εν προκειμένω η Ινδία ενδιαφέρεται να αντιμετωπίσει την πρόκληση να εξασφαλίσει για όλα τα νοικοκυριά της πρόσβαση στην ενέργεια. Το ηθικό ερώτημα που προκύπτει είναι: πως μπορούν οι άνθρωποι και οι κυβερνήσεις από το δυτικό κόσμο να περιμένουν από τις αναπτυσσόμενες χώρες να σταματήσουν την ανάπτυξη τους, που βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στα ορυκτά καύσιμα, με το επιχείρημα ότι οι ίδιες έχουν σταματήσει να τα χρησιμοποιούν;

Που εστιάζει το ντοκιμαντέρ

Το ντοκιμαντέρ αφού εξερευνήσει τις ευθύνες μεγάλων κρατών, ιδίως των ΗΠΑ (στην πραγματικότητα ο τρόπος αναφέρεται σε αυτή τη χώρα  πρέπει να κάνει τους Αμερικανούς να  αισθάνονται ντροπή) στρέφει την προσοχή του σε τρία πολύ βασικά ζητήματα. Την αποψίλωση των δασών σε φυτείες φοινικέλαιου, την κατανάλωση κρέατος και την φορολόγηση του άνθρακα. Το φοινικέλαιο υπάρχει παντού (φαγητά, καλλυντικά, απορρυπαντικά), που οι άνθρωποι το αγοράζουμε. Οι αγελάδες είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός μεθανίου , ενός ισχυρού αερίου που επιτείνει το φαινόμενο του θερμοκηπίου, συνεπώς η μείωση της κατανάλωσης κρέατος παραμένει ζητούμενο. Τέλος ο φόρος άνθρακα, όπως εξηγεί ο καθηγητής οικονομικών του Χάρβαρντ Gregory Mankiw πρέπει να  επιβάλλεται σε κάθε είδος δραστηριότητας που απελευθερώνει άνθρακα. Η θέσπιση του  αυξάνει την τιμή του και συνεπώς μειώνει την κατανάλωση του. Εκείνο που πρέπει να αντιληφθούν οι άνθρωποι, ισχυρίζεται το ντοκιμαντέρ, είναι  ότι οι καθημερινές επιλογές τους επηρεάζουν θετικά ή αρνητικά το κλίμα της γης.     Το πιο σημαντικό είναι ότι πρέπει να απαιτήσουν πραγματική αλλαγή  στάσης και ουσιαστικά μέτρα από τις πολιτικές ηγεσίες. Ταυτόχρονα οι δράσεις των ίδιων με αντικείμενο την κλιματική αλλαγή, είναι εκείνο το στοιχείο  που θα καθορίσει τις εξελίξεις.

Το «Μετά την πλημμύρα» δεν είναι ντοκιμαντέρ επιστημονικής φαντασίας, είναι η πραγματικότητα που έχει να αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα. Βασίζεται στην επιστήμη και τα  γεγονότα, αλλά όλα παρουσιάζονται  με τρόπο απλό και κατανοητό χωρίς να προϋποτίθεται κάποια προηγούμενη επιστημονική γνώση. Το πρόβλημα «κλιματική αλλαγή» περιγράφεται σχετικά ολοκληρωμένα, το ίδιο γίνεται  και  με ένα μέρος της λύσης του, δηλαδή την  ελάττωση της εξάρτησης από τον άνθρακα και τις επιλογές των καταναλωτών.  Ο σκηνοθέτης Fisher Stevens, ο οποίος κέρδισε Όσκαρ το 2010 ως παραγωγός του υπέροχου περιβαλλοντικού ντοκιμαντέρ «The Cove», μας προσφέρει μερικές εκπληκτικές φωτογραφίες από αυτά που μπορούμε ακόμα να σώσουμε (όπως τους αρκτικούς πάγους) και μερικές τρομακτικές εικόνες της ζημιάς που έχουμε ήδη προκαλέσει. Όπως σημειώνει ο σοκαρισμένος DiCaprio κατά τη διάρκεια μιας πτήσης με ελικόπτερο πάνω από τα πετρελαιοπηγές ασφαλτούχου άμμου της Αλμπέρτα του Καναδά: «Μοιάζει με τη Μόρντορ». (Η Μόρντορ είναι μια  εφιαλτική ξερή αχανής περιοχή γεμάτη λάκκους που αναφέρεται στον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» του Τόλκιν. Σύμφωνα με τις ειδήσεις της 27/5/2025 πύρινη λαίλαπα απειλεί σπίτια και εγκαταστάσεις στην Αλμπέρτα).

