Αναλυτικά η ανακοίνωση της παράταξης:

Όλο και αυξάνονται τα κρούσματα ευάλωτων συμπολιτών μας και νοικοκυριών, των οποίων η πρώτη και μοναδική τους κατοικία «βγαίνει στο σφυρί» από αδίστακτους δανειστές, κυρίως για την εξόφληση χρεών από τραπεζικό δανεισμό.

Την πράξη αυτή έχουν καταδικάσει ως άκρως ανήθικη και ειδεχθή οι Πατέρες της Εκκλησίας, ακόμα και με τα δεδομένα των πρώτων αιώνων μετά Χριστόν: Σύμφωνα με τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης, «Το έλεος έχει πάψει να κατοικεί στων μιαρών και φιλαργύρων τις ψυχές, και αυτοί βλέποντας ακόμα και την κατοικία του οφειλέτη ως εμπόρευμα όχι μόνο δεν συγκινούνται, αλλά επιταχύνουν περισσότερο την πώληση, … Αν είσαι τέτοιος άνθρωπος, με ποια μάτια κοιτάς προς τον ουρανό; Πως ζητάς άφεση αμαρτιών; Εκτός αν κι αυτό που δίδαξε ο Σωτήρας το λες αναίσθητα και προσχηματικά: Άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφήκαμεν τοις οφειλέταις ημών; ω πόσοι εξαιτίας των τόκων κρεμάστηκαν και ρίχτηκαν στα ρέματα, κρίνοντας το θάνατο πιο ανακουφιστικό από το δανειστή, αφήνοντας παιδιά ορφανά με κακιά μητριά τη φτώχεια; Αλλά οι αξιότιμοι τοκογλύφοι ούτε και τότε λυπούνται το σπιτικό που ερήμωσε, αλλά ταλαιπωρούν τους κληρονόμους, που το μόνο που κληρονόμησαν είναι το σκοινί της κρεμάλας κι απαιτούν χρήματα από ανθρώπους που με έρανο εξασφαλίζουν το ψωμί τους.» (Λόγος κατά Τοκιζόντων).

Αλλά και στην κορυφαία για τους εκκλησιαστικούς κανόνες Επιστολή προς Λητόιον του Γρηγορίου Νύσσης, ισχύει ότι: “ακόμη και στη Θεία Γραφή, τόσο η πλεονεξία όσο και ο τόκος (ο τοκισμός), αλλά και η ιδιοποίηση ξένων αγαθών μέσω άσκησης κάποιας εξουσίας – έστω και με το πρόσχημα της εμπορικής πράξης– καταδικάζονται ως απαγορευμένα”. Ο άγιος Γρηγόριος, επικυρωμένος από την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο, με αυτά τα λόγια, κατακρίνει τον τοκισμό ως κλοπή και επισημαίνει πως όσοι τον ασκούν εν ολίγοις θέτουν εαυτόν εκτός της Εκκλησίας του Χριστού. Ψιλά γράμματα για τους μεγαλοτραπεζίτες, που λατρεύουν τους αλλότριους θεούς του αστισμού και πρεσβεύουν άλλες “μεταφυσικές”.

Σύμφωνα με τα χρηστά ήθη του ελληνικού λαού:

• Η κατοικία είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα και η μοναδική πρώτη κατοικία έπρεπε να προστατεύεται.

• Γι’ αυτό το λόγο η προστασία της αποτέλεσε ένα από τα λίγα ζητήματα για τα οποία πρόβαλε αντίσταση το πολιτικό σύστημα στις επίμονες πιέσεις των Δανειστών. Η πρώτη κατοικία προστατευόταν με νόμο τα πρώτα χρόνια της οικονομικής κρίσης, έστω και όχι ολοκληρωμένα. Προστασία που καταργήθηκε ύστερα από πιέσεις των λογιστών των Βρυξελλών, για τους οποίους κάθε εμπόδιο στην ασυδοσία του τραπεζικού κεφαλαίου φαίνεται ότι αποτελεί «σκάνδαλο».

• Ο δανεισμός με τόκο έχει από την αρχή καταδικαστεί από τον ίδιο το Χριστό, όπως καταγράφεται στα Ευαγγέλια. Στη Δύση απαγορευόταν εντελώς στους Χριστιανούς, ενώ με βάση το Βυζαντινορρωμαϊκό Δίκαιο, που ίσχυσε στην Ελλάδα μέχρι το 1946, απαγορευόταν ο συνολικός τόκος να ξεπερνά το αρχικό ποσό του δανεισμού. Οι συγκεκριμένες διατάξεις έμειναν ανενεργές από το 19ο αιώνα, ως «αναχρονιστικές» και αντίθετες με την επιστήμη της «πλουτολογίας», όπως αποκαλούσαν τότε την πολιτική οικονομία με βάση τις προτεραιότητες του οικονομικού φιλελευθερισμού του 19ου αιώνα, του οποίου ο σημερινός οικονομικός νεοφιλελευθερισμός είναι συνέχεια.

