ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΤΑΣΟΣ ΜΕΡΓΙΑΝΝΗΣ

Πώς έγινε η επιλογή του έργου του Δημήτρη Ψαθά «Ζητείται ψεύτης» από το Β’ Θεατρικό Εργαστήρι του Δήμου για το φετινό καλοκαίρι;

Το έργο «Ζητείται ψεύτης»  του Δημήτρη Ψαθά, είναι μια πολιτική σάτιρα του 1950. Ο Δημήτρης Ψαθάς, είχε μοναδική ικανότητα να γραφεί ευφυείς, δροσερούς διαλόγους γεμάτους παρεξηγήσεις και κωμικές καταστάσεις. Είναι μια φάρσα καλοστημένη που διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού με ανατροπές και το χιούμορ. Έχει θέμα την πολιτική εξαπάτηση, την δημαγωγία και την εύκολη χειραγώγηση του λαού από τους πολιτικούς. Χαρακτήρες, όπως πολιτικάντηδες , ψηφοφόρους, τον επαγγελματία ψεύτη, καθώς και ευσυνείδητη σύζυγό του βουλευτή Τζένη Φερέκη. Επίσης δεν απαιτεί δύσκολα εφέ, οπότε το καθιστά κατάλληλο για καλοκαιρινές παραστάσεις σε υπαίθριες σκηνές.

Ποια είναι τα μηνύματα που μεταφέρει το έργο;

Το έργο καλεί τον θεατή να γελάσει, αλλά και να προβληματιστεί, γιατί δείχνει πόσο διαχρονικά είναι τα φαινόμενα του πολιτικού ψεύδους και της εξαπάτησης. Αναφέρεται στο δίπολο μεταξύ ψέματος και αλήθειας και σε δεύτερο επίπεδο μεταξύ ηθικής και ανηθικότητας. Παρά το χιούμορ, αφήνει μια πικρή γεύση αλήθειας. Πολλές φορές, ο «καλύτερος ψεύτης» είναι αυτός που φτάνει πιο ψηλά. Παραμένει επίκαιρο και σύγχρονο, με χαρακτήρες που τους συναντάς και στην σημερινή κοινωνία, στοιχείο που αποτέλεσε βασικό λόγο για την επιλογή του, από την σκηνοθέτη Έφη Πίκουλα-Βουγιουκλάκη.

Πώς θα περιγράφατε την  Τζένη Φερέκη, την ηρωίδα την οποία υποδύεστε;

Η Τζένη Φερέκη είναι ένας από τους πιο διακριτικά αλλά ουσιαστικά δομημένους χαρακτήρες του έργου, η σύζυγος του βουλευτή Θεόφιλου Φερέκη, αρκετά μικρότερη σε ηλικία,  δυναμική, έξυπνη και κομψή γυναίκα που εκπροσωπεί την ευσυνειδησία και την λογική μέσα στο χάος της πολιτικής απάτης και του ψέματος.

Διαθέτει ξεκάθαρη σκέψη, πρακτικό πνεύμα και ήθος. Χρησιμοποιεί το χιούμορ και την ειρωνεία για να σχολιάσει τις παράλογες απαιτήσεις των πολιτικών.

Το ψέμα δεν της αρέσει και από την στιγμή που εμφανίζεται ο ιδιαίτερος του βουλευτή, ο Ψευτοθόδωρος, παρουσιάζοντας την ψευτιά ως το μεγαλύτερο προσόν που υπάρχει, αρχίζει ο πόλεμος μεταξύ τους.

Η ηρωίδα μου εκπροσωπεί ένα μοντέλο γυναίκας αρκετά σύγχρονο για την εποχή του έργου, που δεν εξαρτάται από κανέναν άνδρα και στέκεται ισότιμα με αξιοπρέπεια.

Τι  θα θέλατε να πείτε στο κοινό λίγο πριν την πρεμιέρα;

Λίγο πριν την πρεμιέρα θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι το «Ζητείται ψεύτης»   του Δημήτρη Ψαθά, δεν είναι μόνο μια κωμωδία, είναι ο καθρέπτης της πολιτικής μας πραγματικότητας, διαχρονικό έργο και επίκαιρο. Μέσα από το γέλιο σας καλούμε να δείτε ξανά την σχέση σας με την αλήθεια, την εξουσία και την τέχνη του να «κανονίζεις».

Σας περιμένουμε με χαρά, να σας προσφέρουμε ένα βράδυ γεμάτο γέλιο, θέαμα και σκέψη!

Με τη νέα του ποιητική συλλογή με τον τίτλο «Μπρέντα», έρχεται να μας δώσει μια γερή «γροθιά στο στομάχι», σε μια εποχή σκληρότητας και αναισθησίας, με σελίδες γεμάτες συναίσθημα, πόνο, έρωτα και αίμα.

Ο Ευάγγελος Ρήγας κατάγεται από τον Βόλο Μαγνησίας και είναι μηχανικός πετρελαίου και αερίου, ένα επάγγελμα που έχει καθορίσει τον ίδιο και την ποίησή του. Ύστερα από πολλές ανασκαφές του υπεδάφους, σειρά είχε αυτή της ανθρώπινης ψυχής. Μέσα από τον ποιητικό του λόγο, με τη γύμνια και μερικές φορές την ουτοπία των λέξεών του, θέλει να δείξει ποιος είναι ο δρόμος που οδηγεί στον άνθρωπο.

Έχοντας μεγαλώσει σε σιδηροδρομικούς σταθμούς, καθώς ο πατέρας του ήταν σταθμάρχης των τρένων του σιδηροδρόμου την εποχή του ‘60, η «Μπρέντα» ενσαρκώνει αναμνήσεις, αναστοχασμό, παρελθόν, μια άγρια κραυγή της ψυχής.

Η «Μπρέντα», είναι το τρίτο κατά σειρά ποιητικό του βιβλίο, μετά από τον «Κήπο του Ανάγερτου» και τον «Κωπηλάτη του καιρού».

Συνέντευξη ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΚΑΡΑΜΟΥΤΑ

Πείτε μας μερικά λόγια για την τελευταία σας ποιητική συλλογή. Αρχικά γιατί «Μπρέντα»;

«Μπρέντα» λεγόταν η ατμάμαξα, η μεγαλύτερη ίσως στην Ευρώπη, που κυκλοφορούσε στο σιδηροδρομικό δίκτυο από το 1954 έως το 1971. Ξεχώριζε για τον μεγάλο θόρυβο, τη μεγάλη δύναμη, το αγκομαχητό, τις ράγες που έτρεμαν.

Για μένα όμως που μεγάλωσα δίπλα της, καθότι έμενα σε σιδηροδρομικούς σταθμούς λόγω της δουλειάς του πατέρα (σταθμάρχης του σιδηροδρόμου), συμβολίζει και άλλα πολλά όπως, αναμνήσεις, αναστοχασμό, παρελθόν, αντίσταση, παρακίνηση ανόδου, άγρια κραυγή της ψυχής μου. Στοιχεία που εκφράζουν την ποίησή μου. Αυτός λοιπόν είναι ο λόγος που όταν ήρθε η ώρα να επιλέξω τίτλο, σκέφτηκα το όνομα αυτό.

Πότε πρωτογράψατε ποίηση; Και τι ήταν αυτό που σας ώθησε;

Ποίηση πρωτοέγραψα το 2010. Βέβαια, μέχρι τότε οι αγωνίες μου, τα καθημερινά προβλήματα, οι αδικίες και η βαναυσότητα της ζωής, εκδηλώνονταν σαν ποιητικές σκέψεις στο μυαλό μου. Ίσως γιατί, το βοηθούσαν να δημιουργεί πιο εύκολα εικόνες, που είναι πιο δυνατές από τα λόγια.

Αυτό τώρα που με ώθησε να γράψω, ήταν οι πολλές ώρες μοναχικότητας που βίωσα, λόγω μεγάλων μεταβολών της ζωής μου. Έτσι, ο ελεύθερος χρόνος μου, έγινε χρόνος σκέψης, χρόνος ποιητικής σκέψης που είχα πάντα. Απλά τότε, μου δόθηκε η ευκαιρία να τις αποτυπώσω στο χαρτί.

Ο πατέρας σας υπήρξε σταθμάρχης τρένων και υπηρέτησε στους σιδηρόδρομους σε μια εποχή που, παρά τις δυσκολίες, η έννοια της ευθύνης είχε άλλο βάρος. Εσείς από τη μεριά σας δώσατε στη συλλογή σας το όνομα της θρυλικής «Μπρέντα». Πώς βιώσατε, λοιπόν, εσείς -ένας άνθρωπος με βαθιές προσωπικές και συμβολικές ρίζες στους σιδηρόδρομους- το δυστύχημα των Τεμπών;

Πολύ σωστά τα λέτε. Σε μια εποχή που υπήρχε αίσθημα ευθύνης! Αν και μικρός τότε, οι μνήμες και οι θύμησες που έχω, μου επιτρέπουν να ξεχωρίζω το αίσθημα ευθύνης του τότε με το τώρα. Σε μια εποχή μάλιστα, που ο σιδηρόδρομος, ως το κύριο μέσο μεταφοράς ανθρώπων, ζώων και εμπορευμάτων, είχε κίνηση πολύ μεγαλύτερη από τη σημερινή.

Με τον καιρό όμως, παράλληλα με την αδιαφορία και την εγκατάλειψη του δικτύου και όλων των υποδομών από το επίσημο κράτος, ήρθε και η αδιαφορία του στην τοποθέτηση ικανών ατόμων, ειδικά σε θέσεις κλειδιά. Νομοτελειακά δηλαδή η καταστροφή θα συνέβαινε. Όπως και θα ξανασυμβεί αν συνεχιστεί η σημερινή φθίνουσα πορεία. Και όχι μόνο στον σιδηρόδρομο, αλλά παντού. Είμαστε ίσως, το μοναδικό κράτος στον κόσμο με τέτοιο σιδηροδρομικό δίκτυο εγκατάλειψης.

Πώς βίωσα εγώ το δυστύχημα των Τεμπών; Με μια απέραντη θλίψη για την κατάσταση στη χώρα μου, όσον αφορά τις υποδομές, έναν απέραντο πόνο για τον θάνατο αθώων και νέων ανθρώπων και μια τεράστια οργή για την προσπάθεια συγκάλυψης, για την αναλγησία και τον προσβλητικό εμπαιγμό των γονιών που έχασαν τα παιδιά τους.

Ειλικρινά αισθάνομαι ανυπεράσπιστος, σε μια χώρα όπου νοιώθω τη Δικαιοσύνη να μη λειτουργεί, ή να το πω καλύτερα, να λειτουργεί επιλεκτικά.

Τα τρένα συχνά συμβολίζουν τη φυγή, τον ερχομό, το πέρασμα του χρόνου· συναισθήματα ανάμεικτα. Είναι και στη δική σας συλλογή ο σιδηρόδρομος ένα μέσο μετάβασης, ένα ποιητικό μοτίβο που κουβαλά όλα αυτά;

Εννοείται. Ο σιδηρόδρομος, με τις μηχανές και τα βαγόνια του που σου δείχνουν το δρόμο της φυγής μέσα σε καθορισμένη ασφυκτικά πορεία πάνω σε ράγες, διαμόρφωσε την ψυχοσύνθεσή μου και κατ’ επέκταση τη σκέψη μου και την ποίησή μου.

Έτσι, αφού αγωνίστηκα να ξεφύγω ο ίδιος πρώτα, απ’ το σφιχταγκάλιασμα της ανάγκης που γίνεται ματαίωση, προσπάθησα και προσπαθώ να το μεταδώσω και στους άλλους.

Να δείξω δηλαδή, πως ο μόνος δρόμος, είναι ο δρόμος της αντίστασης και της φυγής προς τα μπρος, ελεύθερα και όχι ανάμεσα σε καθορισμένα όρια, σε καθορισμένα πλαίσια που δημιουργεί η εκάστοτε εξουσία.

Μέσα από τα ποιήματά σας αντικρίζει κανείς την ασχήμια και τη φθορά του πολέμου. Είναι εικόνες που προέρχονται από προσωπική εμπειρία, ή πρόκειται για εσωτερικά «τοπία» που ο πόνος του άλλου έχει φωτίσει μέσα σας;

Την ασχήμια, όσον αφορά την εξωτερική αισθητική των πραγμάτων, των συμπεριφορών, της εξουσίας κ.λπ., ναι την έζησα και τη ζω. Την ασχήμια και τη φθορά του πολέμου, ευτυχώς δεν την έζησα πάνω μου. Την έζησα όμως και τη ζω, μέσω εικόνων που συνταράσσουν το μέσα μου, όχι μόνο από την κτηνωδία του πολέμου, μα και από την υποκρισία κρατών και οργανισμών, καθώς και την αδιαφορία των λαών.