ΗΠΑ, Οικολογικό ντοκιμαντέρ, 2016. Διάρκεια: Σκηνοθεσία: Fisher Stevens. Σενάριο: Mark Monroe. Διεύθυνση φωτογραφίας: Antonio Rossi.  Μοντάζ: Geoffrey Richman, Ben Sozanski, Abhay Sofsky, Brett Banks. Μουσική:Trent Reznor, Atticus Ross. Αφήγηση: Leonardo DiCaprio

Εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=D9xFFyUOpXo   το  trailer

Το Cine- Δράση με ανακοίνωση που εξέδωσε ευχήθηκε στη συγγραφέα «περαστικά εν αναμονή προσδιορισμού μιας νέας ημερομηνίας για μια επόμενη συνάντηση».

Την ημέρα της εκδήλωσης που αναβλήθηκε, η δραστήρια Κινηματογραφική Λέσχη συνεχίζει τις προβολές της με την πολύ πρόσφατη ταινία «Touch (Snerting)» του Ισλανδού σκηνοθέτη Baltasar Kormákur. Πρόκειται για ένα τρυφερό και ευαίσθητο φιλμ που εκτείνεται σε δεκαετίες, γλώσσες, ηπείρους και πολιτισμούς και επικεντρώνεται σε θέματα όπως η μνήμη, η γήρανση, η απώλεια και η αγάπη.

Η ταινία που είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα «Snerting» του Olaf Olafsson ήταν η επίσημη πρόταση της Ισλανδίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ και θα προβληθεί την Πέμπτη 22 Μάϊου στις 20.15 στο ΤΥΠΕΤ (Υμηττού και Πλαταιών).

Η ιστορία αφηγείται την αγάπη μεταξύ ενός νεαρού από την Ισλανδία και μιας νεαρής από την Ιαπωνία, οι οποίοι γνωρίστηκαν στο Λονδίνο.

Ισλανδία, 2024. Σενάριο: Olaf Olafsson, Baltasar Kormakur. Παραγωγή: Mike Goodridge, Agnes Johansen, Baltasar Kormakur. Μουσική: Hogni Egilsson. Φωτογραφία: Bergsteinn Bjorgulfsson. Μοντάζ: Sigurdur Eythorsson. Σκηνικά: Sunneva Asa Weisshappel. Κοστούμια: Margret Einarsdottir. Πρωταγωνιστούν: Egil Ólafsson, Palmi Kormakur, Kōki και Masahiro Motoki.

Λίγα λόγια για το βιβλίο (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του)
«Τυχερή, αντί Κρανιά, έτσι λέγανε την πόλη μερικοί πιο παλιοί και πολύ δίκαιος ο τίτλος, ούτε μία ανθρωποκτονία εδώ και δεκαετίες, οι κτηματικές διαφορές και τα συζυγικά κερατώματα δεν είχαν οδηγήσει ντόπιους σε ακραίες συμπεριφορές, η τοπική Αστυνομία ασχολιόταν με παραβίαση ωρών κοινής ησυχίας, παραβάσεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, διαρρήξεις, εξυβρίσεις και φασαρίες για τα ποδόσφαιρα και τα κομματικά. Με τον καιρό ο Στέλιος Σπούγιας είχε προσχωρήσει στο πνεύμα της πλειοψηφίας των ντόπιων, που θεωρούσαν πως τα δύο πιο χρήσιμα ρήματα στη ζωή είναι τα βολεύομαι, ξεβολεύομαι. Κάνα δυο φορές, μετά που η Χιονία του τα φόρεσε με τον επιστήμονα και του ζήτησε διαζύγιο, είχε σκεφτεί να σηκωθεί να φύγει σαν κύριος, γιατί όχι στην Αυστραλία, τόσο μακρινή σαν μία περίπτωση Άλλου Κόσμου.

Υπήρχε ο μικρός όμως, ο μοναχογιός του, ο Χρόνης του. Δεν το έσκασε λοιπόν, έμεινε στις κορνίζες, παραφουσκώνοντας το νόημα του μαγαζιού και το ειδικό βάρος των σχέσεων με την ποικιλία των πελατών. Κάποια πρωινά άνοιγε το παράθυρο, κοιτούσε ψηλά και τα έριχνε στον παραλήπτη, ουρανέ της Κρανιάς, φουκαρά μου κι εσύ, τι έχεις αποκαλύψει φωτεινός, τι έχεις κουκουλώσει σκοτεινός. Μετά απευθυνόταν και στον εαυτό του, ρε μαλάκα Στέλιο, δεν πας να δεις αν έρχομαι;

Ποια είναι η Ιωάννα Καρυστιάνη
Η Ιωάννα Καρυστιάνη γεννήθηκε στα Χανιά το 1952 από Μικρασιάτες γονείς. Σπούδασε νομικά. Δούλεψε ως σκιτσογράφος. Στις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν εννέα μυθιστορήματα και δύο συλλογές με διηγήματά της. Έχει συνεργαστεί στο σενάριο της ταινίας «Ψυχή βαθιά» του Παντελή Βούλγαρη (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2009) και έχει γράψει τα σενάρια των ταινιών «Nύφες» (Εκδόσεις Kαστανιώτη, 2004), «Μικρά Αγγλία» και «Το τελευταίο σημείωμα» του ίδιου σκηνοθέτη.