Η «επιθετική πιστωτική πολιτική» των απλήστων θηρευτών

• Ο υπερδανεισμός των πρώτων χρόνων της δεκαετίας του 2000 που προκάλεσε τα αποκαλούμενα «κόκκινα δάνεια» δεν είναι τυχαίος, αλλά προϊόν οργανωμένης εκστρατείας των τραπεζικών ιδρυμάτων. Ακόμα και ο Άρειος Πάγος κάνει λόγο για «επιθετική πιστωτική πολιτική» των Τραπεζών σε αποφάσεις του. Αν και από τον 4ο μ.Χ αιώνα, η περιγραφή του αγίου Γρηγορίου Νύσσης είναι πολύ πιο κοντά σ’ αυτό που έγινε την πρώτη δεκαετία του 21ου : Γράφει ότι οι τοκιστές χρησιμοποιούν «…μεθόδους των σπουδαίων και απλήστων θηρευτών, οι οποίοι αφού κυκλώσουν με δίχτυα μια κοιλάδα και πιάσουν σ’ αυτά όλα τα άγρια ζώα που ζουν σ’ αυτή, στήνουν και πάλι τα δόκανα στο γειτονικό φαράγγι κι από κει σε κάποιο άλλο, μέχρι ν’ αδειάσουν τα βουνά από θηράματα».

Ο τόκος «τίκτει» συνεχώς, ακόμα κι όταν η γη δεν «τίκτει»

• Στο διήγημά του «Ρεμβασμός του Δεκαπενταυγούστου», ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης εξηγεί τον τρόπο που μέσω του δανεισμού οι αγρότες στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Σκιάθο του 19ου αιώνα, έχασαν τα πιο καλά χωράφια τους: «Ήλθαν «δυστυχισμένες χρονιές», αφορίαι, συμφοραί, θεομηνίαι. Είτα, διά πρώτην φοράν, έλαβεν ανάγκην μικρών δανείων. Δεν εφαντάζετο ποτέ ότι μια μικρά κάμπη αρκεί διά να καταστρέψη ολόκληρον φυτείαν… Εγέννα ή όχι η γη, εκαρποφόρουν ή όχι τα δένδρα, ο τόκος δεν έπαυε. Τα κεφάλαια «έτικτον». Ενώ το δάνειο ανεμπόδιστα «γεννά» συνεχώς τον τόκο, οι πιθανότητες να πάψει να είναι παραγωγική η δραστηριότητα του οφειλέτη, είναι αυξημένες.

• Στα χρόνια μας φτάσαμε στο σημείο, ενώ ακόμα και συντάξεις περικόπηκαν έως και κατά 40% (με βάση τους μνημονιακούς νόμους), τα δάνεια να εξακολουθούν ακάθεκτα να «τίκτουν».

• Με αποτέλεσμα, ακόμα και μικροποσά να διογκώνονται με τους τοκισμούς και τους ανατοκισμούς (μετατροπή τόκων σε κεφάλαιο) και να βγαίνουν στον πλειστηριασμό ολόκληρες περιουσίες, αλλά και πρώτες κατοικίες.

Στο έλεος αδίστακτων κερδοσκόπων οι δανειολήπτες

• Η κατάσταση έχει γίνει ακόμα χειρότερη, αφού με πρόσχημα την «εξυγίανση» των τραπεζών, τα αποκαλούμενα «κόκκινα δάνεια» έχουν αγοραστεί σε μικρό ποσοστό της πραγματικής τους αξίας από «επενδυτές» – τα αποκαλούμενα «φαντς» – που κρύβονται πίσω από εξωχώριες εταιρίες-φαντάσματα με έδρα κυρίως σε χώρες-φορολογικούς παραδείσους, όπως η Ιρλανδία. Τα «φαντς» φορολογούνται στο εξωτερικό και δεν είναι υποχρεωμένα να έχουν ούτε καν ΑΦΜ στην Ελλάδα. Εκπροσωπούνται από εταιρίες διαχείρισης (τους αποκαλούμενους «σέρβισερς»), που απολαμβάνουν προνομιακή δικονομική μεταχείριση, γιατί μπορούν να κινούνται δικαστικά σαν να ήταν τα δάνεια δικά τους:

• Δείχνοντας αναλγησία πολύ μεγαλύτερη από αυτή των Τραπεζών που χορήγησαν τα δάνεια, με καταπάτηση κάθε κώδικα δεοντολογίας.

• Διεκδικώντας όλο το ποσό του δανείου μαζί με τους τόκους, ακόμα κι αν το έχουν αγοράσει με πολύ μικρότερη αξία.

