Ανησυχητικές διαστάσεις παίρνει πλέον η τάση των τελευταίων χρόνων για καταργήσεις και στη συνέχεια συγχωνεύσεις τμημάτων σε όλες τις σχολικές βαθμίδες, ειδικότερα δε σε νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία.

Και στο… στόχαστρο έχουν μπει και οι δικές μας περιοχές (σχετικό ρεπορτάζ στη σελίδα 5).
Στόχος αυτών των κινήσεων, είναι η μείωση της χρηματοδότησης προς τα σχολεία μέσω της μείωσης των προσλήψεων σε αναπληρωτές και της εξασφάλισης της λειτουργίας των σχολείων με όσο λιγότερο διδακτικό προσωπικό γίνεται, σημειώνουν οι εκπαιδευτικοί. Αυτό όμως γίνεται σε βάρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Η συγχώνευση τμημάτων συνεπάγεται αυτομάτως αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τάξη. Αυτό, με τη σειρά του, περιορίζει τη δυνατότητα του εκπαιδευτικού να ανταποκριθεί στις εξατομικευμένες ανάγκες κάθε παιδιού. Ειδικά στην προσχολική και πρώτη σχολική ηλικία, όπου η διαμόρφωση των βάσεων της μάθησης είναι κρίσιμη, η ποιότητα της διδασκαλίας δεν μπορεί να διασφαλιστεί σε τάξεις που είναι υπεράριθμες.

Η αναλογία μαθητών-εκπαιδευτικών είναι θεμελιώδες παιδαγωγικό κριτήριο δεν είναι αριθμητικό ζήτημα. Πώς μπορεί να ανθίσει η δημιουργικότητα, η ελεύθερη έκφραση και η ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών σε ασφυκτικά που είναι περιβάλλοντα, χωρίς τον απαραίτητο χώρο και χρόνο για το κάθε παιδί ξεχωριστά;

Είναι κατανοητό πως το κράτος επιδιώκει εξοικονόμηση πόρων. Όμως, όταν αυτή η εξοικονόμηση εφαρμόζεται στο ευαίσθητο πεδίο της παιδείας -και μάλιστα στις μικρές ηλικίες-, τότε μιλάμε για μια επένδυση που δεν γίνεται. Τα οφέλη της επένδυσης στην προσχολική και πρωτοσχολική εκπαίδευση είναι μακροπρόθεσμα και τεκμηριωμένα: καλύτερη σχολική επίδοση, κοινωνική ενσωμάτωση, ανάπτυξη δεξιοτήτων, μείωση της σχολικής διαρροής.

Η δημόσια εκπαίδευση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με λογικές κόστους-οφέλους, σαν να πρόκειται για επιχείρηση. Το κόστος της απαξίωσης είναι τεράστιο και θα πληρωθεί στο μέλλον.

Αντί για συγχωνεύσεις και κλείσιμο, οι κοινωνίες χρειάζονται στήριξη των μικρών σχολικών μονάδων, προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, βελτίωση των υποδομών και ενίσχυση της τοπικής εκπαιδευτικής αυτονομίας. Είναι απαραίτητη μια πολιτική που να βλέπει το σχολείο ως κοινωνικό αγαθό και όχι ως λογιστικό μέγεθος.

Γιατί το μέλλον των παιδιών δεν μπορεί να χωρέσει σε έναν προϋπολογισμό. Για να έχουμε ζωντανές τοπικές κοινωνίες και πολίτες με μόρφωση και κριτική σκέψη, το σχολείο και ιδιαίτερα το νηπιαγωγείο και το δημοτικό πρέπει να είναι η προτεραιότητα.

Ο καθαρισμός οικοπέδων δεν είναι επιλογή, είναι υποχρέωση. Αυτό φαίνεται ότι δεν το έχουν καταλάβει κάποιοι.

Καθώς φτάσαμε στο τέλος της -παράτασης της- προθεσμίας που είχε δώσει το Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας για τον καθαρισμό των οικοπέδων (καταληκτική ημερομηνία η 15η Ιουνίου), η εικόνα που παρουσιάζεται σε πολλές περιοχές της Αττικής -αλλά και στους Δήμους μας- είναι απογοητευτική.