Δεν μπορώ να δεχθώ, να χύνεται αθώο αίμα παιδιών -δεν παραβλέπω το αίμα των άλλων, μιλώ για το αίμα των παιδιών, που στο άκουσμα και μόνο συγκλονίζεσαι- και αδιάφορα να συνεχίζεται η ζωή, χωρίς ο κόσμος να ξεχειλίζει τους δρόμους, να βλέπει τις εικόνες και να μην εξεγείρεται, να πίνει το ποτό, ή τον καφέ του αδιάφορα, βλέποντας ποδόσφαιρο ή οτιδήποτε άλλο, χωρίς καν να σκέφτεται τι γίνεται. Είναι τρομερό. Αυτή η αποκτήνωση, πέρα από τη θλίψη, με τρομάζει πολύ.

Ποια δικά σας βιώματα έχετε περάσει σε έργα σας; Και ποιος είναι ο πυρήνας γύρω από τον οποίο περιστρέφονται τα ποιήματά σας;

Δικά μου βιώματα, πρώτα στη σειρά, αυτά που αφορούν την παιδική μου ηλικία. Από αυτά, την πρώτη θέση έχει η μοναξιά, που μου επέτρεψε να σκέφτομαι βαθιά, να σκαλίζω την ψυχή μου, να αισθάνομαι τι σημαίνει να είσαι μόνος, τι δυνατότητες έχεις να «δραπετεύεις» και πώς, να ονειρεύεσαι.

Στη δεύτερη θέση έρχονται, οι διηγήσεις βιωματικών καταστάσεων άλλων, γονέων ή συγγενών. Μεγαλώνοντας τώρα, προστέθηκαν και άλλα βιώματα, ερωτικά κυρίως. Όλα αυτά λοιπόν τα βιώματα, συν άλλες προσλαμβάνουσες μέσα στο χρόνο, συν το ευαίσθητο και ανθρώπινο της ψυχής μου, έγιναν η αστείρευτη πηγή έμπνευσης για μένα. Έτσι, γράφω για ό,τι ταράζει το μέσα μου από συναίσθημα και ιδανικά. Από έρωτα, δικαιοσύνη, ελευθερία, ισότητα και ειρήνη.

Το «αίμα» διατρέχει σαν υπόγειο ρεύμα πολλά από τα ποιήματά σας – είτε ως μνήμη, είτε ως πληγή, είτε ως δεσμός. Πώς γεννήθηκε αυτή η λέξη στη γραφή σας και τι ζητά να πει στον αναγνώστη;

Πράγματι το «αίμα» παίζει ρόλο πρωτεύοντα στην ποίησή μου. Τουλάχιστον στην «Μπρέντα» μου. Δεν γεννήθηκε ξαφνικά, απλά είναι η μνήμη μου που κουβαλά το παρελθόν μου, την ιστορία των προγόνων μου. Είναι η πληγή που συμβολίζει το τραύμα μου, την απώλεια. Είναι ο δεσμός, σαν σύμβολο ζωής και θανάτου. Είναι η ωμή αλήθεια, η αφύπνιση της συνείδησης, το μελάνι που δεν γράφει, αλλά σημαδεύει.

Τα ποιήματά σας είναι φορτισμένα συναισθηματικά, με βλέμμα στραμμένο στον άνθρωπο και τις κοινωνικές του πληγές. Πιστεύετε πως η ποίηση μπορεί ακόμη να συγκινεί -ή και να αλλάζει- μια κοινωνία που μοιάζει ολοένα και πιο σκληρή;

Έχετε δίκιο. Τα ποιήματά μου έχουν επίκεντρο τον άνθρωπο και είναι φορτισμένα συναισθηματικά. Γιατί δεν γίνεται να μιλάς για ελευθερία, ισότητα, έρωτα, ειρήνη και να μην είσαι φορτισμένος. Οι λέξεις αυτές από μόνες τους κουβαλούν όλη τη φόρτιση του κόσμου. Από την άλλη, όσο κι αν φαίνεται ουτοπικό στις μέρες μας, πιστεύω πως η ποίηση, μπορεί ακόμα να συγκινήσει, να γίνει η χαραμάδα, να μπει το φως σε φυλακή χωρίς παράθυρα.

«Μόνο η ελευθερία και η φαντασία μπορούν να ζωγραφίσουν το αύριο». Το δίστιχο που αναγράφεται στο οπισθόφυλλο της τελευταίας σας ποιητικής συλλογής. Στη σημερινή εποχή, τι ρόλο καλείται να παίξει ο σύγχρονος ποιητής;

Στη σημερινή εποχή, την εποχή της σκέψης των αλγόριθμων, το πρώτο που καλείται να κάνει ο ποιητής, όπως και ο καθένας που ασχολείται με τη γραφή, είναι, με τα γραπτά του, να αγωνισθεί να μην μπει σε δεύτερη μοίρα η ανθρώπινη σκέψη. Να κρατηθεί άσβεστη η μνήμη, η εσωτερική ορμή της ελευθερίας. Να δώσει ερεθίσματα, να κρατηθεί η φαντασία ζωντανή. Δυο βασικά συστατικά της ανθρώπινης ύπαρξης. Τα βασικά συστατικά της ανθρώπινης ζωής.

Αν σας ζητούσα να ορίσετε τι είναι ποίηση για εσάς, ποια θα ήταν η απάντησή σας;

Ποίηση για μένα, είναι το άλμα προς την ελευθερία. Είναι η κραυγή που ξυπνά, που ερεθίζει, που ξεσηκώνει. Είναι συμπυκνωμένες λέξεις, που λειτουργούν άλλοτε σαν σφαίρες κι άλλοτε σαν σπόροι. Είναι η σκέψη, που πολεμά για τη ζωή αψηφώντας τον θάνατο.

Έχετε κάποιους ποιητές που έχουν «χαράξει» ανεξίτηλα τη δική σας ψυχή; Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας κάποια ονόματα – ή έστω κάποιους στίχους;

Στην Ελλάδα γεννήθηκαν αξιόλογοι ποιητές. Όλοι τους, έχουν βάλει τον δικό τους σπόρο στην ψυχή μου.

Επειδή όμως με ρωτάτε ποιοί με επηρέασαν περισσότερο, ενδεικτικά θα αναφέρω μερικά ονόματα.

Λειβαδίτης («Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκαιο»)

Ρίτσος («Αὐτὰ τὰ δέντρα δὲ βολεύονται μὲ λιγότερο οὐρανό, αὐτὲς οἱ πέτρες δὲ βολεύονται κάτου ἀπ’ τὰ ξένα βήματα, αὐτὰ τὰ πρόσωπα δὲ βολεύονται παρὰ μόνο στὸν ἥλιο, αὐτὲς οἱ καρδιὲς δὲ βολεύονται παρὰ μόνο στὸ δίκιο»)

Βρεττάκος, Αναγνωστάκης, Καββαδίας, Καβάφης… Από ξένους, ενδεικτικά οι Μαγιακόφσκι και Ρίλκε. Μη αναφέροντας άλλους, δεν τους αδικώ. Είναι πολλοί οι αξιόλογοι. Σεφέρης, Ελύτης, Καρούσος, Χιόνης… Απλά ανέφερα αυτούς, που οι στίχοι τους έκαναν να πάλλεται η ψυχή μου με μεγαλύτερη ένταση.

Αν σας δινόταν η δυνατότητα να απευθυνθείτε σε έναν νέο άνθρωπο που γράφει ποίηση, ποια φράση θα του δίνατε σαν πυξίδα;

Η φράση που θα του έλεγα, είναι μια φράση της «Μπρέντας»:

«Δεν είναι τα λόγια,

μήτε τα ρούχα που φοράς,

είναι το αύριο που φέρνεις».

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια; Έχετε στα σκαριά και άλλη ποιητική συλλογή;

Μελλοντικά μου σχέδια, όσον αφορά ποιητική συλλογή, δεν υπάρχουν. Και δεν υπάρχουν, γιατί η ποίηση δεν είναι διήγημα ή μυθιστόρημα.

Για μένα, η ποίηση είναι κατάθεση. Γράφεις, όταν έχεις να πεις κάτι καινούργιο. Αν δεν έχεις, είναι καλύτερα να σιωπάς. Θεωρώ, πως είναι πολύ νωρίς τώρα, να μιλήσουμε για άλλη ποιητική συλλογή.

Να νιώθετε πάντα την αγάπη και να τη μοιράζεστε.

Δεν υπάρχουν αυτονόητες μέρες, ούτε στιγμές»

Η Ομάδα της Αμαρυσίας

Για την Ημέρα του Πατέρα, λίγοι άνθρωποι θα μπορούσαν να μιλήσουν με τόση αγάπη για το τι σημαίνει να είσαι μπαμπάς

Γιάννης Τοπαλούδης, ο πατέρας της Ελένης και του Πέτρου. Τον κύριο Γιάννη τον ένιωσα από το πρώτο λεπτό δικό μου άνθρωπο. Όπως συνέβη και με όλη την ελληνική κοινωνία, μέσα από την αδιανόητη απώλεια της κόρης του, Ελένης Τοπαλούδη.

Λύπη και οργή που άγγιξε τους πάντες, όσο λίγες υποθέσεις στυγνής αφαίρεσης ζωής.

Γνήσιος Εβρίτης, ανοιχτόκαρδος και βαθιά ευγενής, θέλησε να ξεκινήσουμε την κουβέντα μας με ένα ευχαριστώ.

Συνέντευξη

BIBIAN ΜΑΡΓΕΛΛΟΥ

Γ.Τ.: Θα με λες Γιάννη και πες μου για τα παιδιά σου!

Βίβιαν, θέλω να ευχαριστήσω και εσένα προσωπικά και την ΑΜΑΡΥΣΙΑ και όλους όσους ενδιαφέρεστε για την οικογένειά μας. Όλους σας ευχαριστώ!

Θέλω πρώτα, με αφορμή την Ημέρα του Πατέρα, να ευχηθώ μέσα από την ψυχή μου να μην υπάρξει ποτέ και κανείς πατέρας, καμία οικογένεια να μη βιώσει ποτέ τον πόνο να χάνει το παιδί του.

Ξέρεις ο γονιός μας, όταν φύγει από τη ζωή, γίνεται στάχτη. Το παιδί σου όμως γίνεται κάρβουνο και σε καίει κάθε μέρα για το υπόλοιπο της δικής σου ζωής…

Να είμαστε κατάλληλοι για γονείς! Αλλά άλλαξε το θαυμαστικό σε παρακαλώ και βάλε ένα ερωτηματικό. Είμαστε κατάλληλοι για γονείς;

Και επειδή με ρώτησες για κλασικούς μπαμπάδες, εμείς οι παλαιότεροι έναν πατέρα ξέραμε. Αυτόν που αγαπούσε τη σύζυγο, τα παιδιά του, τους γονείς της συζύγου του, έβαζε την οικογένεια πάνω από τα πάντα, αυτός ήταν ο μπαμπάς! Και αυτός πρέπει να είναι.

Αγάπη, το πιο σημαντικό, κατανόηση και αλληλοκατανόηση με τη μάνα, αλλά και υπομονή. Ένα ενιαίο σύνολο, ένα ενιαίο dna που δεν διασπάται.

Μοιάζετε καθόλου με τον δικό σας πατέρα κύριε Γιάννη;

Δεν μοιάζω ιδιαίτερα, νομίζω σχεδόν κανείς δεν μοιάζει με αυτές τις γενιές των πατεράδων του ’50, του ’60, του ’70. Θεωρώ προς το καλύτερο, κάποιες περιπτώσεις εκείνων των εποχών καλύτερα να εξαφανίζονται με το πέρασμα των χρόνων.

Σήμερα οι ρόλοι στην οικογένεια είναι ισότιμοι. Έτσι πρέπει να είναι· είναι όμως; Από αυτά που βλέπουμε και ακούμε καθημερινά για την έμφυλη και την ενδοοικογενειακή βία, την πατριαρχία και τα κατάλοιπά της, δεν συμβαίνει. Και κάνω τον συσχετισμό με την ερώτηση που σου έκανα πριν, είμαστε κατάλληλοι για γονείς; Η ανατροφή του «νταή» είναι επιλογή. Έχουμε όλοι υποχρέωση να το περιορίσουμε, να το εξαφανίσουμε. Το μεγάλο θέμα είναι τι εκπέμπουμε στην κοινωνία. Δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών, είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Τους βλέπουν από το απέναντι σπίτι και σιωπούν, τους ακούνε και πάλι σιωπούν, άρα είναι έμμεσα συνένοχοι σε ότι κακό συμβεί.