Η θεσμική αισχροκέρδεια

• Η προφανής δυσαναλογία της αξίας του «προϊόντος» με την απαίτηση που βασίζεται σ’ αυτό, λογιζόταν ως αισχροκέρδεια και ήταν πράξη αξιόποινη, σύμφωνα με το άρθρο 405 του Ποινικού Κώδικα, το οποίο (καθόλου τυχαία κατά τη γνώμη μας) καταργήθηκε σιωπηρά με νέα κωδικοποίηση του 2019 από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. …και δεν έχει επανέλθει, παρά τη γενικευμένη αυστηροποίηση που επαγγέλλεται η σημερινή κυβέρνηση!

• Το καθεστώς αυτό της θεσμικής αισχροκέρδειας ισχύει σε όλο τον τραπεζικό τομέα, αφού τα επιτόκια των καταθέσεων είναι παγωμένα, από ασήμαντα έως μηδενικά, ενώ αυτά των χορηγήσεων έχουν ανέβει στα ύψη, με πρόσχημα την αντιμετώπιση του πληθωρισμού από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Απόπειρες κυβερνήσεων χωρών όπως η Ισπανία και η Ιταλία να φορολογήσουν τα υπερκέρδη των τραπεζών από τη διαφορά έτυχαν οργισμένης αντιμετώπισης από την «Κομισιόν» η οποία λειτουργεί ως άγρυπνος φρουρός των συμφερόντων τους. Στην Ελλάδα η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη, αφού η διαφορά των επιτοκίων καταθέσεων και χορηγήσεων είναι τριπλάσια από το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

• Η εξέλιξη αυτή είναι ένα προκλητικό δείγμα της νομιμοποίησης του καθεστώτος της ασυδοσίας και της αναγωγής της πλεονεξίας και της αναλγησίας σε «προσόν», με βάση το νέο σύστημα αξιών του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού και της δικτατορίας των αγορών.

• Χαρακτηριστικό παράδειγμα θεσμικής αισχροκέρδειας στην Ελλάδα είναι η ασύδοτη άνοδος των τιμών του ηλεκτρικού ρεύματος, που είναι από τις πιο ψηλές στην Ευρώπη.

Η Διοικούσα Εκκλησία να αναλάβει τις ευθύνες της

• Μπροστά στην κατάσταση αυτή, πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους η Διοικούσα Εκκλησία και ο χριστιανικός κόσμος συνολικά, που τείνουν να αντιμετωπίζουν τη χριστιανική διδασκαλία ως ένα είδος ατομικής ηθικής και να κλείνουν να μάτια στην κοινωνική αδικία.

• Να θέσουν όχι μόνο μπροστά στις πολιτικές, αλλά και στις πνευματικές τους ευθύνες τους διοικούντες που επιβάλλουν αυτό το καθεστώς της θεσμοθετημένης ανομίας και αναλγησίας, αλλά και όσους διαπράττουν τέτοιες αδικίες εις βάρος συμπολιτών μας.

ΖΗΤΑΜΕ

• Επαναφορά της προστασίας της Πρώτης κατοικίας.

• Να δοθεί δικαίωμα σε όσους έχουν χάσει την κατοικία τους να ακυρώσουν τους πλειστηριασμούς και να την ξαναπάρουν. Τέτοιος νόμος είχε ψηφιστεί για την ακύρωση των κατοχικών αγοραπωλησιών μετά την απελευθέρωση. Ανάλογη νομοθεσία ταιριάζει για να διορθωθούν οι αδικίες που έχει προκαλέσει η νέου τύπου μνημονιακή κατοχή της χώρας μας.

• Αναστολή κάθε δανειακής υποχρέωσης του οφειλέτη, για το διάστημα που αυτός χάνει το εισόδημα ή την εργασία του, είναι άνεργος και δεν μπορεί να βρει άλλη πηγή εισοδήματος.

• Άμεση και ολοκληρωτική αποβολή του παρατραπεζικού κεφαλαίου από τη διαχείριση των κόκκινων δανείων και ανάθεση της διαχείρισης αυτής σε νέο κρατικό φορέα που θα επιδιώξει την επίλυση των διαφορών με πρώτη προτεραιότητα να δώσει ευκαιρίες και να διευκολύνει τον καλόπιστο οφειλέτη.

• Σε κάθε περίπτωση, να μπει άμεσο τέλος στην ασυδοσία την οποία ο τομέας αυτός απολαμβάνει. Με νέο Κώδικα Δεοντολογίας για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των δανειοληπτών και αυστηρές κυρώσεις για τους παραβάτες.

• Κούρεμα των τόκων όλων των δανείων, ενήμερων και μη, στη βάση του Βυζαντινορρωμαϊκού Δικαίου και κατάργηση κάθε οφειλής από δάνεια η οποία ξεπερνά το ισόποσο του κεφαλαίου της χορήγησης. Όσοι δανειολήπτες εξακολουθούν να χρωστάνε, να μπορούν να εξαγοράσουν τα δάνεια στην τιμή την οποία τα έχουν εξαγοράσει τα «φαντς» από τις δανείστριες τράπεζες.