Με τρυφερή ματιά, η σεναριογράφος -σκηνοθέτης συνοδεύει τη ζωή των κύριων χαρακτήρων της με διακριτικό χιούμορ, καλύπτει έντονες συγκρούσεις και κοινωνικά ζητήματα της σύγχρονης Βραζιλίας. Κερδίζει εύκολα το κοινό χάρη στην ενσυναίσθησή  με την οποία αντιμετωπίζει τις αντιθέσεις ανάμεσα στην ανάγκη για εργασία και τις υποχρεώσεις της οικογένειας. Με τους χαρακτήρες της να κινούνται συνεχώς εντός και εκτός των προσδοκώμενων ορίων, μιλάει για τους διαφορετικούς ρόλους της μητρότητας και τη μετάβαση των εργαζομένων γυναικών από την περιχαράκωση και υποταγή στην απελευθέρωση.

H υπόθεση

Η Βαλ, είναι μια μεσόκοπη οικονόμος-νταντά  σε ένα πλούσιο σπίτι του Sao Paolo. Έχει καλή σχέση με τα αφεντικά της, τα οποία υπηρετεί πιστά για περισσότερο από δέκα χρόνια. Η ίδια έχει αφήσει στη μακρινή επαρχία την κόρη της , την οποία μεγαλώνουν συγγενικά της πρόσωπα, προκειμένου να βρει δουλειά για να τη συντηρήσει. Αντλεί μοναδική χαρά και ικανοποίηση από το δεκαεφτάχρονο μοναχογιό της οικογένειας, τον οποίο έχει αναθρέψει και έχει γενικά υπό την προστασία της. Η ξαφνική άφιξη της συνομήλικης με το αγόρι κόρης της, ύστερα από απουσία χρόνων, και η αναγκαστική συμβίωσή τους στο «σπίτι» της οικογένειας που μέχρι χθες ισχυριζόταν ότι ήταν και «οικογένεια» της  θα ταράξουν τις ψευδείς ισορροπίες και θα φέρουν στην επιφάνεια με τον πιο γλαφυρό τρόπο τις εγγενείς ταξικές διαφορές. Η ισορροπία διαταράσσεται επειδή απλώς η έφηβη κόρη χρησιμοποιεί την πισίνα τους και τρώει το παγωτό τους. Οι κοινωνικές δομές που βασίζονται σε αυστηρά προσδιορισμένα όρια και καθήκοντα αναδεικνύονται δραματικά: Η οικογένεια θεωρεί τη Βαλ μέρος της, όσο πιστεύει ότι δεν διατρέχει κίνδυνο από την παρουσία και τη δουλειά της, αλλά κάθε άλλο παρά την αντιμετωπίζει ως μέλος, όταν αισθανθεί ότι απειλείται.

Συνεπώς έχουμε να κάνουμε εδώ με μια μητέρα, η οποία για να βγάλει τα προς το ζην λόγω συγκυριών έχει φύγει από το σπίτι της και δουλεύει χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, με αποτέλεσμα να έχει αποξενωθεί από την κόρη της και να στερείται τη χαρά να την μεγαλώσει. Ταυτόχρονα η ίδια έχει μεγαλώσει το παιδί της μεγαλοαστικής οικογένειας, το οποίο νιώθει σαν πραγματικά δικό της παιδί (περισσότερο και από την ίδια του τη μητέρα) σε μια σχέση αμφίδρομη. Η οικονομική άνεση δημιουργεί διαφορετικές συναισθηματικές ισορροπίες: δεν μεγαλώνεις εσύ το παιδί σου, το κάνει για σένα η νταντά, μία γυναίκα που περνά όλες τις ώρες μαζί του, το φροντίζει, το ταΐζει, το βάζει για ύπνο. Όταν αυτό μεγαλώσει, αναρωτιέσαι γιατί αγκαλιάζει την νταντά, αλλά όχι εσένα τη βιολογική του μητέρα. Η οικονομική στέρηση κάνει ακριβώς το ίδιο: αφήνεις πίσω το δικό σου παιδί, σε μία γιαγιά ή θεία, ξενιτεύεσαι για να βρεις δουλειά και να του στέλνεις χρήματα. Όταν αυτό μεγαλώνει, παραξενεύεσαι που είναι ανεπίστρεπτα θυμωμένο, ενώ εσύ πιστεύεις ότι έχεις κάνει τα πάντα για εκείνο. Από την άλλη η κόρη που δεν μεγάλωσε με τη μητέρα της, που την μεγάλωσε άλλη γυναίκα φτωχικά,   δεν γνωρίζει, δεν συνειδητοποιεί και σίγουρα δεν αποδέχεται τις διακρίσεις στις οποίες υποβάλλεται η τάξη της στους κόλπους της σύγχρονης κοινωνίας και αρνείται να συμβιβαστεί, κινούμενη ακριβώς αντίθετα με ότι έχει κάνει η μητέρα της. Η αυτοπεποίθηση και η φιλοδοξία του κοριτσιού όχι μόνο ανατρέπουν τη σχέση υπηρέτη-αφεντικού αλλά  επαναπροσδιορίζουν τη σχέση μάνας-κόρης.