Σε τι μοιάζω με τον δικό μου πατέρα; Στην αγάπη!

Έζησε με αγάπη και λίγο μετά την πρωτόδικη απόφαση, την πρόλαβε ευτυχώς, έφυγε τον Ιούνιο του 2020. Αυτό που έβλεπα εγώ στον πατέρα μου ήταν η αγάπη. Να περάσουμε και ένα σημαντικό μήνυμα για τους μεγάλους ανθρώπους: Να μην τους χαλάμε τα χατήρια! Προσωπικά, το έκανα και με τον πατέρα μου και με τα πεθερικά μου. Δεν πειράζει αν φαίνεται ότι δεν καταλαβαίνουν μερικές φορές, σου λέω αλήθεια το εκτιμάνε, το βλέπεις στα μάτια τους. Να μην τους στερούμε αυτές τις τελευταίες μικρές χαρές…

Νιώσατε το κύμα συμπαράστασης, την αγάπη του κόσμου;

Να είναι όλοι καλά, ευχαριστώ όλους τους συνανθρώπους μας. Πολλοί κακοχαρακτηρίζουν τους δημοσιογράφους, τους οπερατέρ, τους ανθρώπους του Τύπου. Εγώ ένιωσα συμπόνοια, συμπαράσταση και μεγάλη συγκίνηση από όλους. Στέκονταν κοντά μας σχεδόν με ευλάβεια! Με σεβασμό. Ειδικά τις πρώτες μέρες, τους έβλεπα να κλαίνε, μας συγκλόνισαν. Ο κόσμος, παντού, στο δρόμο που περπατούσαμε, δυστυχώς γίναμε γνωστοί, μας σταματούσαν συνέχεια, ακόμη και σήμερα έξω από το εξεταστικό κέντρο στις πανελλήνιες! Χωρίς να πουν κάτι τις περισσότερες φορές. Μόνο με το βλέμμα τα έλεγαν όλα.

Πήγαμε παντού, όπου μπορούσαμε, ειδικά σε εκδηλώσεις για μαθητές να μιλήσουμε στους αυριανούς γονείς. Να σέβονται την ανθρώπινη ζωή, το άλλο φύλο, να δείχνουν έμπρακτα την αγάπη τους και φυσικά να σέβονται το ΟΧΙ. Όσοι δεν σέβονται το όχι, δεν έχουν πάρει και δεν παίρνουν εμπράκτως αγάπη από την οικογένεια, όλα εκεί γυρίζουν. Δίπλα στο παιδί είναι το κλειδί. Όχι στην ανατροφή νταήδων. Δεν είναι πατρική αγάπη αν η συμπεριφορά σου «φτιάχνει» ένα νταή. Και επανέρχομαι, είμαστε κατάλληλοι για γονείς;

Θεωρώ ότι πρέπει ΟΛΟΙ, υποχρεωτικά, να περνάμε από σχολές γονέων. Και οι ήδη γονείς και οι εν δυνάμει. Εμείς οι ενσυνείδητοι γονείς, εμείς χάνουμε τα παιδιά μας! Όχι αυτοί που αδιαφορούν. Αυτός που αδιαφορεί, πώς θα μπει στη θέση του άλλου, πώς θα διδάξει το παιδί του, πώς θα αναπτύξει ενσυναίσθηση;

Σας έχουν πει κάτι τα παιδιά σας, που δεν θα ξεχάσετε ποτέ;

Ότι και να μου έχουν πει, τα θυμάμαι όλα. Όταν ήταν φοιτήτρια η Ελένη μας, μου ζητούσε όπως όλα τα παιδιά, να πάρει κάτι, λίγα χρήματα παραπάνω κλπ. Πάντα, πάντα μου έλεγε «σε ευχαριστώ καλέ μου πατέρα», με πραγματική ευγνωμοσύνη. Ήθελε, προσπαθούσε πάντα να βοηθήσει, όπου και όπως μπορούσε. Τα λόγια της μένουν και θα μένουν στα αυτιά μου μέχρι το τέλος μου.

Αυτό όμως που είπε η Ελένη μας, και είναι αξέχαστο, πιστέψτε με, ειπώθηκε μέσα στο δικαστήριο από τους ίδιους τους δολοφόνους της. Τα τελευταία της λόγια «Θα σας βρει ο μπαμπάς μου». Μπορεί αυτό να βγει ποτέ από το μυαλό ενός γονιού; Έτσι και έγινε, τους βρήκαμε.

Διαφέρει η στάση και το μπράβο του μπαμπά από της μαμάς;

Την ίδια βαρύτητα έχει! Ίσως καμιά φορά, τα παιδιά να προσκολλώνται λίγο παραπάνω σε έναν από τους δύο γονείς, και τα κορίτσια και τα αγόρια, η στάση όμως των γονιών πρέπει να είναι ΕΝΙΑΙΑ, ει δυνατόν να ταυτίζονται. Μόνο έτσι εμπιστεύονται τα παιδιά τους γονείς τους. Και για τους νέους μπαμπάδες, αγάπη, αγάπη, αγάπη! Να τη μεταδίδετε στα παιδιά σας, αγάπη από εδώ ως τον ουρανό.

Ποια συμβουλή θα δίνατε σε ένα νέο πατέρα, στους νέους γονείς;

Δύο λέξεις μόνο, αυτές που κάνουν τον κόσμο μας καλύτερο. Συγγνώμη και Ευχαριστώ! Αυτές οι λέξεις μπορούν να ξεκινήσουν και να σταματήσουν τα πάντα, όλες τις καταστάσεις. Και εμείς πρέπει να τις λέμε στα παιδιά μας και τα παιδιά μας σε εμάς. Και όλοι σε όλους.

Εμείς ως οικογένεια, μέσα από τον πόνο μας προσπαθήσαμε και πάντα θα προσπαθούμε εκτός από συμβουλές, να κάνουμε και προτάσεις, χρήσιμες προς τους αρμόδιους. Για να συνδράμουν τις οικογένειες που ανεβαίνουμε καθημερινά το δικό μας γολγοθά.

Τρεις είναι οι σημαντικότερες προτάσεις μας, επί της ουσίας, προς την Πολιτεία:

Πρώτον, να συμπεριληφθούν οι όροι γυναικοκτονία και οικογενειοκτονία στον Ποινικό Κώδικα. Είναι όροι ηθικής, οι δράστες δεν δολοφονούν μόνο τα παιδιά μας αλλά και όλη την οικογένεια. Έχουμε μεταφέρει παντού την πρότασή μας ακόμη και στον ίδιο τον πρωθυπουργό αλλά και στην π. Πρόεδρο της Δημοκρατίας που μας επισκέφθηκαν.

Δεύτερον, να υπάρξει οικονομική υποστήριξη για τις ατελείωτες δίκες, τα τεράστια δικαστικά έξοδα, τις μετακινήσεις, τις πραγματογνωμοσύνες. Η γιαγιά της Ελένης μας, διέθεσε όλο το κομπόδεμα που μάζευε για το γάμο της… Είναι απαραίτητη η αλληλοβοήθεια για τα θύματα τέτοιων εγκληματικών ενεργειών, για τις οικογένειες που παλεύουν να δικαιώσουν τις ψυχές των ανθρώπων τους. Ταμείο διακομματικό, που να λογοδοτεί στον κρατικό προϋπολογισμό.

Τέλος καλώ την Πολιτεία να πάρει επιτέλους την απόφαση, τα ισόβια να είναι ισόβια. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΙΣΟΒΙΑ. Έτσι θα προστατέψουμε λίγο περισσότερο τα παιδιά μας, την ελληνική νεολαία, σε συνδυασμό φυσικά και με κατάλληλα μέτρα κοινωνικής ευαισθητοποίησης και προστασίας της ελληνικής οικογένειας.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΤΑΣΟΣ ΜΕΡΓΙΑΝΝΗΣ

Πώς γεννήθηκε η ιδέα να γράψεις ένα βιβλίο ειδικά για την πορεία του Παναθηναϊκού μέχρι τους «4» του Κυπέλλου Πρωταθλητριών την περίοδο 1984-1985; Υπήρχε κάποιο προσωπικό κίνητρο ή ένα κενό στην αθλητική βιβλιογραφία που ένιωθες ότι έπρεπε να καλυφθεί;

Θα έλεγα ότι ισχύουν και τα δύο. Από τη μία ήταν η πρώτη μεγάλη ευρωπαϊκή πορεία που βίωσα ως φίλαθλος, αφού στο Γουέμπλει ήμουν πολύ μικρός και δεν έχω κάποιες μνήμες και από την άλλη θεωρούσα ότι ήταν μία τόσο σημαντική επιτυχία για το ελληνικό ποδόσφαιρο, που θα ήταν άδικο να μην αποτυπωθεί σε ένα βιβλίο.

Πώς έζησες εσύ εκείνη την περίοδο; Τι θυμάσαι πιο έντονα;

Κάθε παιχνίδι ήταν ξεχωριστό και μοναδικό. Οι παίκτες του Τριφυλλιού είχαν καταφέρει να σηκώσουν στους ώμους τους όχι μόνο τον Παναθηναϊκό, αλλά ολόκληρο το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ζούσαμε και αναπνέαμε για εκείνα τα παιχνίδια. Ασφαλώς ο συγκλονιστικότερος αγώνας ήταν αυτός με τη Γκέτεμποργκ στο ΟΑΚΑ, αλλά ποιός μπορεί να ξεχάσει την πρόκριση επί της Φέγενορντ (που μετρούσε ένα Πρωταθλητριών και ένα ΟΥΕΦΑ), την επική ανατροπή στο Μπέλφαστ από 0-3 σε 3-3 ή την άλωση του Ούλεβι;

Ποιος ήταν ο αγαπημένος σου παίκτης από εκείνη την ομάδα;

Δεν μπορώ να πω ότι είχα έναν μόνο αγαπημένο παίκτη, γιατί θα αδικούσα τους υπόλοιπους. Σίγουρα οι ηγέτες της ομάδας ήταν ο Χουάν Ραμόν Ρότσα, ο Βέλιμιρ Ζάετς και ο Δημήτρης Σαραβάκος, οι οποίοι θα μπορούσαν να αγωνιστούν σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή ομάδα. Σε καμία περίπτωση όμως δεν μπορείς να βάλεις σε

σε δεύτερη μοίρα τον αείμνηστο αρχηγό Γιάννη Κυράστα, ο οποίος ήταν ο πιο σταθερός σε απόδοση παίκτης της ομάδας, τον Κώστα Ταράση που έπαιξε ως ίσος προς ίσο τον Γκούλιτ στο Ρότερνταμ, τον Νίκο Καρούλια που ανέλαβε με επιτυχία τον ολλανδό άσσο στη ρεβάνς του ΟΑΚΑ  και αντιμετώπισε τον θηριώδη Νίλσον της Γκέτεμποργκ, τον Γιάννη Βονόρτα που στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, έχοντας το βαρύ φορτίο να καλύψει το κενό του Άνθιμου Καψή, τον αείμνηστο Γιάννη Δοντά που ενώ δεν είχε αγωνιστεί λεπτό την προηγούμενη χρονιά στο πρωτάθλημα ΄΄έτρωγε σίδερα΄΄, τον Σπύρο Λιβαθηνό που ΄΄κατάπινε΄΄ ατελείωτα χιλιόμετρα σαν έφηβος, τον Κώστα Αντωνίου που κάλυπτε συνεχώς χώρους και βοηθούσε στην ανάπτυξη του παιχνιδιού, τον Θανάση Δημόπουλο που ξεχυνόταν σα βέλος, τον Κώστα Μαυρίδη που έπαιξε σέντερ φορ, αμυντικό χαφ και στόπερ, τον Μιχάλη Γεροθόδωρο που ξεχείλιζε από πάθος, τον Γρηγόρη Χαραλαμπίδη που πέτυχε  το γκολ της ισοφάρισης με τη Λίνφιλντ, τον Θωμά Λαφτσή που έκανε ότι καλύτερο μπορούσε, τον Γρηγόρη Παπαβασιλείου που όποτε χρειάστηκε ήταν εκεί. Ακόμα και οι Δημοσθένης Κάβουρας και Νίκος Καραβίδας που αγωνίστηκαν λίγα λεπτά, έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισες για να συγκεντρώσεις το υλικό για το βιβλίο;

Όταν κάνεις κάτι με αγάπη ξεπερνάς οποιαδήποτε δυσκολία μπορεί να σου παρουσιαστεί. Το μεγάλο στοίχημα για μένα ήταν να μπορέσω να αποτυπώσω αυτή την επιτυχία με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορέσουν να την ξαναζήσουν λεπτό προς λεπτό όσοι τη βίωσαν, αλλά ταυτόχρονα να αντιληφθούν το μέγεθος της και οι νεότεροι. Το αν τελικά το κατάφερα θα το κρίνουν οι αναγνώστες.