• Όπως τονίζει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, δανεισμός πρέπει να υπάρχει προς ανθρώπους που έχουν ανάγκη, καταδικάζοντας με τον τρόπο αυτό τη σημερινή στάση του τραπεζικού τομέα, που ενώ έχει πάρει από τον Έλληνα φορολογούμενο τόσα χρήματα για «ανακεφαλαιοποιήσεις», δεν αιμοδοτεί με νέες χορηγήσεις την οικονομία : «Εγώ κατά προτεραιότητα παραγγέλλω και διακηρύσσω να δωρίζετε. Κι έπειτα, παρακαλώ να δανείζετε (γιατί ο δανεισμός είναι δεύτερο είδος δωρεάς), αλλά να το κάνετε χωρίς τόκους και προσαυξήσεις, αλλά όπως ο θείος λόγος σας διέταξε. Επειδή είναι το ίδιο ένοχος και άξιος τιμωρίας αυτός που δεν δίνει καθόλου δάνειο, με αυτόν που δίνει δάνειο. Επειδή του πρώτου κατακρίνεται η μισανθρωπία και του δεύτερου η εκμετάλλευση του συνανθρώπου». Κατά συνέπεια, πρέπει να υπάρξει πολιτική άτοκου ή χαμηλότοκου δανεισμού με κριτήριο την ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας.

• Κλείνει ο άγιος το λόγο του κατά τοκιστών, προτρέποντας Να αποφεύγεται ο αλόγιστος δανεισμός και κανένας να μη διακινδυνεύει να δανείζεται «αβούλως» και «προχείρως».

• Η Χριστιανική Δημοκρατία καλεί τα Μέλη και τους Φίλους της να μετέχουν στις ειρηνικές κινητοποιήσεις για την προστασία της πρώτης κατοικίας και τη Διοικούσα Εκκλησία να θέσει μπροστά στις ευθύνες τους όσους με οποιοδήποτε πρόσχημα και τρόπο ξεσπιτώνουν συνανθρώπους μας.

Αναλυτικά, το Κίνημα της Χ.Δ. εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

«Για άλλη μια χρονιά, συνεχίζεται η επίθεση του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού κατά των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Τα εργασιακά δικαιώματα απαξιώνονται, ενώ η πλήρης απασχόληση υποχωρεί σε σχέση με τη μερική απασχόληση. Η ανεργία που εκτινάχθηκε στα ύψη λόγω των καταστρεπτικών συνεπειών των Μνημονίων παραμένει σε υψηλά επίπεδα και αυξάνεται και μόνο φαινομενικά έχει περιοριστεί για τον εξής λόγο:

Το χαμηλό ποσοστό της ανεργίας που εμφανίζει η ΕΛΣΤΑΤ ( 8,7% τον Ιανουάριο του 2025) είναι πλασματικό, αφού με βάση τον πίνακα εγγεγραμμενων (ως αναζητούντων εργασία) της ΔΥΠΑ (πρώην ΟΑΕΔ), οι άνεργοι τον Ιανουάριο 2025 ήταν 981.374 (ποσοστό 21,51%).Αυξημένοι κατά 3.687 περισσότερους ανέργους (+0,8%) σε σχέση με τον Δεκέμβριο 2024. Η μεγάλη αυτή διαφορά των ποσοστών ανεργίας μεταξύ των δύο Οργανισμών οφείλεται στο γεγονός ότι η ΕΛΣΤΑΤ δεν λαμβάνει υπόψη τους μακροχρόνια ανέργους (πάνω από 12 μήνες) -που υποχρεωτικά βάσει του νόμου λαμβάνει υπόψη της η ΔΥΠΑ και αφετέρου στο ότι η ΕΛΣΤΑΤ θεωρεί ως εργαζόμενους και όσους εργάζονται τουλάχιστον μία (1) ώρα την εβδομάδα (4 ώρες τον μήνα).

Κατά συνέπεια, η ζημιά που προκάλεσαν τα Μνημόνια στην απασχόληση κάθε άλλο παρά έχει αποκατασταθεί, αφού στην πραγματικότητα οι θέσεις εργασίας με πλήρη απασχόληση που χάθηκαν, “αντικαταστάθηκαν” από μερική και ευκαιριακή απασχόληση, που είναι συγκαλυμμένη ανεργία.