Παρά τη σαφή νομοθεσία και τις συνεχείς προειδοποιήσεις, πάρα πολλά, ιδιωτικά αλλά και δημόσια οικόπεδα παραμένουν ακαθάριστα, γεμάτα ξερόχορτα, σκουπίδια και εύφλεκτη ύλη. Και αυτό εν μέσω μιας αντιπυρικής περιόδου που προμηνύεται ξανά δύσκολη σε επίπεδο πυροπροστασίας.

Τα πρόσφατα περιστατικά στο Μαρούσι, κοντά στο Σισμανόγλειο, και στο Κάτω Χαλάνδρι, ήταν τα πρώτα καμπανάκια κινδύνου. Δεν χρειάστηκε καν να φτάσει ο Ιούλιος με τις πολύ υψηλές θερμοκρασίες -λίγοι μόνο δυνατοί άνεμοι ήταν αρκετοί για να προκαλέσουν πυρκαγιές σε περιοχές με οικιστική πυκνότητα και ζωτικής σημασίας υποδομές. Τι άλλο περιμένουμε για να καταλάβουμε πως η αμέλεια έχει κόστος; Και μια παρένθεση εδώ… για τα ακαθάριστα οικόπεδα όπου ξέσπασαν οι φωτιές αυτές, δεν θα τιμωρηθεί κανείς, καθώς δεν είχε… λήξει η προθεσμία!

Η νομοθεσία είναι σαφής: οι ιδιοκτήτες οικοπέδων οφείλουν να τα καθαρίζουν από την άνοιξη, απομακρύνοντας ξερά χόρτα, κλαδιά και κάθε είδους εύφλεκτο υλικό. Οι δήμοι, από την πλευρά τους, πρέπει να επιβλέπουν, να ειδοποιούν και, σε περίπτωση αδράνειας, να παρεμβαίνουν οι ίδιοι χρεώνοντας το κόστος στους ιδιοκτήτες. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, δημιουργείται ένα επικίνδυνο κενό: η φύση (και ο ανθρώπινος παράγοντας) δεν περιμένουν…

Η ευθύνη δεν είναι μόνο ατομική – είναι και συλλογική. Δεν μπορούμε να μιλάμε για «πολιτική προστασία» μόνο όταν ξεσπάσει η φωτιά. Ο καθαρισμός των οικοπέδων είναι το πρώτο, στοιχειώδες βήμα πρόληψης. Όταν το αμελούμε, ανοίγουμε την πόρτα στην καταστροφή. Όταν αγνοούμε τη γειτονιά μας, παραβλέπουμε ότι και το δικό μας σπίτι κινδυνεύει.

Προφανώς και οι τοπικές Αρχές πρέπει να δείξουν μηδενική ανοχή – όχι για λόγους τιμωρητικούς, αλλά για λόγους επιβίωσης. Και οι πολίτες, ιδιοκτήτες ή μη, να ενεργοποιηθούν: να καταγγείλουν τα ακαθάριστα οικόπεδα, να πιέσουν τις αρμόδιες υπηρεσίες, να γίνουν οι ίδιοι μέρος της λύσης.

Γιατί, όπως κάθε καλοκαίρι, έτσι και το φετινό, δεν είναι απλώς μία ακόμα εποχή. Είναι ένα ακόμα τεστ υπευθυνότητας, στο οποίο δεν πρέπει να αποτύχουμε… ξανά.

Η σημερινή ημέρα είναι για πολλά σπιτικά των περιοχών μας αλλά και όλης της Ελλάδας, μια ημέρα-ορόσημο.
Σήμερα λοιπόν, αρχίζει -για χιλιάδες μαθητές- ένας μαραθώνιος γνώσης, αντοχής και συναισθηματικής φόρτισης: οι Πανελλήνιες Εξετάσεις.

Ένας θεσμός που, παρά τις συνεχείς μεταρρυθμίσεις από την πλευρά της Πολιτείας, παραμένει για πολλούς, το απόλυτο σημείο καμπής μεταξύ εφηβείας και ενήλικης ζωής.