H σκηνοθεσία

Με εφόδια ένα γερό σενάριο και μια δυναμική πρωταγωνιστική ερμηνεία, η Muylaert ισορροπεί με δεξιοτεχνία ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό, -ενισχύοντας σταθερά το πρώτο-, για να κτίσει ένα οικοδόμημα που προχωράει πέρα από τη θεματική των ταξικών αντιπαραθέσεων.  Μια σειρά σκηνές που συνδέονται άρρηκτα επανέρχονται παραλλαγμένες για να τονίσουν το νέο που εισβάλλει σε ένα παγιωμένο σύμπαν. Με πιο χαρακτηριστικές αυτές στην κουζίνα του σπιτιού ή στην πισίνα οι σκηνές αυτές που στηρίζονται σε έντονες αντιθέσεις συνιστούν όχι μόνο το μοχλό μιας κωμικής δράσης –με την αναστάτωση που προκαλούν στην απεγνωσμένη μητέρα- αλλά και καθρέφτη ενός κοινωνικού status quo που θεωρείται αδιαμφισβήτητο. Ταυτόχρονα  υφαίνουν σταδιακά τον καμβά της ιστορίας, πάνω στον οποίο προβάλλουν ανάγλυφα τα πρόσωπα, διαμορφώνονται  και υποσκάπτονται διαρκώς οι σχέσεις τους, προσδιορίζονται και επαναπροσδιορίζονται σε νέες βάσεις.

Η Muylaert δεν παίρνει  εύκολα θέση, προσπαθεί να μη δημιουργήσει την αίσθηση ότι τα ψυχρά άτομα που ανήκουν στην αστική τάξη συγκρούονται διαρκώς με τη ευαισθησία των εργαζομένων. Αντίθετα, οι ήρωες σε όποια κοινωνική τάξη και αν ανήκουν παρουσιάζονται ως άνθρωποι   με όλα τα χαρακτηριστικά τους, τα σωστά τους και τα λάθη τους, τα προτερήματα και τα ελαττώματα τους.  Σκοπός της δεν είναι να καταγγείλει, αλλά να  αναδείξει την ειρωνεία ενός φαινομένου, τη λάθος αρχιτεκτονική βάση αυτής της κοινωνικής δομής. Για αυτό και η σκηνοθεσίας της είναι γεωμετρική, αρχιτεκτονική: πλάνα της πισίνας όπως τα βλέπει μία γυναίκα που δεν έχει ποτέ τολμήσει να κολυμπήσει εκεί, όψεις της μουντής σκάλας που χωρίζει το κυρίως σπίτι με το δωμάτιο υπηρεσίας, το λειψό κομμάτι του ουρανού που φαίνεται από το πλυσταριό, η πόρτα της κουζίνας που ανοίγει όταν κάποιος σε φωνάξει από την τραπεζαρία για να σηκώσεις τα πιάτα και να σερβίρεις το γλυκό.

Το φιλμ πετυχαίνει να διηγηθεί την ιστορία των δύο γυναικών που ανήκουν σε διαφορετικές  γενιές προκαλώντας έντονα συναισθήματα στους θεατές, αποτυπώνοντας τες μέσα τις  εξαιρετικές ερμηνείες της Regina Case (Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας στο Suntance)  και της  Camila Márdila.  Τιμήθηκε με  35 Βραβεία σε σύνολο 66 υποψηφιοτήτων, ανάμεσα τους  το Βραβείο Κοινού στο Πανόραμα του Φεστιβάλ   Βερολίνου  (2015).

Βραζιλία, Δραματική Κομεντί, 2015. Διάρκεια:110’. Σκηνοθεσία – Σενάριο: Anna Muylaert. Πρωταγωνιστούν: Regina Casé, Camila Márdila, Karine Teles, Michel Joelsas, Lourenço Mutarelli, Helena Albergaria

Εδώ το trailer: https://www.youtube.com/watch?v=p5WzbcjBQtE