Η γραμμή αυτή που επιβλήθηκε με τα Μνημόνια στην Ελλάδα, είναι μόνο ένα μέρος της διαρκούς επίθεσης του οικονομικού Νεοφιλελευθερισμού σε παγκόσμιο και πανευρωπαϊκό επίπεδο με στόχο την συνεχή απαξίωση της απόδοσης της εργασίας και των εργασιακών δικαιωμάτων και τη σώρευση όλο και περισσότερου πλούτου σε λίγους με πρόσχημα την ανταγωνιστικότητα και την προώθηση  του καταναλωτισμού.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωζώνη, που λειτουργούν στη βάση του “θέσφατου” του ελεύθερου ανταγωνισμού, ο οποίος λογίζεται “αξία” υπέρτερη των εργασιακών δικαιωμάτων και του κοινωνικού κράτους, έχουν αναδειχθεί σε μηχανισμούς σταδιακής ανακατανομής του πλούτου υπέρ της Οικονομικής Ολιγαρχίας και φτωχοποίησης των εργαζομένων.

Το γεγονός ότι κατά καιρούς η διοίκηση της Εκκλησίας και η συστημική θεολογία έχουν συμβιβαστεί με την άρχουσα εκμεταλλευτική τάξη, έχει αποσιωπήσει το γεγονός ότι για τη Χριστιανική Διδασκαλία και την ορθόδοξη παράδοση, η αδικία είναι αμαρτία, μάλιστα κορυφαία και ασύγγνωστη λόγω της μη-ύπαρξης δικαιολογίας για αυτή, όπως σημειώνει ήδη ο άγιος Παφνούτιος ο Μέγας.

Η Αγία Γραφή αναφέρει χαρακτηριστικά:

Ο προφήτης Ιερεμίας, του οποίου η μνήμη τιμάται σήμερα 1η Μαΐου από την Εκκλησία: «Συ που χτίζεις τα ανάκτορά σου με αδικίες και καταδυναστεύσεις, συ που αναγκάζεις τον πλησίον σου να εργάζεται δωρεάν για σένα και δεν τού δίνεις τον μισθό που δικαιούται, νομίζεις, ότι θα βασιλέψεις πολύ; (…) Συ και οι άνθρωποί σου δεν θα χαρούν τα παλάτια σου και τα καλά σου (…) Ήταν καλύτερα για σένα να είχες δίκαιη κρίση και να διοικούσες με δικαιοσύνη.» (Ιερ. 22. 13-15)

«Δεν θα μειώσεις, ούτε θα κατακρατήσεις το μεροκάματο φτωχού και αναγκεμένου, είτε είναι ομοεθνής σου, είτε ξένος από αυτούς που βρίσκονται στις πόλεις σας. Θα του πληρώνεις το μεροκάματο την ίδια μέρα. Δεν θα έχει δύσει ο ήλιος χωρίς να πληρωθεί , γιατί είναι φτωχός και σ’ αυτό έχει την ελπίδα. Γιατί θα διαμαρτυρηθεί για σένα στο Θεό, και θα σου καταλογισθεί αμαρτία» (Δευτ. 24. 14-15);

«Ελάτε τώρα σεις οι πλούσιοι, κλάψετε και θρηνήσετε για τις συμφορές που σας περιμένουνε. Ο πλούτος σας σάπισε και τα ρούχα σας τα ‘φαγε ο σκόρος. Το χρυσάφι σας και το ασήμι σας σκούριασε. Κι η σκουριά τους θα μιλάει εναντίον σας και θα φάει τις σάρκες σας σαν τη φωτιά. Θησαυρίσατε την καταδίκη σας για την ημέρα της κρίσεως. Τα μεροκάματα των εργατών που θερίσανε τα χωράφια σας, που δεν τους τα πληρώσατε, φωνάζουνε κι οι φωνές των θεριστάδων έχουνε φτάσει στ’ αυτιά του Παντοδύναμου Θεού. Εζήσατε στη γη με πολυτέλεια και σπατάλη, παχύνατε σαν θρεφτάρια για τον χασάπη. Καταδικάσατε και σκοτώσατε τον αθώο, χωρίς να φέρει αντίσταση (Ιακ. 5. 1-6 σε μετάφραση Νίκου Ψαρουδάκη).

«Δεν θα καταστρατηγήσεις το δίκαιον του ξένου, του ορφανού και της χήρας. Δεν θα λάβεις ως ενέχυρο το ιμάτιο της χήρας. Να θυμάσαι δε ότι και συ ήσουνα δούλος στην Αίγυπτο, κι ο Κύριος και Θεός σου σε απελευθέρωσε από εκεί. Γι’ αυτό και σε διατάζω να τηρείς αυτές τις εντολές μου» (Δευτ. 18-19).

Ο Χριστός στο «Ευαγγέλιο της Κρίσεως» (Ματθ. Ματθ. 25. 31-46), ταύτιζε τον εαυτό Του με τους αναγκεμένους και όσους ζούσαν στο περιθώριο της κοινωνίας χωρίς ισχυρή φωνή: πεινασμένους (το ψωμί είναι το σύμβολο των χρειωδών οικονομικών αγαθών άλλωστε, όπως επισημαίνει ο Νικ. Μπερντιάγεφ), διψασμένους, ασθενείς, φυλακισμένους, ξένους, με αποτέλεσμα να είναι πρωταρχική υποχρέωση των Χριστιανών η δίκαιη κατανομή των εισοδημάτων και η στήριξη των αδυνάτων. Αυτή η θέση είναι τόσο ισχυρή στην Ορθοδοξία, ώστε και αυτή η κλοπή να συνδέεται κυρίως με την αφαίρεση από τους φτωχούς (άγ. Γρηγόριος Νύσσης, «Προς Λητόιον Επιστολή»).