Ποια θεωρείς ότι ήταν τα βασικά χαρακτηριστικά που έκαναν εκείνη την ομάδα του Παναθηναϊκού μύθο και τι θεωρείς ότι εκείνη η ομάδα άφησε ως παρακαταθήκη στην ιστορία του Παναθηναϊκού και του ελληνικού ποδοσφαίρου;
Τις βάσεις για εκείνη την ομάδα τις είχε βάλει ο Γιάτσεκ Γκμοχ, όταν παρέλαβε τον Παναθηναϊκό στην 6^η θέση του πρωταθλήματος και εκτός ευρωπαϊκών διοργανώσεων και κατάφερε να κατακτήσει το νταμπλ! Οργάνωσε τον σύλλογο, δημιούργησε μία τράπεζα πληροφοριών για τους αντιπάλους, όπως είχε κάνει ως βοηθός του Γκόρσκι στην Εθνική Πολωνίας, έριξε μεγάλο βάρος στη δημιουργία άριστης φυσικής κατάστασης και προσέδωσε στην ομάδα αγωνιστική ταυτότητα. Η διοίκηση είχε θέσει ξεκάθαρα ως πρωταρχικό στόχο τη διάκριση στην Ευρώπη και με την προσθήκη των Ζάετς και Σαραβάκου το ρόστερ έγινε ακόμα ποιοτικότερο. Η ομάδα του ‘85 λοιπόν απέδειξε περίτρανα, ότι όταν υπάρχει οργάνωση, πίστη και ταλέντο, τίποτα δεν είναι ανέφικτο.

Μπορεί πιστεύεις να επαναληφθεί εκείνη η πορεία από τον Παναθηναϊκό ή άλλη ελληνική ομάδα σήμερα;
Αυτή τη στιγμή κάτι τέτοιο φαντάζει ουτοπία. Επειδή όμως τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και επιστημονικής φαντασίας πολλές φορές είναι δυσδιάκριτα, δεν πρέπει ποτέ να σταματήσουμε να ονειρευόμαστε και να προσπαθούμε. Σκεφτείτε τι θα απαντούσε κάποιος σε μία αντίστοιχη ερώτηση,  πριν αναλάβει ο Γκμοχ το 1983…

Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θα ήθελες να κρατήσουν οι αναγνώστες μετά την ολοκλήρωση της ανάγνωσης του βιβλίου;

Οι ιστορικές μνήμες πρέπει να παραμένουν ζωντανές και στη συγκεκριμένη περίπτωση να αποτελέσουν εφαλτήριο μίας επανεκκίνησης στις εργοστασιακές ρυθμίσεις. Η Ευρώπη αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του Παναθηναϊκού DNA.
Εκτός από τον Παναθηναϊκό και την συγγραφή μια άλλη μεγάλη σου αγάπη είναι η ροκ μουσική. Μάλιστα, διατηρείς την μακροβιότερη ραδιοφωνική εκπομπή για την ροκ. Μίλησε μου για αυτήν και για το πως ξεκίνησε αυτή η αγάπη για την ροκ

Πρώτα απ’ όλα ξεκίνησε η αγάπη μου για τον Elvis, την οποία μου μετέδωσε η μητέρα μου και στη συνέχεια ήρθε στη ζωή μου η ροκ μουσική και το ραδιόφωνο. Το 1994 άρχισα τις πρώτες μου ραδιοφωνικές εκπομπές στα fm και τα τελευταία 16 χρόνια συνεχίζω στο διαδίκτυο. Πιθανότατα έχω την μακροβιότερη ραδιοφωνική εκπομπή στην Ελλάδα («Rock ΄n΄ ll is here to stay») με κλασικό rock ΄n΄ roll και rockabilly, η οποία φέτος κλείνει 31χρόνια! Το 2007 δημιούργησα ένα από τα πρώτα ελληνικά μουσικά portal, το rockandroll.gr, όπου είχα τη χαρά να μου παραχωρήσουν συνέντευξη καλλιτέχνες όπως οι Marky Ramone, Saxon, Uriah Heep, UFO, Nazareth, Graham Bonnet (Rainbow, Alcatrazz), Micky Moody (Whitesnake), Beth Hart, Dave Evans, Crazy Cavan και πολλοί ακόμα.
Από συναυλίες τι να σου πρωτοπώ… Σχεδόν όλοι οι παραπάνω συν Scorpions, Deep Purple, Dolores O’Riordan (Cranberries), Twisted Sister, Def Leppard, Judas Priest, Stratovarius, Santana, Bryan Adams, Black Sabbath, Billy Idol και δεκάδες ακόμα. Ιδιαίτερη θέση βέβαια στη καρδιά μου έχουν αυτή του Chuck Berry στο Λυκαβηττό το 1987 και του Jerry Lee Lewis, πρώτα στο Παναθηναϊκό Στάδιο το 1988 μαζί με Joan Jett και Bonnie Tyler και αργότερα στο Ειρήνης και Φιλίας το 1990. Φυσικά έχω ασχοληθεί και στηρίξει την ελληνική ροκ σκηνή επί σειρά ετών, ενώ εδώ και δύο χρόνια έχω ξεκινήσει στο Μουσικοθεραπεία Web Radio την εκπομπή «Green Stories» , όπου συνομιλώ με παλαίμαχους αθλητές του Παναθηναϊκού.

Τι περιλαμβάνουν τα επόμενα συγγραφικά σχέδιά σου;

Τα σχέδια ποτέ δε σταματούν, αλλά είναι λίγο νωρίς ακόμα για κάτι συγκεκριμένο. Προς το παρόν πολλές ραδιοφωνικές εκπομπές από τη νέα σεζόν.

Πατήστε πάνω στη ΦΩΤΟ

Τι εστί όμως «SkinnyTok»; Υπάρχουν άραγε σημάδια που φανερώνουν πως κάποιος/κάποια είναι θύμα αυτής της τάσης; Πώς μπορούν οι γονείς να προστατέψουν τα παιδιά τους σε μια εποχή που τα social media πρωταγωνιστούν στη ζωή των εφήβων;

Εμείς μιλήσαμε με τη Δρ. Μαρία Τσιάκα, ψυχολόγο, διδάκτωρ Ψυχολογικής Ιατρικής του King’s College του Λονδίνου, διευθύντρια και ιδρύτρια του Ελληνικού Κέντρου Διατροφικών Διαταραχών, πιστοποιημένη εκπαιδεύτρια και επόπτρια του Πρωτοκόλλου (TBT-S) για τη Νότια Ευρώπη, η οποία μας έδωσε απαντήσεις σε βασικά ερωτήματα που απασχολούν όλους μας και κυρίως τους γονείς.

Συνέντευξη ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΦΡΑΓΚΟΥΛΑΚΗ

«SkinnyTok»… Μιλήστε μας γι’ αυτή τη νέα τάση που θέτει σε κίνδυνο την υγεία των νέων

Το φαινόμενο «SkinnyTok» περιγράφει μια τάση στην πλατφόρμα TikTok, όπου προβάλλονται ακραία πρότυπα αδυναμίας ως ιδανικά ομορφιάς, πολλές φορές υπό το πρόσχημα της «υγιεινής ζωής» ή της «fitness κουλτούρας». Ταυτόχρονα, προωθεί τον περιορισμό της τροφής, εξαντλητική άσκηση ή συμβουλές απώλειας βάρους, με στόχο τη διατήρηση ή επίτευξη ενός εξαιρετικά λεπτού σώματος.

Το πρόβλημα είναι ότι οι αλγόριθμοι ενισχύουν τέτοιο περιεχόμενο, ιδίως όταν το παρακολουθεί ένας/μία έφηβος/η, ενισχύοντας μια στρεβλή εικόνα για το «φυσιολογικό» σώμα και αυξάνοντας την κοινωνική πίεση για συμμόρφωση με αυτά τα πρότυπα. Ο έφηβος εγκλωβίζεται εύκολα σε μια ψηφιακή «φούσκα», όπου το αδύνατο σώμα παρουσιάζεται ως μονόδρομος για την αποδοχή και την προσωπική επιτυχία.

Υπάρχουν σημάδια που φανερώνουν ότι κάποιος/κάποια είναι θύμα αυτού του φαινομένου;

Υπάρχουν ενδείξεις που πρέπει να κινητοποιήσουν τους γονείς ή τους εκπαιδευτικούς, όπως:

• Έντονη ενασχόληση με το βάρος και την εξωτερική εμφάνιση, συχνά μ’ αυτοκριτική διάθεση.
• Αλλαγές στις διατροφικές συνήθειες, όπως απότομη μείωση της ποσότητας τροφής, αποφυγή γευμάτων ή αποκλεισμό συγκεκριμένων ομάδων τροφίμων (π.χ. λιπαρά, υδατάνθρακες).
• Απόσυρση από κοινωνικές δραστηριότητες που σχετίζονται με φαγητό (π.χ. πάρτι, οικογενειακά τραπέζια).
• Καταναγκαστική άσκηση ή αίσθημα ενοχής, αν δεν ασκηθούν.
• Αλλαγές στη διάθεση, όπως άγχος, ευερεθιστότητα ή καταθλιπτικά συμπτώματα.
• Συχνή παρακολούθηση συγκεκριμένων hashtags ή λογαριασμών που προωθούν τη λεπτότητα (#Thinspo, #WhatIEatInADay κ.ά.).

Σε μια εποχή που τα social media πρωταγωνιστούν στη ζωή όλων των ηλικιών, πώς μπορούν οι γονείς να προστατέψουν τα παιδιά τους από τέτοιου είδους επικίνδυνες τάσεις;

Η προστασία ξεκινά πριν εμφανιστούν τα προβλήματα, μέσα από την ψυχοσυναισθηματική ενδυνάμωση των παιδιών. Επιστημονικά, αυτό μπορεί να επιτευχθεί με τους εξής τρόπους:

1. Ενίσχυση της κριτικής σκέψης απέναντι στο ψηφιακό περιεχόμενο. Εξηγήστε ότι πολλά από όσα βλέπουν είναι προϊόν φίλτρων, επεξεργασίας ή προσεκτικά επιλεγμένης εικόνας – όχι πραγματικότητα.
2. Δημιουργία ανοιχτής κι εμπιστευτικής επικοινωνίας. Ο γονιός που ακούει χωρίς να κρίνει, είναι πολύ πιο πιθανό να αποτελέσει σημείο αναφοράς για το παιδί του.
3. Θετικά πρότυπα. Ο ίδιος ο γονέας χρειάζεται ν’ αποφεύγει αρνητικά σχόλια για το σώμα του ή το σώμα των άλλων και να δίνει έμφαση στη λειτουργικότητα και τη φροντίδα του σώματος (π.χ. «τρέφουμε το σώμα μας για να έχουμε ενέργεια», όχι «για να μη παχύνουμε»).
4. Οριοθέτηση της χρήσης των social media, χωρίς τιμωρητικό χαρακτήρα. Είναι πιο αποτελεσματικό να μοιράζονται μαζί στιγμές εκτός οθονών, παρά να επιβάλλονται αυστηρές απαγορεύσεις.
5. Επαγγελματική υποστήριξη, όταν παρατηρείται εμμονική συμπεριφορά, από ψυχολόγο ή διατροφολόγο με εμπειρία στην εφηβική ηλικία και στις διατροφικές διαταραχές.

Κλείνοντας, πώς μπορεί ένας γονιός να πείσει την έφηβη κόρη ή τον έφηβο γιο να αγαπήσει το σώμα του και να πορευτεί με αυτό;

Η αγάπη για το σώμα δεν «διδάσκεται» με νουθεσίες, αλλά καλλιεργείται μέσα την άνευ όρων αποδοχή, ενισχύοντας την αξία του παιδιού μακριά από την εξωτερική του εμφάνιση κι εστιάζοντας στις δυνατότητες του σώματος, κι όχι μόνο στην εικόνα του – π.χ. «το σώμα σου σε βοηθά να δημιουργείς, να διασκεδάζεις, να αγκαλιάζεις». Επιπλέον, ο γονιός είναι σημαντικό να κατανοήσει τους πιθανούς λόγους που το παιδί του έχει αρνητική εικόνα σώματος, καθώς πολλές φορές λειτουργεί ως κεκαλυμμένος τρόπος έκφρασης άγχους, μοναξιάς ή ανάγκης για έλεγχο. Είναι σημαντικό για τους γονείς να γνωρίζουν ότι η ενίσχυση της αυτοεκτίμησης με βάση άλλες αξίες, όπως η δημιουργικότητα, η καλοσύνη, η επιμονή – όχι μόνο η εμφάνιση, συμβάλλουν στη δημιουργία μιας ψυχολογικής ασπίδας που προστατεύει το παιδί από μελλοντικές διατροφικές διαταραχές, συγκρίσεις κι εξωτερική πίεση. Το σημαντικότερο είναι να νιώθει ότι έχει μια σταθερή βάση αποδοχής στο σπίτι, ώστε όταν ο «θόρυβος από τον βομβαρδισμό» των social media γίνεται εκκωφαντικός, να ξέρει πού να στραφεί.

