Επιπλέον, η παράταξη αποδοκίμασε την κυβέρνηση Μητσοτάκη και την στάση στήριξης της προς το Ισραήλ, δηλώνοντας «Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, πραγματικό μαντρόσκυλο του κράτους τρομοκράτη του Ισραήλ, αλλά και των ΗΠΑ, ακολουθεί στάση απόλυτης στήριξης της επικίνδυνους για την ανθρωπότητα πολεμικούς σχεδιασμούς».

Η ανακοίνωση της παράταξης «Λαϊκή Ενότητα – Ανυπότακτη Αριστερά»:

«Η επίθεση των ΗΠΑ στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν είναι επικίνδυνη κλιμάκωση του πολέμου, συνιστά κατάφωρη παραβίαση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου και ανοίγει τον ασκό του Αιόλου.

Μετά την απαράδεκτη, απρόκλητη επίθεση του κράτους τρομοκράτη του Ισραήλ στο Ιράν, σε συνέχεια της γενοκτονικής πολιτικής στην Παλαιστίνη, που έβαλε φωτιά στην ευρύτερη περιοχή, η ιμπεριαλιστική δύση δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο, με την άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο. Οι ΗΠΑ δεν αρκέστηκαν στην έμμεση συμμετοχή, με την τεράστια οικονομική στήριξη στο εγκληματικό καθεστώς Νετανιάχου, τη συμμετοχή στα εγκλήματα πολέμου της ανθρωπιστικής βοήθειας – παγίδας στην Παλαιστίνη, τη στρατιωτική υποστήριξη του κράτους τρομοκράτη, αλλά προχώρησαν σε άμεση εμπλοκή, βομβαρδίζοντας της τρεις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν.

Η επίθεση των ΗΠΑ ρίχνει ακόμα περισσότερο φως της πραγματικές αιτίες της γενίκευσης των πολεμικών συγκρούσεων, αλλά και του οικονομικού πολέμου. Για πρώτη φορά μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, οι ΗΠΑ και το δυτικό ιμπεριαλιστικό μπλοκ του οποίου ηγούνται, αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο της ανάδυσης της πόλου αμφισβήτησης της κυριαρχίας της. Για να ανακόψουν αυτή την πιθανότητα, προχωρούν στην κλιμάκωση των συγκρούσεων. Η περικύκλωση της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ, η εμπλοκή στον πόλεμο στην Ουκρανία, η ηθική, οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού και της επιθέσεις στον Λίβανο και στην Υεμένη, οι εξελίξεις στη Συρία, είναι τμήμα της στρατηγικής των ΗΠΑ να παραμείνουν κυρίαρχες στον ιμπεριαλιστικό καταμερισμό, να αντιμετωπίσουν την ανάδυση της Κίνας ως δυνητικού ανταγωνιστή και πόλου αμφισβήτησης της παγκόσμιας ηγεμονίας της.

Οι ΗΠΑ συνεχίζουν και κλιμακώνουν μια μακρά ιστορία που μετρά πάνω από 70 ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, που περιλαμβάνουν ανοιχτούς πολέμους, πραξικοπήματα, ανατροπές καθεστώτων με δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς και εκτοπισμένους. Για την νομιμοποίηση της επίθεσης, η υποκρισία περισσεύει. Για άλλη μια φορά, βλέπουμε το χιλιοπαιγμένο έργο της στόχευσης πυρηνικών όπλων που βρίσκονται προ των πυλών, την ίδια ώρα που, ακόμα και τμήματα του πυρήνα του αμερικανικού κρατικού μηχανισμού διαψεύδουν αυτό το αφήγημα.

Από κοντά και η ΕΕ, που, όχι μόνο συντάσσεται με την κλιμάκωση των πολεμικών συγκρούσεων, όχι μόνο στηρίζει ευθέως με ακραία ρητορική το κράτος τρομοκράτη του Ισραήλ, αλλά επιδιώκει να μετατραπεί ταχύτατα σε πολεμική ένωση, υπερθεματίζοντας σε επιθετικότητα. Η στάση των δυνάμεων του κεφαλαίου των κρατών – μελών της ΕΕ είναι αποτέλεσμα της ενεργητικής υποστήριξης στη στρατηγική των ΗΠΑ, αφού η υπεράσπιση της αμερικανικής ηγεμονίας σημαίνει την απρόσκοπτη συνέχεια των πλεονεκτημάτων που αντλούν από την ένταξή της στο δυτικό ιμπεριαλιστικό μπλοκ και τη διεύρυνση της οικονομικής και πολιτικής της ισχύος.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, πραγματικό μαντρόσκυλο του κράτους τρομοκράτη του Ισραήλ, αλλά και των ΗΠΑ, ακολουθεί στάση απόλυτης στήριξης της επικίνδυνους για την ανθρωπότητα πολεμικούς σχεδιασμούς. Έχει δώσει γη και ύδωρ της ΗΠΑ και στο ΝΑΤΟ, επικαλείται τη στρατηγική συνεργασία με το κράτος τρομοκράτη του Ισραήλ, παρέχει κάθε είδους διευκολύνσεις, με τη στάθμευση αεροσκαφών του Ισραήλ στην Ελλάδα, αλλά και την ένταση του ρόλου της Σούδας στην κλιμάκωση της σύγκρουσης.