Η κοινοκτημοσύνη κυριαρχούσε ανάμεσα στους πρώτους Χριστιανούς των Ιεροσολύμων, ενώ το προβαλλόμενο ως κομμουνιστικό ιδεώδες : «από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνάμεις του στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του» είναι συνένωση δύο ευαγγελικών ρητών: «καθώς ηὐπορεῖτό τις» (Πραξ. 11.29), «διεδίδετο δὲ ἑκάστῳ καθότι ἄν τις χρείαν εἶχεν» (Πραξ. 4.35). Η ζωή της πρώτης αυτής χριστιανικής κοινότητας των Ιεροσολύμων περιγράφεται στις Πάξεις των Αποστόλων που διαβάζονται στις εκκλησίες την περίοδο μετά την Ανάσταση.

Σε καιρούς που η αδικία και οι ανισότητες αυξάνονται και το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα έχει ενσωματωθεί και αποδεχθεί τα πλαίσια που θέτουν η ξένη και εγχώρια οικονομική Ολιγαρχία, η Χ.Δ. επιμένει να καλεί σε ανυποχώρητο αγώνα για μια κοινωνία ελευθερίας και δικαιοσύνης».

Ειδικότερα, η ανακοίνωση της Χριστιανικής Δημοκρατίας για το Πάσχα:

«ΧΡΙΣΤOΣ ΑΝΕΣΤΗ! Η ΜOΝΗ ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΠ-ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ Ειρήνη, Δικαιοσύνη, Ελευθερία

Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!

Η Ανάσταση του Χριστού είναι η γιορτή της νίκης της ζωής πάνω στο θάνατο. Το δημιούργημα του Θεού, ο άνθρωπος, με την πτώση του είχε «πτωχεύσει» κατά την έκφραση του ιερού υμνωδού. Από αγάπη για τον άνθρωπο ο Θεός, ήρθε στον κόσμο ως Θεάνθρωπος, με σκοπό να σώσει τον άνθρωπο από το θάνατο. Να καταλύσει το νόμο της φθοράς και της τυραννίας του διαβόλου πάνω στο ανθρώπινο είδος, με τη διάνοιξη της δυνατότητας Ανάστασης ψυχών και σωμάτων στα έσχατα και τον ερχομό του ζωοποιού Παράκλητου Πνεύματος.

Από αγάπη για τον άνθρωπο, ο Χριστός ως Θεάνθρωπος δέχτηκε να υπομείνει ευτελισμούς, βασανιστήρια, θάνατο ατιμωτικό, για να μπορέσει η ανθρώπινη φύση να νικήσει τον θάνατο. Ο Θεός, αν και παντοδύναμος, αναδείχθηκε ως η «Σταυρωμένη αγάπη», το αντικείμενο όλης της δολιότητας, διαστροφής, εξαπάτησης, προδοσίας, φθόνου, υποκρισίας του ανθρώπινου γένους.

Ο λαός μας παραδοσιακά στο πρόσωπο των αδικουμένων βλέπει τον «αδικημένο Χριστό», κάποιον στον οποίο οφείλει τιμή και όχι χλεύη, εφόσον και κατά το λόγο του νεοφανούς αγ. Παΐσιου, «οι αδικημένοι είναι τα πιο αγαπημένα παιδιά του Θεού». Αυτό άλλωστε κήρυξε ο ίδιος ο Χριστός στο «Ευαγγέλιο της Κρίσεως», ότι όποιος αδιαφορεί για τους απόκληρους, τους αναγκεμένους και τους αδικημένους στη γη, είναι σαν να αδιαφορεί για το Θεό. Στο ευαγγελικό ανάγνωσμα του Όρθρου της Μεγάλης Τρίτης, ο Χριστός συνοψίζει το νόμο σε δύο ισότιμες μεταξύ τους εντολές: Την αγάπη για το Θεό και την αγάπη για τον πλησίον. Και τις δύο αυτές εντολές έκανε πράξη η πρώτη χριστιανική κοινότητα των Ιεροσολύμων, όπου οι Χριστιανοί ζούσαν ενώ τα είχαν όλα κοινά και ο καθένας συνεισέφερε ανάλογα με τις δυνατότητές του, ενώ λάμβανε σύμφωνα με τις ανάγκες του. Με δημοκρατικές διαδικασίες εξέλεξαν τους επτά διακόνους, για να επιβλέπουν ώστε να μην υπάρχουν αδικίες αναμεταξύ τους.