Συνέντευξη

BIBIAN ΜΑΡΓΕΛΛΟΥ

Συμμετέχετε σε 3 Επιτροπές και 3 Αντιπροσωπείες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Τι πρέπει να γνωρίζει ο Έλληνας πολίτης για τις εργασίες που γίνονται σε αυτές;

Στις επιτροπές του Ευρωκοινοβουλίου δεν γίνονται κάποιες γενικές και θεωρητικές συζητήσεις, απομακρυσμένες από την κοινωνία. Πρόκειται για θεσμικές «μηχανές» παραγωγής νομοθεσίας, που επηρεάζουν απόλυτα την καθημερινότητά μας: από την ενέργεια που καταναλώνουμε και τα προϊόντα που αγοράζουμε, μέχρι την προστασία της υγείας και του περιβάλλοντος. Εδώ, συζητούνται και ψηφίζονται ρυθμίσεις που αφορούν άμεσα το πώς ζούμε, πώς παράγουμε και πώς καταναλώνουμε. Έτσι, η συμμετοχή μου στις δύο μεγαλύτερες Επιτροπές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (την Περιβάλλοντος, Κλίματος και Ασφάλειας των Τροφίμων και την Βιομηχανίας, Έρευνας και Ενέργειας) καθώς και στην πολύ σημαντική Επιτροπή για την Εσωτερική Αγορά και την Προστασία των Καταναλωτών, μου επιτρέπει να είμαι εκεί όπου διαμορφώνονται κανόνες για τη ζωή μας. Με τη νομοθεσία μας, διαμορφώνουμε ένα νέο πλαίσιο για την εσωτερική αγορά, την τήρηση της νομοθεσίας στο εμπόριο, τη βιώσιμη βιομηχανική παραγωγή, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, την καινοτομία και την ασφάλεια των πολιτών.

Ως εισηγητής στη σύνταξη εκθέσεων, έχετε ήδη διαβουλευτεί με εμπειρογνώμονες και ενδιαφερόμενα μέρη. Ποια είναι η εμπειρία σας σε σχέση με το αποτέλεσμα των εισηγήσεών σας;

Η κοινοβουλευτική δουλειά απαιτεί συναινέσεις και διαβούλευση. Μόνον με αυτό το πνεύμα συνεργασίας διαμορφώνονται πολιτικές που, όταν εφαρμοστούν, μπορούν να στηριχθούν ευρέως. Άλλωστε για να σχηματιστεί πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο των 720 βουλευτών, όταν το μεγαλύτερο κόμμα που είναι το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα έχει 188 βουλευτές, είναι αυτονόητο ότι χρειάζονται ευρύτατες συναινέσεις. Ως εισηγητής στο πακέτο των τριών νομοθετημάτων για την αξιολόγηση της ασφάλειας των χημικών και τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής κοινής πλατφόρμας χημικών δεδομένων, είχα τη δυνατότητα να συντονίσω τεχνικές και πολιτικές διαβουλεύσεις με ειδικούς, κοινωνικούς εταίρους, φορείς της αγοράς και οργανώσεις πολιτών και φυσικά των υπόλοιπων πολιτικών ομάδων. Το αποτέλεσμα ήταν η υπερψήφιση των τριών νομοθετημάτων με 72% από την Ολομέλεια. Η προσέγγισή μου στα προβλήματα, ασφαλώς έχει πάντα εθνικό προσανατολισμό. Επιδιώκω λύσεις που να υπηρετούν το εθνικό συμφέρον, να παίρνουν υπόψη τόσο την ελληνική πραγματικότητα και τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, όσο και τις ανάγκες στήριξης της δημόσιας διοίκησης -έτσι, ώστε η εφαρμογή των νέων κανόνων να είναι αποτελεσματική.

Πρόσφατα συμμετείχατε στη συζήτηση για την κάλυψη κενών στην προστασία των καταναλωτών στην ΕΕ. Τι θα θέλατε να μεταφέρετε στους Έλληνες καταναλωτές;

Κάθε πολιτική και κάθε μεταρρύθμιση, οφείλει να εκκινεί από τις επιπτώσεις της για τους πολίτες, για τους καταναλωτές – αυτή είναι η βασική αρχή της δικής μου δράσης. Οι καταναλωτές βρίσκονται σε ένα δύσκολο και απαιτητικό περιβάλλον: διαδικτυακές αγορές, εισαγόμενα προϊόντα, παραπλανητικές πρακτικές, κίνδυνοι για τους ανήλικους. Πολλά προϊόντα που καταλήγουν στα σπίτια μας, δεν πληρούν τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές και αποτελούν κίνδυνο για την υγεία ή το περιβάλλον. Ως μέλος της Επιτροπής Εσωτερικής Αγοράς και Προστασίας των Καταναλωτών, εργάζομαι για την ενίσχυση της διαφάνειας στις εμπορικές πρακτικές (ειδικά στο διαδίκτυο) και για μέτρα ελέγχου των εισαγόμενων προϊόντων: με ερωτήσεις προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με παρεμβάσεις στην Ολομέλεια, με κάθε είδους πρωτοβουλίες.

Ιδιαίτερα σημαντική για τους Έλληνες πολίτες, που δικαίως αξιολογούν την ακρίβεια ως το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημά τους, είναι η πρωτοβουλία μου, που έρχεται σε συνέχεια των πρωτοβουλιών που έχει αναπτύξει ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης σε ευρωπαϊκό επίπεδο, για την αντιμετώπιση των εδαφικών εφοδιαστικών περιορισμών, ως μέλος της Επιτροπής Εσωτερικής Αγοράς και Προστασίας των Καταναλωτών. Οι διαφορετικές τιμολογιακές πολιτικές για τα ίδια προϊόντα υπονομεύουν την αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών. Και οι προσπάθειες έχουν αποτέλεσμα: η Κομισιόν αναγνώρισε ρητώς το πρόβλημα και δεσμεύτηκε να προχωρήσει σε νομοθετική ρύθμιση που θα το αντιμετωπίζει. Επιβεβαιώνεται έτσι, ότι η πίεση που ασκούμε στο Ευρωκοινοβούλιο έχει αποτέλεσμα.

Από την κοινοβουλευτική σας δραστηριότητα μέχρι σήμερα, ποια θεωρείτε πιο σημαντική για τα εθνικά μας συμφέροντα;

Θα ξεχώριζα τέσσερις παρεμβάσεις.

Πρώτο, την ισχυρή μου στήριξη για την ανάγκη συγκρότησης μιας κοινής αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής. Η Ελλάδα, με τα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης, έχει ρόλο-κλειδί. Σε μια περίοδο που οι προκλήσεις ασφάλειας επανέρχονται δυναμικά στο ευρωπαϊκό προσκήνιο, είναι ζωτικής σημασίας να αναγνωριστεί ότι τα σύνορα της Ελλάδας είναι και ευρωπαϊκά σύνορα. Χρειαζόμαστε κοινή πολιτική βούληση, κοινή επένδυση και κοινή ευθύνη. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο. Και η εθνική μας αμυντική βιομηχανία έχει μια μεγάλη αναπτυξιακή ευκαιρία: διεκδικούμε (και είμαι βέβαιος ότι θα πετύχουμε) να έχουμε αναλογικά σημαντικό μέρος από τα κονδύλια ύψους 800 δισ. ευρώ του προγράμματος Rearm Europe. Και αυτό σημαίνει: χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, ενσωμάτωση τεχνολογίας αιχμής, εξαγωγές και ανανέωση της βιομηχανικής βάσης.

Δεύτερο, την προσπάθειά μου για την ενίσχυση των ενεργειακών υποδομών, για την ηλεκτρική διασύνδεση των δικτύων – η έλλειψη της οποίας σήμερα σημαίνει ακριβότερο ρεύμα για καταναλωτές και επιχειρήσεις.

Τρίτο, οι πρωτοβουλίες μου για την προστασία από τις συνέπειες της κλιματικής κρίσης – με ενισχύσεις και νέες κεφαλαιακές ροές προς τους πληττόμενους αγρότες, παραγωγούς και τοπικές κοινωνίες και

Τέταρτο, οι πρωτοβουλίες να διαδραματίσει η Ελλάδα σημαντικό ρόλο στη νέα εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης.

* ο Δημήτρης Τσιόδρας είναι Ευρωβουλευτής, εκπρόσωπος Τύπου της Ευρωομάδας της Νέας Δημοκρατίας

 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΤΑΣΟΣ ΜΕΡΓΙΑΝΝΗΣ

 Πώς ξεκίνησε η ιδέα της συγγραφής του βιβλίου «Εξομολογήσεις ενός σελιδοδείκτη»;

Η αγάπη μου για την ανάγνωση αλλά και για το βιβλίο ως έμψυχο ον  που μπορεί κανείς να βυθιστεί στις σελίδες του , να το χαϊδέψει, να το μυρίσει, να το ακούσει,  έφερε μπροστά μου και τον σελιδοδείκτη – αναπόσπαστο μέρος των βιβλιοφιλικών τελετουργικών. Από τη στιγμή που μου φανερώθηκε, το να γράψω μια ιστορία γι` αυτόν, στην πραγματικότητα όμως μια ιστορία για την γραφή και την ανάγνωση, ήταν σχεδόν αναπόφευκτο.

Πώς γεννήθηκε η ανάγκη να εκφράσετε στο χαρτί σκέψεις και συναισθήματα; Με άλλα λόγια, πως και γίνατε συγγραφέας;

Πάνω από όλα είμαι αναγνώστρια. Από κει και πέρα η πράξη της γραφής προκύπτει από έναν συνδυασμό συνειδητών  αλλά και ασυνείδητων διεργασιών. Θα μπορούσα να πω πως δεν το επιδιώκεις. Έρχεται, σε βρίσκει κι εσύ ακολουθείς.

 Πώς ήταν η συνεργασία σας με την ζωγράφο Μάρια Μπαχά που υπογράφει την εικονογράφηση του βιβλίου;

Δεν είναι η πρώτη φορά που συνεργαζόμαστε με τη Μάρια Μπαχά.  Πάντα η συνάντησή μας  είναι ένα σημείο δημιουργικών αναζητήσεων με απρόσμενη  έκβαση. Η Μαρία φιλοτέχνησε με  μοναδικό τρόπο και αυτό το βιβλίο.

Ποιο πιστεύετε ότι είναι το μέλλον του χαρτιού στη ψηφιακή εποχή που διανύουμε;

H ψηφιακή καθημερινότητα βαδίζει παράλληλα με ενέργειες που έχουν στο κέντρο τους το χαρτί.  Εκατοντάδες βιβλία εκδίδονται καθημερινά. Βιβλία που θα διαβαστούν  από αφοσιωμένους αναγνώστες. Ανοίγουν νέα πανέμορφα βιβλιοπωλεία και καινούργιοι εκδοτικοί οίκοι. Φαίνεται πως το χαρτί και οι επιτελέσεις που συνδέονται μαζί του είναι ακόμα ολοζώντανα. Θέλω να είμαι αισιόδοξη για το μέλλον του χαρτιού και  του βιβλίου.

«Η ανάγνωση δεν χωράει περισπασμούς, θέλει αφοσίωση» λέτε στο βιβλίο. Στην εποχή του  multitasking και της κουλτούρας του σκρολαρίσματος που χωράει η Τέχνη (εάν την θεωρείτε Τέχνη) της Ανάγνωσης;

Φυσικά και την θεωρώ Τέχνη και μάλιστα σπουδαία. Κι εκεί που λες πως στους καιρούς μας λιγοστεύει η ύπαρξή της, την ίδια στιγμή  βλέπεις γύρω σου  την τέχνη της ανάγνωσης να ανθίζει. Υπάρχει το σκρολάρισμα   αλλά οι περισσότεροι -κι αυτό το δείχνουν και οι έρευνες- στέργουν στην έντυπη μορφή του βιβλίου για την αναγνωστική τους απόλαυση.