Αυτή η πολιτική είναι επικίνδυνη για το λαό της χώρας. Ο ελληνικός λαός δεν αποδέχεται την άσκηση της της εγκληματικής πολιτικής στο όνομά του, ούτε συναινεί της τυχοδιωκτικές και επικίνδυνες επιλογές της κυβέρνησης.

Έχει προ πολλού έρθει η ώρα για ένα ενωτικό αντιπολεμικό κίνημα, που θα διεκδικήσει και θα επιβάλει την απεμπλοκή της χώρας της από την καταστροφική πολιτική κλιμάκωσης των πολεμικών συγκρούσεων από της ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Για της δυνάμεις της αριστεράς, δεν χωρούν ίσες αποστάσεις, ούτε η βαθιά αποπροσανατολιστική και λανθασμένη αναπαραγωγή της θεωρίας περί συγκρούσεων ιμπεριαλιστών. Απαιτείται σαφής θέση, αλλά και η κοινή προώθηση ξεκάθαρων αιτημάτων, προκειμένου το κοινωνικό κίνημα να απαιτήσει:

• Καμία εμπλοκή της Ελλάδας στην κλιμάκωση του πολέμου – καμία παροχή στρατιωτικών και άλλων διευκολύνσεων της ΗΠΑ και το Ισραήλ
• Απεμπλοκή από της καταστροφικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ – Απομάκρυνση των νατοϊκών βάσεων
• Άμεση διακοπή κάθε συνεργασίας, στρατιωτικής, οικονομικής, πολιτικής με το κράτος – δολοφόνο του Ισραήλ
• Επιβολή κυρώσεων στο Ισραήλ
• Διεθνείς πρωτοβουλίες καταδίκης της ισραηλινής και αμερικανικής επιθετικότητας και για τον άμεσο τερματισμό των επιθέσεων στη Μ. Ανατολή
• Άμεση απεμπλοκή από την πολιτική της έντασης των στρατιωτικών εξοπλισμών στα πλαίσια του ReArm Europe»

Ο πόλεμος Ισραήλ – Ιράν και το ενδεχόμενο γενίκευσης των συγκρούσεων ιδιαίτερα εφόσον υπάρξει άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ είναι λογικό να προκαλεί ανησυχία και εγρήγορση και στη γειτονιά μας. Ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να εμπλακεί σε πολεμικές επιχειρήσεις με οποιοδήποτε τρόπο και πως η διπλωματία είναι αυτή που μπορεί να οδηγήσει σε λύση και παύση των εχθροπραξιών, ωστόσο η χώρα μας παραμένει σταθερή στο πλευρό του Ισραήλ στη συγκεκριμένη διαμάχη, όπως έπραξε και με τη σύγκρουση Ισραήλ – Χαμάς. Και ο φόβος σ’ αυτή την περίπτωση δεν είναι ασφαλώς τα πιθανά άμεσα αντίποινα από το Ιράν, αλλά η εμπλοκή της Τουρκίας, η οποία, επιδιώκοντας σταθερά τη δημιουργία ενός ισλαμικού μετώπου, αντιτάσσεται στο Ισραήλ και υποστηρίζει την Τεχεράνη, ενώ είναι ξεκάθαρο το τελευταίο διάστημα και η αντίθεσή της με την Αθήνα που αφήνει πίσω της οριστικά τη λεγόμενη περίοδο των «ήρεμων νερών».

Ένας νέος πόλεμος ύστερα από αυτόν στην Ουκρανία και αυτόν στη Μέση Ανατολή φαίνεται πως θα μας απασχολήσει το επόμενο διάστημα. Η σύγκρουση Ινδίας και Πακιστάν στην περιοχή του Κασμίρ δεν είναι άλλωστε κατ’ απόλυτο τρόπο μια νέα ιστορία, δεδομένου ότι η αντιπαλότητα των δύο πλευρών έχει εκφραστεί με αλλεπάλληλες ένοπλες συγκρούσεις από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έως και σήμερα. Τουλάχιστον τέσσερις φορές έχουν μιλήσει τα όπλα, αλλά η ανησυχία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη τώρα με τα υπονοούμενα για τη χρήση του πυρηνικού οπλοστασίου που διαθέτουν και οι δύο χώρες – εκ των οποίων μάλιστα η Ινδία υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ και το Πακιστάν από την Κίνα.