Η κοινωνική πρόνοια δημιουργήθηκε από τους Πατέρες της Εκκλησίας, με πρότυπο τη «Βασιλειάδα» του Μεγάλου Βασιλείου και είναι χριστιανική κληρονομιά στον παγκόσμιο πολιτισμό.

Ο Χριστός, ήρθε για να σώσει την ανθρωπότητα και να νικήσει το θάνατο, όπως και τις λογικές του θανάτου. Κατά την έκφραση του Φώτη Κόντογλου, «ο Χριστός τάφερε όλα ανάποδα», με την απελευθέρωση από κάθε μορφής δουλεία: «Δεν σας λέω πια, δούλους γιατί ο δούλος δεν ξέρει τι κάνει ο Κύριός του. Εσάς σας αποκαλώ φίλους, γιατί σας έκανα γνωστά όλα όσα έχω ακούσει από τον πατέρα μου» (1ο Ευαγγέλιο όρθρου Μεγάλης Παρασκευής, Κατά Ιωάννη). Ο άνθρωπος απελευθερώνεται και γίνεται φίλος με το Θεό, αυτεξούσιος και ελεύθερος από κάθε τυραννία. «Ο πρώτος ούν υμών έστω πάντων διάκονος, ο δε άρχων ως ο αρχόμενος… Τυραννίς δε γνώμη αυθαίρετος», αναφωνεί ο ιερός υμνωδός στα τροπάρια της Μεγάλης Δευτέρας.

Η εξουσία αλλάζει εντελώς νόημα και μεταμορφώνεται σε διακονία «Αυτοί που νομίζουν ότι ασκούν αρχή στα έθνη…κατακυριεύουν και …κατεξουσιάζουν…Όμως, δεν θα είναι έτσι τα πράγματα για σας. Όποιος θέλει να είναι μεγάλος ανάμεσά σας, να διακονεί τους υπόλοιπους.» (Κατά Μάρκον ευαγγέλιο 5ης

Κυριακής των Νηστειών) και ο μεγαλύτερος από σας, θα είναι υπηρέτης σας” και “Όποιος υψώσει τον εαυτό του, θα ταπεινωθεί· όποιος, όμως, ταπεινώσει τον εαυτό του, θα υψωθεί” (Ματθ. κγ 11-12).

Ανατρέπεται και κάθε μορφής καταδυνάστευση από πνευματικούς και ιδεολογικούς εξουσιαστές : «Εσείς δεν θα αποκληθείτε «Ραββί», γιατί ένας είναι ο δάσκαλός σας, ο Χριστός, κι όλοι εσείς να είστε αδέλφια μεταξύ σας. Και πατέρα να μην αποκαλέσετε κανέναν πάνω στη γη, γιατί ένας είναι ο πατέρας σας στους ουρανούς. Ούτε καθηγητές να αποκληθείτε, διότι ένας είναι ο καθηγητής σας, ο Χριστός». (Ματθ. κγ 8-10). Ο πνευματικός κόσμος οφείλει να διακονεί τους ανθρώπους για να διαχειρίζονται οι ίδιοι το θείο δώρο της ελευθερίας, αντί να κατασκευάζει οπαδούς-«πνευματικούς κλόνους».

Δυστυχώς σήμερα, η κοινωνία μας ξεστρατίζει όλο και περισσότερο από το δρόμο του Θεού, που είναι η αλήθεια και η ζωή και γίνεται όλο και πιο απροκάλυπτα υλιστική, προσχωρώντας στις λογικές του υλισμού, του ψεύδους και του θανάτου. Η χριστιανική διδασκαλία από νωρίς διαστράφηκε από μερίδα συστημικών εκκλησιαστικών ταγών και θεολόγων που λειτούργησαν και εξακολουθούν να λειτουργούν ως ιδεολογικοί απολογητές της κοινωνικής αδικίας.

Μερικές δεκαετίες πριν, μόνον άνθρωποι πνευματικοί και διορατικοί, όπως ο Νίκος Ψαρουδάκης που έκανε λόγο από το 1970 για «Χριστούγεννα χωρίς Χριστό» και ο Φώτης Κόντογλου, μπορούσαν να διακρίνουν τον υλιστικό χαρακτήρα της κοινωνίας μας πίσω από τα προσχήματα.

Σήμερα, το σύστημα του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού που έχει επίκεντρο το καθεστώς της ασυδοσίας του ατομικού πλουτισμού, έχει κυριαρχήσει σε όλο τον κόσμο. Για χάρη της ασυδοσίας αυτής το κοινωνικό κράτος και οι κοινωφελείς υπηρεσίες, πνευματική και πολιτιστική κληρονομία της χριστιανικής διδασκλίας για να διασφαλίζεται ακόμα και στους «ελαχίστους» συνανθρώπους μας αξιοπρεπής διαβίωση, παραδίδονται στην κερδοσκοπική δραστηριότητα. Με κατευθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έτοιμες υποδομές όπως το δίκτυο ηλεκτροδότησης, που δημιουργήθηκαν με δαπάνες των λαών ξεπουλιούνται, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στα υπόλοιπα κράτη-μέλη. Στα πλαίσια αυτά, στοιχειώδη δικαιώματα, όπως η προστασία της πρώτης κατοικίας έχουν καταργηθεί.