Έχετε γράψει ουκ ολίγα βιβλία για παιδιά. Αυτό ήλθε ως απότοκο από την επαφή σας με την μαθητιώσα νεολαία (καθώς θητεύσατε επί σειρά ετών στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση) ή από την ανάγκη σας να απευθυνθείτε σε ένα ευρύτερο αναγνωστικό κοινό;

Γράφω βιβλία για παιδιά και για ενήλικες. Δεν είναι η πρώτη φορά που απευθύνομαι σε ένα ευρύτερο αναγνωστικό κοινό. Θα έλεγα δε πως αρκετά  βιβλία μου είναι δι ηλικιακά, απευθύνονται ταυτόχρονα σε πολλές ηλικιακές κατηγορίες. Σίγουρα η επαφή μου με τους νέους με ενέπνευσε αρκετές φορές.

Σε παλαιότερη συνέντευξή μας στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ, είχατε χαρακτηρίσει τα Βριλήσσια «τόπο αγάπης και έμπνευσης». Αλήθεια, τι είναι αυτό που αγαπάτε περισσότερο στο προάστιο αυτό και τι θα αλλάζατε εάν είχατε την δυνατότητα;

Τα Βριλήσσια είναι η μικρή πατρίδα μέσα στη μεγάλη πόλη. Ως εκ τούτου τρέφω γι` αυτά τρυφερότητα και αγάπη. Αγαπώ ιδιαίτερα το πράσινο , τα μεγάλα σκιερά τους δέντρα που κάνουν τη ζωή  πιο ανθρώπινη και λειτουργική. Τα ωραία  τους σχολεία, σε κάποια από τα οποία εργάστηκα επί σειρά ετών, την πολύβουη κεντρική πλατεία.  Θα βελτίωνα τα πεζοδρόμια και κατά τόπους το οδόστρωμα. Να γίνουν πιο φιλικά και στοργικά για τον περιπατητή, για τον κάθε δημότη.

Ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά σας σχέδια;

Γράφω  και δεν κάνω σχέδια. Πάντως έχω έτοιμο το επόμενο βιβλίο μου.

Μια φράση που έχετε διαβάσει σε κάποιο βιβλίο και δεν θα ξεχάσετε ποτέ;

Όλα τα βιβλία που έχω διαβάσει, αλλά και αυτά που διαβάζω, με τα κείμενά τους, λογοτεχνικά ή δοκιμιακά, με το ύφος   της γραφής τους, με το αίσθημα που μεταγγίζουν,  δημιουργούν ένα πολύτιμο μάγμα – δημιουργικό καταφύγιο για τη γραφή μα κυρίως για τη ζωή.

 Ποια είναι η Χριστίνα Φραγκεσκάκη

-Έχει καταγωγή από τη Ρόδο, σπούδασε στη Νομική Σχολή της Αθήνας και δίδαξε για πολλά χρόνια μαθήματα κοινωνικής και πολιτικής κατεύθυνσης  στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

-Παράλληλα , ασχολήθηκε με τη μελέτη και την αφήγηση ιστοριών προφορικής παράδοσης απ` όλο τον κόσμο.

-Γράφει βιβλία για παιδιά και μεγάλους. Πολλά απ` αυτά  υπήρξαν υποψήφια  για λογοτεχνικά βραβεία.

-Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου (2011) για το «η Ορτανσία φυλάει τα μυστικά» (εκδόσεις Κέδρος) και με το βραβείο «Πηνελόπη Μαξίμου» του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (2014) για το «Να το πάρει το ποτάμι;» (εκδόσεις Κέδρος).

– Ζει και εργάζεται στα Βριλήσσια.

Πατήστε πάνω στη ΦΩΤΟ

Ένα θεατρικό φεστιβάλ για το περιβάλλον και την κλιματική κρίση.

Επτά κορυφαία θέατρα από την Ευρώπη ενώνουν τις δυνάμεις τους, συμμετέχοντας στο εξαιρετικό αυτό καλλιτεχνικό γεγονός.

Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ μίλησε γι’ αυτή την πρωτοβουλία με τον σκηνοθέτη Νίκο Καμτσή, ιδρυτή του θεάτρου «Τόπος Αλλού» και της παιδικής σκηνής του «Αερόπλοιο», ο οποίος είναι η ψυχή του φεστιβάλ. Για το πώς προέκυψε η ιδέα. Για τα θέατρα που συμμετέχουν, αλλά και για το τι θα δουν οι μικροί αλλά και οι μεγάλοι φίλοι της τέχνης, σε μια ενδιαφέρουσα κουβέντα με έντονο περιβαλλοντικό χρώμα.

Συνέντευξη: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΦΡΑΓΚΟΥΛΑΚΗ

Πώς προέκυψε η ιδέα για το «Fallen Trees»;

Η ιδέα για το φεστιβάλ «Fallen Trees» προήλθε από το ευρωπαϊκό πρόγραμμα Creative Europe και από την επαφή με τα εκτεινόμενα στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο.

Οκτώ ευρωπαϊκοί οργανισμοί που έχουν στενή επαφή μεταξύ τους διαπίστωσαν την ανάγκη να συνδεθεί η τέχνη με την περιβαλλοντική κρίση. Με πρωτοβουλία του θεάτρου DAH από το Βελιγράδι κατατέθηκε μια πρόταση στις Βρυξέλες που έγινε δεκτή.

Ζώντας σε μια εποχή όπου η κλιματική αλλαγή απειλεί τη φύση, βλέπουμε ότι τα δέντρα, σύμβολα ζωής και ανθεκτικότητας, συχνά γίνονται θύματα ανθρώπινης αδιαφορίας και απληστίας. Οι θεατρικοί οργανισμοί που συμμετέχουν χρησιμοποιούν την τέχνη ως μέσο αφύπνισης. Οραματίστηκαν λοιπόν ένα φεστιβάλ που θα ενώσει καλλιτέχνες από όλη την Ευρώπη για να αφηγηθούν ιστορίες με ένα τέτοιο περιεχόμενο. Το Άλσος Γαλατσίου, η αντιδημαρχία Πολιτισμού με αντιδήμαρχο τον Σπύρο Αργυρός, και η διεύθυνση Πολιτιστικών Εκδηλώσεων με διευθυντή τον Σπύρο Παπαδάτο δέχθηκαν την πρότασή μας με ενθουσιασμό και έτσι ένας πράσινος πνεύμονας στην καρδιά της Αθήνας επιλέχθηκε ως ο ιδανικός χώρος για να φιλοξενήσει αυτή τη συνάντηση, με ελεύθερη είσοδο για όλους.

Ποια είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από αυτή τη θεατρική σύμπραξη;

Οι προσωπικές εμπειρίες του κάθε καλλιτέχνη είναι αυτές που μας έκαναν να συνεργαστούμε όλα αυτά τα θέατρα και πολιτιστικοί οργανισμοί που μοιράζονται το όραμα για έναν κόσμο, όπου η τέχνη γίνεται καταλύτης αλλαγής. Έτσι το φεστιβάλ δεν είναι μόνο καλλιτεχνικό γεγονός, αλλά μια «εξέγερση» ενάντια στην περιβαλλοντική καταστροφή, καλώντας μικρούς και μεγάλους να συμμετάσχουν σε παραστάσεις, εργαστήρια και συζητήσεις. Μέσα από αυτά, το κοινό μαθαίνει να σέβεται τη φύση και να οραματίζεται έναν βιώσιμο πλανήτη. Η ιδέα, είναι να «ακούσουμε τα δέντρα, και να δράσουμε για να τα προστατεύσουμε, μετατρέποντας την τέχνη σε φωνή για τη Γη».

Η είσοδος είναι ελεύθερη. Σωστά;

Βεβαίως! Στο πράσινο Άλσος Γαλατσίου το κοινό μπορεί να παρακολουθήσει με ελεύθερη είσοδο τις παραστάσεις και να συμμετάσχει στις δράσεις, εμπνέοντας συν-δημιουργία και προβληματισμό. Το φεστιβάλ προσκαλεί μικρούς και μεγάλους να ακούσουν ιστορίες δέντρων, να σκεφτούν την απώλεια και να οραματιστούν έναν κόσμο όπου η φύση είναι σύντροφος, όχι θύμα, ενισχύοντας την ελπίδα για έναν βιώσιμο πλανήτη.

Στο φεστιβάλ συμμετέχουν 7 κορυφαία θέατρα από την Ευρώπη· από την ψυχρή Σκανδιναβία έως τη θερμή Μεσόγειο. Τι θα «κερδίσει» το κοινό παρακολουθώντας αυτή την ένωση θεατρικών δυνάμεων και διαφορετικών προελεύσεων;

Το κοινό του «Fallen Trees» θα βιώσει μια μοναδική εμπειρία, συνδυάζοντας τέχνη και περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση. Μέσα από παραστάσεις αυτών των επτά κορυφαίων ευρωπαϊκών θεάτρων θα εξερευνήσει τη σχέση ανθρώπου-φύσης και την κλιματική κρίση.

Μιλάμε για θέατρα από την Ευρώπη, από τις παγωμένες σκηνές της Σκανδιναβίας έως τις ζωντανές πλατείες της Μεσογείου, τα οποία ενώνουν τις δυνάμεις τους στο καταπράσινο Άλσος Γαλατσίου, προσφέροντας παραστάσεις με ελεύθερη είσοδο. Μέσα από τις θεατρικές παραστάσεις με μουσική, τραγούδια, video προβολές και κυρίως με καταπληκτικούς ηθοποιούς και συντελεστές, οι θεατές θα βυθιστούν σε ιστορίες δέντρων που συμβολίζουν τη ζωή, την απώλεια και την ανθεκτικότητα, προκαλώντας έντονα συναισθήματα αλλά ελπίδας για έναν βιώσιμο πλανήτη. Το φεστιβάλ όμως δεν περιορίζεται μόνο στις θεατρικές παραστάσεις…

Πράγματι, στο ξεκίνημα αναφερθήκατε και σε δράσεις που θα εξελίσσονται στο Άλσος Γαλατσίου, σε ένα πρόγραμμα που απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους. Τι άλλο θα περιλαμβάνουν οι εκδηλώσεις;

Το πρόγραμμα συνδυάζει τέχνη, εκπαίδευση και έμπνευση, καλώντας όλους να οραματιστούν έναν κόσμο όπου η φύση προστατεύεται και τιμάται. Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ θα προσφέρονται εργαστήρια, συζητήσεις και διαδραστικές δράσεις για μικρούς και μεγάλους, ενισχύοντας τη συν-δημιουργία και την ευαισθητοποίηση για την περιβαλλοντική κρίση. Οι δράσεις αυτές ενθαρρύνουν το κοινό να αναλογιστεί τον ρόλο του στην προστασία της φύσης και να οραματιστεί έναν κόσμο όπου τα δέντρα και ο άνθρωπος συνυπάρχουν αρμονικά. Η διαπολιτισμική διάσταση του φεστιβάλ, με τη συνεργασία θεάτρων από επτά διαφορετικές ευρωπαϊκές κουλτούρες, αναδεικνύει την παγκόσμια ευθύνη απέναντι στην κλιματική αλλαγή, ενώ προάγει την ενότητα και τη συνεργασία.

Παρακολουθώντας το «Fallen Trees» το κοινό θα αποκομίσει όχι μόνο μια αισθητική απόλαυση, αλλά και έμπνευση για ενεργό συμμετοχή στη διάσωση του πλανήτη. Θα φύγει με μια βαθύτερη κατανόηση της αξίας της φύσης, νέες ιδέες για βιώσιμες πρακτικές και την αίσθηση ότι ανήκει σε μια κοινότητα που νοιάζεται για το μέλλον. Το φεστιβάλ αποτελεί μια πρόσκληση να ακούσουμε τα δέντρα, να τιμήσουμε τη σύνδεσή μας μαζί τους και να δράσουμε συλλογικά για έναν κόσμο όπου η φύση δεν είναι θύμα, αλλά σύμμαχος.

Έχετε πει πως το φεστιβάλ «δεν είναι απλώς ένα πολιτιστικό γεγονός, αλλά μια πρόσκληση σε εξέγερση» κι αυτό επισημάνατε και νωρίτερα στη συζήτησή μας. Πώς μπορούν κατά τη γνώμη σας οι γονείς να εκπαιδεύσουν τα παιδιά να φέρονται με ευγένεια απέναντι στη φύση;

Όντως, όπως ανέφερα και πριν, το «Fallen Trees» προωθεί μια «εξέγερση» υπέρ της φύσης και οι γονείς μπορούν να εμπνεύσουν τα παιδιά τους να φέρονται με ευγένεια στο περιβάλλον μέσα από καθημερινές πρακτικές. Αλλά και τα παιδιά μπορούν να επηρεάσουν τους γονείς και δεν πρέπει να υποτιμούμε τον ρόλο τους. Τα παιδιά μέσα από ευαισθητοποιημένους εκπαιδευτικούς ξέρουν πολλές φορές περισσότερα και είναι περισσότερο ευαισθητοποιημένα σε σχέση με το περιβάλλον. Μπορούν να μάθουν και να επηρεάσουν στη συνέχεια τους μεγάλους αλλά και το αντίθετο: να σέβονται τα δέντρα και τα φυτά, φροντίζοντας μαζί έναν κήπο ή υιοθετώντας ένα δέντρο.