Αφορμή για την επίθεση που εξαπέλυσε η Ινδία ήταν το τρομοκρατικό χτύπημα αυτονομιστών στο ινδικό Κασμίρ, από το οποίο έχασαν τη ζωή τους 26 τουρίστες και τραυματίστηκαν δεκάδες. Αν και το Πακιστάν αρνείται οποιαδήποτε ανάμειξη στην υπόθεση, η Ινδία επιμένει να εγκαλεί την πλευρά του και τώρα, μετά την επίθεση που εξαπέλυσε, το Πακιστάν απειλεί με αντίποινα και με γενίκευση της σύγκρουσης. Μια σύγκρουση για τον οποία πολλοί υποστηρίζουν βάσιμα πως, μεταξύ άλλων, γίνεται και για τα νερά του Ινδού ποταμού.

Το παρασκήνιο φουντώνει, οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται, οι πιέσεις από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού εντείνονται, αλλά ακόμη δεν φαίνεται να έχει βγει λευκός καπνός για το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία. Η συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι στο Βατικανό, στο περιθώριο της κηδείας του Πάπα Φραγκίσκου, αλλά και η οργή του Αμερικανού προέδρου κατά του Βλάντιμιρ Πούτιν για τους σφοδρούς βομβαρδισμούς και τον θάνατο δεκάδων αμάχων τις τελευταίες εβδομάδες, προκάλεσαν πάντως την αντίδραση της Μόσχας. Η οποία ανακοίνωσε μεν τριήμερη εκεχειρία, αλλά αυτή θα ισχύσει από τις 8 Μαΐου και όχι άμεσα, με αποτέλεσμα το Κίεβο να την κατηγορεί ότι επιχειρεί να κερδίσει κι άλλο χρόνο προκειμένου να κατακτήσει και άλλα εδάφη και να δημιουργήσει τετελεσμένα.

Όπως είναι ήδη γνωστό, η ρωσική πλευρά απαιτεί να της αναγνωριστεί η κυριαρχία στις περιοχές που έχει καταλάβει μετά το ξέσπασμα του πολέμου και όλα δείχνουν ότι η ουκρανική πλευρά θα υποχρεωθεί σε μια κάποια συνθηκολόγηση, αφού η ικανοποίηση της συγκεκριμένης απαίτησης της Μόσχας συμπεριλαμβάνεται στους όρους του σχεδίου που επεξεργάζεται για την ειρήνευση η Ουάσιγκτον. Από την άλλη πλευρά, η Ουκρανία δεν παύει να ζητεί εγγυήσεις ασφάλειας και το ερώτημα εν τέλει είναι εάν θα υπάρξουν ή όχι εξελίξεις έως την 8η Μαΐου και την έναρξη της εκεχειρίας που έχει προαναγγείλει η Ρωσία.

Σε παιχνίδι για γερά νεύρα εξελίσσονται οι διαπραγματεύσεις για το «στοπ» στον πόλεμο στην Ουκρανία, αφού η αμερικανική πλευρά ουσιαστικά πιέζει την ουκρανική να αποδεχθεί τετελεσμένα σε ό,τι αφορά τη ρωσική κατοχή στην ανατολική Ουκρανία και συγκεκριμένα τις περιοχές της Κριμαίας που έχει ήδη καταλάβει η Ρωσία από το 2014. Η τελική συμφωνία για ειρήνη ήταν βέβαιο ότι θα εμπεριέχει επώδυνους συμβιβασμούς για το Κίεβο, ωστόσο η αξίωση της Ουάσιγκτον -μετά από απαίτηση ασφαλώς της Μόσχας- δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο σε ό,τι αφορά τη μονομερή αλλαγή συνόρων σε οποιαδήποτε περιοχή του κόσμου, απλώς με τη δύναμη των όπλων.

Το κρίσιμο ωστόσο παραμένει σε κάθε περίπτωση εάν η συμφωνία αυτή για ειρήνευση μπορεί να σταθεί – εφόσον βέβαια πρώτα επιτευχθεί, αφού ακόμη και την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές όλα ήταν στον αέρα. Τα πρόσφατα παραδείγματα και στη Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία, με την εκεχειρία των 30 ημερών που δεν τηρήθηκε ποτέ, αποδεικνύουν ότι όλες αυτές οι συμφωνίες είναι εύθραυστες, ενώ αστάθμητος παράγοντας παραμένει και η στάση της Ρωσίας, η οποία δεν έχει μεν ανοίξει τα χαρτιά της, αλλά δεν δείχνει να συμφωνεί με όλους τους όρους που προτείνουν οι ΗΠΑ – έστω και αν «γέρνουν» προς την πλευρά της.