Ταυτόχρονα, η ασυδοσία, εκτός από οικονομικό σύστημα, γίνεται καθεστώς και κυρίαρχη ιδεολογία σε μια όλο και πιο ατομοκρατούμενη κοινωνία. Η οποία δημιουργεί νέα πρότυπα και νέες «αξίες» πολιτισμού, εκδήλωση των οποίων είναι και η αυξανόμενη βία σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, ακόμα και στους ανηλίκους, με θεσμούς όπως ο γάμος και η οικογένεια να απαξιώνονται στο όνομα του εγωισμού και των ατομοκρατικών προτεραιοτήτων.

Το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα χωρίς ουσιαστικές διαφοροποιήσεις, έχει μεταλλαχθεί σε ένα «ακραίο Κέντρο» που ομόθυμα υπηρετεί τις αρχές του νεοφιλελευθερισμού, οι οποίες στην περίπτωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχουν καταστεί υποχρεωτικές για όλους από τη συνθήκη του Μάαστριχτ.

Έτσι, η πολιτική ζωή υποβαθμίζεται και περιστρέφεται σε θέματα ατομικών ηθικών και ιδεολογικών προσανατολισμών. Είτε με τη μορφή «δικαιωμάτων» της λεγόμενης «woke» κουλτούρας που επικαλούνται την «πρόοδο», είτε με τη μορφή εθνικιστικού και φυλετικού μίσους που επικαλούνται την «παράδοση». Και οι δύο αυτές μορφές του δικαιωματισμού, καμμία σχέση δεν έχουν με την πρόοδο, τον πατριωτισμό και την παράδοση. Είναι εκδηλώσεις εγωιστικού και ατομοκρατικού μίσους προς τον συνάνθρωπο. Εκδηλώσεις μιας κοινωνίας με κατεστραμμένο κοινωνικό ιστό, που έχει μετατραπεί σε συνοθήλευμα απομονωμένων «νησίδων» όλο και πιο αλληλομισούμενων ανθρώπων και ομάδων. Μια κατάσταση που εξυπηρετεί την επικυριαρχία της εγχώριας και διεθνούς οικονομικής Ολιγαρχίας.

Η δυνατότητα του ατομικού πλουτισμού τείνει να γίνει η μόνη αποδεκτή πηγή ατομικών δικαιωμάτων, ενώ ενθαρρύνεται η αδιαφορία για τα κοινά. Η αυξανόμενη ανισότητα, αντί να καταπολεμείται, επιβραβεύεται και δικαιώνεται ως προϊόν «αριστείας».

Στο πλαίσιο αυτό, η χριστιανική διδασκαλία και η ορθόδοξη παράδοση λογίζονται ως εμπόδια και  τροχοπέδη του συστήματος και μπαίνουν στο περιθώριο. Η Ευρώπη την οποία έχει ως πρότυπο η υπόδουλη ιθύνουσα τάξη της Ελλάδας, αποξενώνεται όλο και περισσότερο από τις αναφορές στον Χριστιανισμό, κυλώντας προς τον μηδενισμό.

Όπως έχει επισημάνει ο Γάλλος κοινωνιολόγος Εμμανουέλ Τοντ με μεγάλη ανησυχία, ο οποίος κάθε άλλο παρά θρησκευόμενος είναι. Ο ίδιος θεωρεί ως σημείο καμπής της στροφής προς το μηδενισμό και αποξένωσης από τη χριστιανική παράδοση, την καθιέρωση του αποκαλούμενου «γάμου» ομοφύλων στις διάφορες χώρες της Ευρώπης, τις οποίες έσπευσε δουλικά να μιμηθεί και η ελληνική κυβέρνηση.

Εμείς ως Χριστιανοί αρνούμαστε να αποτελέσουμε απλό μέρος ενός κακόφωνου νεοεποχίτικου «αχταρμά», όπως θέλουν την κοινωνία μας.

Με οδηγό μας το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστασης του Χριστού και της νίκης της ζωής πάνω στο θάνατο, αμφισβητούμε έμπρακτα κάθε εκδοχή της λογικής του θανάτου και της τυραννίας του «άρχοντος του κόσμου τούτου».

Με ακλόνητο σημείο αναφοράς τη χριστιανική διδασκαλία και την ορθόδοξη παράδοσή μας, αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία ελευθερίας και δικαιοσύνης για όλους τους συνανθρώπους μας χωρίς διακρίσεις, και για έναν κόσμο δίκαιο και ειρηνικό.

Καλή Ανάσταση».