Η συμμετοχή, επίσης, σε δράσεις όπως η ανακύκλωση, η εξοικονόμηση νερού και η μείωση πλαστικών καλλιεργεί περιβαλλοντική συνείδηση. Επιπλέον, οι βόλτες στη φύση, με ιστορίες για τη σημασία των οικοσυστημάτων, ενισχύουν τη σύνδεση με το περιβάλλον. Τέλος, η παρακολούθηση εκδηλώσεων όπως το φεστιβάλ, με εργαστήρια για παιδιά, τα εμπνέει να δουν τη φύση ως σύμμαχο, όχι πόρο, προάγοντας ενσυναίσθηση και δράση για έναν βιώσιμο πλανήτη.

Η τέχνη αποτελεί ένα είδος επανάστασης;

Φυσικά. Η τέχνη μπορεί να είναι επαναστατική και το φεστιβάλ «Fallen Trees» το αποδεικνύει. Μέσα από τις παραστάσεις και τα δρώμενα που θα λάβουν χώρα στο Άλσος Γαλατσίου, η τέχνη γίνεται φωνή για την κλιματική κρίση, προκαλώντας το κοινό να αναλογιστεί και να δράσει. Οι ιστορίες δέντρων που παρουσιάζονται δεν είναι απλές αφηγήσεις, αλλά κραυγές για την προστασία της φύσης, ενισχύοντας την περιβαλλοντική συνείδηση. Με εργαστήρια και διαδραστικές δράσεις, το φεστιβάλ μετατρέπει την τέχνη σε εργαλείο ευαισθητοποίησης, εμπνέοντας μικρούς και μεγάλους να επαναστατήσουν ενάντια στην καταστροφή του πλανήτη. Η τέχνη εδώ δεν παραμένει παθητική· γίνεται καταλύτης για αλλαγή, καλώντας σε συλλογική δράση για έναν βιώσιμο κόσμο.

INFO

FALLEN TREES – the agony of existence

Θέατρο | Εκθέσεις | Εκδηλώσεις για παιδιά

Διοργάνωση:

Θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ – Αερόπλοιο

Με την υποστήριξη του CREATIVE EUROPE, υπό την Αιγίδα του Δήμου Γαλατσίου και με τη συνεργασία της Διεύθυνσης Πολιτισμού.

Πότε:

Από Τετάρτη 18 έως και Κυριακή 22 Ιουνίου

Πού: Άλσος Γαλατσίου (πάνω από το κολυμβητήριο)

Εργαστήρια για παιδιά και workshops: 18.00

Έναρξη παραστάσεων: στις 21.00

Είσοδος δωρεάν

Διαβάστε ακόμα

Ανακοινώθηκε το πλούσιο πρόγραμμα του“Fallen Trees”

«Οι καλές εταιρείες ικανοποιούν ανάγκες.
Οι σπουδαίες εταιρείες δημιουργούν αγορές»
Philip Kotler

Ο Νίκος Δρανδάκης επιχειρεί ξανά με τη νέα εταιρεία του, Sync Rent your Car. Και επιμένει ελληνικά. Όπως επιμένει και στη διαρκή εκπαίδευση της νέας γενιάς, την οποία θεωρεί ιερή υπόθεση.
Ως επιχειρηματίας έγινε γνωστός και άφησε ισχυρό αποτύπωμα όταν το 2011, εν μέσω οικονομικής κρίσης, ίδρυσε την Taxibeat, τη γνωστή σε όλους πρωτοποριακή εφαρμογή ταξί για κινητά, με παρουσία στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Τον Φεβρουάριο του 2017 η Taxibeat εξαγοράστηκε από την MyTaxi, θυγατρική της Daimler AG, ένα deal που άφησε εποχή και άρωμα Ελλάδας στη διεθνή επιχειρηματική σκηνή.

Κάθε αρχή και δύσκολη

Με καταγωγή από το Ηράκλειο Κρήτης, γεννήθηκε στη Χαλκίδα και μεγάλωσε στα Πετράλωνα. Ο πατέρας του ξεκίνησε ως εργάτης και με μεγάλη προσπάθεια κατάφερε να δημιουργήσει τη δική του βιοτεχνία υποδημάτων. Ο Νίκος Δρανδάκης σε ηλικία μόλις 25 ετών, αμέσως μετά τις σπουδές του στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, μαζί με τον μικρότερο αδελφό του ανέλαβαν την επιχείρηση. Για μια δεκαετία η πορεία ήταν θετική, όμως η ραγδαία άνοδος των κινεζικών προϊόντων και η απώλεια ενός σημαντικού πελάτη, οδήγησε την εταιρεία σε μαρασμό.
«Η εμπειρία αυτή με δίδαξε πολλά. Το σημαντικότερο ίσως είναι πως όταν κάτι δεν έχει μέλλον, παίρνω γρήγορα την απόφαση να αλλάξω κατεύθυνση και να μη χάνω χρόνο και ενέργεια. Να κάνω μια καινούργια αρχή. Δεν υπάρχει μαγική συνταγή. Πρέπει να είσαι ανταγωνιστικός, με δεξιότητες που δεν έχουν πολλοί άλλοι».
Στην περίπτωση του Νίκου Δρανδάκη, η μετέπειτα επιχειρηματική του πορεία δικαίωσε πλήρως τις απόψεις του.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΒΙΒΙΑΝ ΜΑΡΓΕΛΛΟΥ

Και εγένετο Sync Rent Your Car! Σημαίνει κάτι το Sync και γιατί ονομάστηκε έτσι;

Το «Sync» προέρχεται από τη λέξη synchronization, δηλαδή συγχρονισμός. Για εμάς, εκφράζει την αρμονική σύνδεση ανθρώπων, τεχνολογίας και μετακίνησης. Θέλαμε ένα όνομα που να μεταδίδει την ιδέα ότι, μέσα από την πλατφόρμα μας, συγχρονίζονται οι ανάγκες εκείνων που έχουν ένα asset που κάθεται και εκείνων που το χρειάζονται για λίγες μέρες. Και κάπως έτσι, «your car starts working for you again».

Ασχολείστε ξανά με τα αυτοκίνητα, από πού πηγάζει αυτή η προτίμηση; Παράλληλα, επιχειρείτε ξανά στην Ελλάδα.

Η αλήθεια είναι ότι η πρώτη μου αγάπη ως επιχειρηματίας ήταν τα ταξί! Με το Taxibeat ζήσαμε ένα υπέροχο ταξίδι. Από τότε, η σχέση μου με την αστική μετακίνηση δεν έσπασε ποτέ. Τα αυτοκίνητα είναι ένα μεγάλο κομμάτι της καθημερινής ζωής των ανθρώπων – και την ίδια στιγμή, παραμένουν αναξιοποίητα για πολλές ώρες. Αυτό είναι μια τεράστια ευκαιρία.
Πιστεύω ότι στην Ελλάδα υπάρχουν σήμερα περισσότερες δυνατότητες από ποτέ για να χτίσεις κάτι σύγχρονο, ποιοτικό και ανταγωνιστικό σε διεθνές επίπεδο.

Ποιες είναι οι πρώτες εντυπώσεις του κοινού; Έχει γίνει αρκετά γνωστή η νέα σας εταιρία;

Η ανταπόκριση είναι εξαιρετική, ειδικά στην ανταπόκριση ιδιοκτητών αυτοκινήτων, σε βαθμό που με έχει εκπλήξει πολύ. Οι πρώτοι Πάροχοι που ανέβασαν τα αυτοκίνητά τους στην πλατφόρμα είναι ενθουσιασμένοι με το πόσο εύκολα και επαγγελματικά λειτουργεί το σύστημα. Ακόμα είμαστε στην αρχή, αλλά χτίζουμε βήμα-βήμα μια κοινότητα ανθρώπων που πιστεύει στο μοντέλο της συνεργατικής οικονομίας. Στόχος μου είναι να δημιουργήσω μια πλατφόρμα που θα δημιουργεί οικονομικές ευκαιρίες για κάθε άνθρωπο, ενώ παράλληλα θα παρέχει κορυφαίες εμπειρίες σε όσους χρησιμοποιούν την υπηρεσία.

Γιατί χρειαζόμαστε ένα «Airbnb για αυτοκίνητα»; Πώς θα ανταγωνιστεί τους παραδοσιακούς τρόπους ενοικίασης;

Γιατί σήμερα, περισσότερα από 2 εκατομμύρια αυτοκίνητα στην Ελλάδα κάθονται αχρησιμοποίητα τις περισσότερες ώρες της εβδομάδας. Αυτά τα οχήματα μπορούν να προσφέρουν αξία – και στους ιδιοκτήτες τους, αλλά και σε ανθρώπους που ψάχνουν πιο ευέλικτους, οικονομικούς και ανθρώπινους τρόπους ενοικίασης.
Το Sync δίνει στους ιδιοκτήτες τον πλήρη έλεγχο: πότε, σε ποιους, και με ποιους όρους θα νοικιάσουν το όχημά τους. Και στον ενοικιαστή δίνει την επιλογή να βρει κάτι πιο αυθεντικό, πιο κοντά του και συχνά πιο οικονομικό από ένα παραδοσιακό γραφείο.

Έχω αυτοκίνητο, θέλω να το εκμεταλλευτώ αλλά δεν έχω καμία εμπειρία σε επιχειρήσεις, λογιστικά κλπ. Ποιος θα με κατευθύνει; Πόσα χρήματα μπορώ να κερδίζω;

Δεν χρειάζεται να έχεις επιχειρηματικό υπόβαθρο – το Sync είναι φτιαγμένο ακριβώς για να σε καθοδηγεί σε κάθε βήμα. Από τη στιγμή που ανεβάζεις το αυτοκίνητό σου, σου δίνουμε όλα τα εργαλεία για να διαχειρίζεσαι διαθεσιμότητα, τιμές, τοποθεσίες και κρατήσεις. Παράλληλα, έχουμε εξειδικευμένη υποστήριξη που σε βοηθά με πρακτικά θέματα, ακόμα και φορολογικά.
Το εισόδημα εξαρτάται από τον τύπο του οχήματος και τη διαθεσιμότητα. Για παράδειγμα, ένα δημοφιλές αυτοκίνητο που είναι διαθέσιμο 15 μέρες τον μήνα μπορεί να φέρει από 400 έως και 800 ευρώ μηνιαίως, ή και παραπάνω σε περιόδους υψηλής ζήτησης.

Δρανδάκης = Mr. Taxibeat για τους Έλληνες! Θα αλλάξει ποτέ αυτό; Θέλετε να αλλάξει;

Είναι κάτι που με έχει καθορίσει σε μεγάλο βαθμό, γιατί χτίστηκε με κόπο και με μια τρομερή ομάδα ανθρώπων. Δεν έχω την ανάγκη να «ξεκολλήσω» από αυτό το όνομα – αλλά πιστεύω πως μέσα από το Sync θα μπορέσουμε να χτίσουμε κάτι εξίσου δυνατό και σχετικό με το σήμερα. Αν αύριο με λένε και «Mr. Sync», χαρά μου!

Πολλοί νέοι έχουν πρωτοποριακές ιδέες αλλά δεν έχουν το κεφάλαιο να επενδύσουν σε αυτές. Έχετε κάποια συμβουλή να τους δώσετε;

Να ξεκινήσουν με το πρόβλημα, όχι με την ιδέα.
Αν λύσεις ένα πρόβλημα που έχει αξία για άλλους, τότε θα βρεις και τον τρόπο να το στηρίξεις, ακόμα και χωρίς κεφάλαιο στην αρχή. Όμως πιστεύω ότι κεφάλαια υπάρχουν σήμερα, ειδικά για καλές ιδέες. Τα πράγματα έχουν αλλάξει πάρα πολύ από τις μέρες που ξεκινούσαμε το Taxibeat και το κεφάλαιο είναι το μικρότερο από τα προβλήματα.

Ο λόγος για την αγαπημένη μου Άντα Κουγιά.

Η κυρία Κουγιά, μαζί με ένα καταπληκτικό θίασο συμπρωταγωνιστεί στην παράσταση «Μετανάααστες» του Ματέι Βιζνιέκ στο θέατρο «Σημείο» και σκηνοθεσία Έρσης Βασιλικιώτη και Νίκου Γκεσούλη.

Είδα την παράσταση και δεν σας κρύβω τη συγκίνησή μου. Μια παράσταση γροθιά στο στομάχι. Με σκηνές-ντοκουμέντα, αλλά και στιγμές γκροτέσκου και παραλόγου, το κείμενο αποκαλύπτει σπουδαίες αλήθειες.

Σε μια άκρως ενδιαφέρουσα κουβέντα με την ηθοποιό, μιλήσαμε για την παράσταση. Για τους ρόλους που ενσαρκώνει αλλά και για το τι την έκανε να πει ΝΑΙ σε αυτή την παράσταση.

Τα φώτα της σκηνής σβήνουν κι εγώ σας αφήνω να απολαύσετε την κουβέντα μας.

Μια παράσταση που σας προτείνω ανεπιφύλακτα.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΦΡΑΓΚΟΥΛΑΚΗ

«Μετανάααστες» του Ματέι Βιζνιέκ. Συμπρωταγωνιστείτε στην παράσταση μαζί με έναν καταπληκτικό θίασο. Μιλήστε μου για τους ρόλους τους οποίους ενσαρκώνετε επί σκηνής.

Σας ευχαριστούμε ομαδικώς για τα καλά σας λόγια! Είναι αλήθεια ότι σε αυτή την παράσταση είναι λίγο δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τον δικό του ρόλο από το σύνολο. Το έργο είναι δομημένο σπονδυλωτά, σαν μια σειρά από σκηνές-στιγμιότυπα, σχεδόν «ρεπορταζιακά», αν μπορώ να το πω έτσι — σα να περιηγείσαι στα παρασκήνια της ευρωπαϊκής πολιτικής: από βάρκες στο Αιγαίο, σε σπίτια στα σύνορα, σε γραφεία πολιτικών και σε τηλεοπτικά στούντιο.

Η κάθε σκηνή ανοίγει ένα διαφορετικό παράθυρο στον μηχανισμό της εκμετάλλευσης — και κάπου εκεί, μέσα στο γκροτέσκο και στο παράλογο, έρχονται οι δικές μας στιγμές.

Υποδύομαι μια παρουσιάστρια και μαζί με τη Χριστίνα Γκεσούλη στόχος μας είναι να προωθήσουμε προϊόντα της εταιρείας… «Ατσάλι και Στοργή». Ναι, όπως ακούγεται. Πουλάμε «αντιπροσφυγικά εργαλεία»: από συρματοπλέγματα με αγκάθια μέχρι μπαστούνια του γκολφ που εντοπίζουν καρδιακούς παλμούς. Είναι προφανές ότι πρόκειται για μια σάτιρα. Αλλά πόσο μακριά είμαστε στ’ αλήθεια από αυτό; Είναι τόσο τραβηγμένο που φαντάζει σχεδόν πιθανό — και εκεί είναι το μεγάλο σοκ. Γιατί ζούμε σε μια εποχή που το παράλογο έχει κανονικοποιηθεί. Το ότι βέβαια αυτές οι παρουσιάστριες είναι γυναίκες και όχι άντρες, είναι μία δεύτερη μεγάλη κουβέντα που δεν μπορούμε να ανοίξουμε τώρα.

Ο δεύτερος ρόλος μου είναι πιο «προσγειωμένος» αλλά εξίσου αιχμηρός: είμαι η βοηθός ενός συμβούλου επικοινωνίας (Λεωνίδας Αργυρόπουλος) που είναι πάντα η σκιά του πολιτικού (Νίκος Καραγεώργης). Σε αυτή τη σκηνή βλέπουμε πιο καθαρά την πολιτική διαχείριση του ζητήματος. Τους πολιτικούς που λένε λόγια χωρίς να καταλαβαίνουν τι λένε. Και από πίσω, τους επικοινωνιολόγους να κινούν τα νήματα, να “πακετάρουν” την ανθρώπινη απόγνωση σε σύντομα, εύπεπτα δελτία τύπου και να προσπαθούν να οδηγήσουν την κοινή γνώμη εκεί που θέλουν – μέχρι να τους πάρει βέβαια το «κύμα».

Τι σας έκανε να πείτε ΝΑΙ σε αυτή την παράσταση;

Πρωτίστως, η εξαιρετική πολυεπίπεδη συνεργασία μου με την ομάδα ΜΑΝΤΑΜ ΣΑΡΔΑΜ (Λεωνίδας Αργυρόπουλος, Χριστίνα Σιώμου, Αυγουστίνος Ρεμούνδος). Εν συνεχεία, το ίδιο το έργο που έκανε το «ναι» κάπως αυτονόητο.  Όχι απλώς επειδή είναι ένα  πολιτικά φορτισμένο κείμενο, αλλά γιατί θεωρώ πως το θέατρο έχει καθήκον να παρουσιάζει άβολες αλήθειες – ακόμη κι αν η αλήθεια είναι κάτι σχετικό. Ζούμε σε έναν κόσμο που η κανονικοποίηση της απανθρωπιάς έχει γίνει επικίνδυνα φυσιολογική. Το έργο του Βιζνιέκ σε φέρνει αντιμέτωπο με την υποκρισία. Δεν μπορούσα να μην πάρω μέρος σε κάτι τόσο ειλικρινές και αναγκαίο.

Το έργο γράφτηκε το 2016, την περίοδο της κορύφωσης του προσφυγικού δράματος. Πιστεύετε, κυρία Κουγιά, πως οι Ευρωπαίοι αντιμετωπίζουν τους μετανάστες έτσι όπως ακριβώς τους αρμόζει;

Πολύ δύσκολη ερώτηση – και θα μπορούσαμε να συζητάμε ώρες, ακόμα κι αν δεν είμαστε πολιτικοί ή ιστορικοί αναλυτές. Αυτό που μπορώ να πω, μέσα από τη δική μου ματιά, είναι πως στην εποχή μας δεν θα έπρεπε να υπάρχουν καν οι λόγοι που αναγκάζουν έναν άνθρωπο να εγκαταλείψει τη χώρα του. Δεν θα έπρεπε να υπάρχουν πόλεμοι που ξεκινούν για λόγους εξουσίας, γεωπολιτικής επιρροής ή οικονομικού κέρδους. Κι όμως, υπάρχουν. Και πίσω από κάθε πόλεμο, κάθε σύρραξη, κάθε σύνορο, υπάρχουν προσωπικές ιστορίες ανθρώπων που ξεριζώνονται.

Μιλώντας ως άνθρωπος του θεάτρου –και το θέατρο έχει ως κέντρο τον άνθρωπο και την κοινωνία– για μένα είναι φριχτό το γεγονός ότι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες αντιμετωπίζονται όχι ως πρόσωπα με ιστορία και ανάγκες, αλλά σαν νούμερα. Στατιστικά στοιχεία. Κόστη. Ή «ροές».

Η Ευρώπη, που υποτίθεται πως χτίστηκε πάνω στις αξίες της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης και της ελευθερίας, δείχνει διαρκώς μια αδυναμία να τις εφαρμόσει όταν πρόκειται για τον «άλλον». Ο μετανάστης όμως είναι ένας άνθρωπος που έχει χάσει τα πάντα – το σπίτι του, την οικογένειά του, την πατρίδα του– και αναζητά απλώς μια νέα αρχή. Μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Και τα κράτη τι κάνουν; Τον εγκλωβίζουν σε camps. Τον πνίγουν στο Αιγαίο. Τον σέρνουν από δομή σε δομή, σε καθεστώς αναμονής, αορατότητας, εξάντλησης. Αυτό δεν λέγεται αντιμετώπιση. Αυτό είναι ντροπή. Πολλώ δε μάλλον, όταν όλα ξεκινούν από πολιτικές κρατών όπως ανέφερα προηγουμένως. Ένας φαύλος κύκλος.

Με σκηνές-ντοκουμέντα, αλλά και στιγμές γκροτέσκου και παραλόγου, το κείμενο, μέσω του θεατρικού λόγου, αποκαλύπτει σπουδαίες αλήθειες. Αλήθεια, κατά τη γνώμη σας, τι κάνει έναν άνθρωπο να εκμεταλλεύεται τόσο βάναυσα έναν συνάνθρωπό του;

Πιθανά η ανάγκη να νιώσει ανώτερος. Ή ο φόβος μην τυχόν και βρεθεί στη θέση του κατώτερου; Δεν ξέρω να απαντήσω γιατί προσωπικά είμαι κάθετα αντίθετα σε αυτές τις λογικές. Η εξουσία, όταν δεν συνοδεύεται από ήθος, γίνεται εργαλείο καταπίεσης. Ο άνθρωπος που εκμεταλλεύεται τον άλλο, στην πραγματικότητα κουβαλά μέσα του μια εσωτερική πτώχευση. Δεν μπορεί να αγαπήσει, δεν μπορεί να συναισθανθεί. Και έτσι, βρίσκει δύναμη στο να ποδοπατά. Είναι το αποτέλεσμα ενός συστήματος που εξυψώνει τον ατομικισμό και περιφρονεί τη συλλογικότητα. Μας έμαθαν να βλέπουμε τον άλλο ως εργαλείο, όχι ως ισότιμο πρόσωπο. Στο χέρι μας όμως είναι να το αλλάξουμε αυτό.

Υφίσταται ηθική, ανθρωπιά και αλληλεγγύη στις μέρες μας; Τι πιστεύετε;

Ευτυχώς, ναι. Υφίσταται ηθική, ανθρωπιά και αλληλεγγύη – και είναι βαθιά ανακουφιστικό κάθε φορά που το βλέπεις να συμβαίνει, ακόμα και στις πιο μικρές, καθημερινές στιγμές. Την βλέπεις στον εθελοντή που μοιράζει φαγητό, στον δάσκαλο που αγοράζει εκείνος φαγητό για ένα παιδάκι που δεν έχει χρήματα να πάρει, στον γείτονα που κουβαλάει τη σακούλα σούπερ μάρκετ όταν εσύ έχεις τη μέση σου. Την βλέπεις όμως και αλλού – στο φίλο που σου φέρνει ένα τάπερ όταν δεν έχεις κουράγιο να μαγειρέψεις, σε εκείνον που θα σου στείλει ένα μήνυμα για να σε κάνει να γελάσεις. Αυτά είναι πράξεις ποίησης που αντιστέκονται στη μιζέρια της καθημερινότητας. Στην καραντίνα, νομίζω το νιώσαμε όλοι πολύ έντονα ότι ευτυχώς έχουμε ο ένας τον άλλον. Και αυτό παραμένει αληθινό. «Είμαστε πάρα πολλοί πάνω σε αυτήν τη βάρκα» και δύσκολο είναι να κοιτάει ο καθένας τον πάρτη του, γιατί αλλιώς η βάρκα θα βουλιάξει. Η αλληλεγγύη είναι πολιτική στάση ζωής και υπάρχει ακόμη. Απλώς τη βλέπεις στους απλούς ανθρώπους. Σε αυτούς που δεν έχουν δύναμη, αλλά έχουν καρδιά. Και εκεί, ναι, υπάρχει ακόμα ελπίδα.

Μένουν λίγες παραστάσεις – Γιατί θα προτείνατε στο φιλότεχνο κοινό να δει το συγκεκριμένο έργο;

Πρόκειται για ένα άβολα αληθινό και ειλικρινές έργο. Κι αυτό, είναι λόγος για να πάει κάποιος στο θέατρο.

Κλείνοντας – Θα μας αποκαλύψετε κάτι; Ποια τα σχέδια σας για την επόμενη θεατρική σεζόν;

Για την ερχόμενη θεατρική σεζόν, δεν μπορώ να πω πολλά. Αυτό που μπορώ να πω είναι πιο άμεσο και καλοκαιρινό. Με την καλλιτεχνική εταιρεία CALD και την Αθηνά Χατζηαθανασίου ετοιμάζουμε την παράσταση Sliding Slalom/Στρογγύλη στο πλαίσιο του προγράμματος 2025 του θεσμού του Υπουργείου Πολιτισμού «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός» που θα παρουσιαστεί στον Αρχαιολογικό Χώρο Ακρωτηρίου Θήρας.

INFO

Κάθε Παρασκευή και Σάββατο 21.00, Κάθε Κυριακή 20.00

Τιμές Εισιτηρίων: γενική είσοδος 16 ευρώ, 10 ευρώ άνω των 65, άνεργοι, φοιτητές και γκρουπ άνω των 10 ατόμων, 5 ευρώ ατέλειες ΣΕΗ

Διάρκεια Παράστασης: 90 λεπτά

Έως 01/06/25