Παράλληλα με τα παιδιά, εξετάζονται και οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί, ακόμα και η κοινωνία, πάνω στο πώς στέκονται δίπλα τους, πώς τα στηρίζουν, τα πιέζουν ή τους καλλιεργούν φόβους.

Το άγχος -για όλους- είναι αναπόφευκτο. Για τους μαθητές, οι Πανελλήνιες Εξετάσεις είναι η πρώτη μεγάλη δοκιμασία που κρίνει -στα μάτια τους- το μέλλον τους. Για τους γονείς, είναι η αγωνία να δουν τα παιδιά τους να «πετυχαίνουν», με τον τρόπο που ορίζεται συχνά αυτή η επιτυχία: μια σχολή, ένα πτυχίο που θα «εξασφαλίσουν μια καλύτερη ζωή». Γιατί ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: Το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας, όσο κι αν προσπαθεί να δώσει επιλογές και δεύτερες ευκαιρίες, εξακολουθεί να φορτίζει υπερβολικά συναισθηματικά αυτή την περίοδο.

Όμως, η αλήθεια δεν είναι τόσο περίπλοκη και ταυτόχρονα μπορεί να είναι απελευθερωτική. Οι Πανελλήνιες δεν είναι μονόδρομος, δεν καθορίζουν αποκλειστικά αυτές το μέλλον ενός παιδιού – εφήβου. Είναι, πράγματι, ένας σημαντικός σταθμός, δεν είναι όμως ο τελικός. Οι ευκαιρίες στη ζωή δεν κρίνονται μόνο από μία εξέταση. Η δημιουργικότητα, η επιμονή, η προσαρμοστικότητα και η προσωπική εξέλιξη, δεν έρχονται «μαγικά» με την είσοδο σε μια πανεπιστημιακή σχολή. Χτίζονται μέρα με τη μέρα και σε βάθος χρόνου κι αυτό πρέπει να έχει «διδαχθεί» στους υποψήφιους μαζί με την ύλη των εξετάσεων.

Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει πως υποτιμά κάποιος τις προσπάθειες των μαθητών, το αντίθετο. Η αφοσίωση, η πειθαρχία και ο κόπος που απαιτεί η προετοιμασία για τις Πανελλήνιες Εξετάσεις, είναι εφόδια και αξίες που συνοδεύουν ένα άτομο σε όλη του τη ζωή. Είναι όμως σημαντικό, να καταλάβουν -όλοι όσοι εμπλέκονται σε αυτή τη διαδικασία- ότι η αποτυχία, ή μάλλον, η μη επίτευξη του αρχικού στόχου, δεν θα φέρει την καταστροφή. Είναι μάθημα, εφαλτήριο και, για πολλούς, η αρχή για κάτι διαφορετικό, ίσως και πιο ταιριαστό.

Γι’ αυτό και η πιο ουσιαστική, ίσως, ευχή αυτής της ημέρας και κάθε ημέρας των Εξετάσεων, δεν είναι το «καλή επιτυχία». Είναι το «καλή δύναμη» ή το «καλό ταξίδι». Είναι το να θυμούνται, υποψήφιοι και γονείς, ότι η αξία τους δεν μετριέται με τους βαθμούς που θα πάρουν, αλλά με την προσπάθεια που έκαναν και τον τρόπο που πορεύτηκαν σε αυτή διαδρομή.

Ζούμε σε μια εποχή όπου τα κοινωνικά, περιβαλλοντικά και τεχνολογικά ζητήματα μας επιφυλάσσουν απρόβλεπτες συνέπειες κι αυτό ίσως να αποδεικνύει την έννοια της ατομικής ευθύνης σαν θεμέλιο λίθο μιας λειτουργικής κοινωνίας.

Δεν είναι λίγες οι φορές που την υποτιμούμε, περιμένοντας από το κράτος, τους θεσμούς ή κάποιον άλλον τέλος πάντων, να αναλάβει δράση. Όμως η αλήθεια είναι ότι χωρίς ατομική ευθύνη, καμία συλλογική πρόοδος δεν μπορεί να είναι διατηρήσιμη.

Η σκέψη αυτή προέκυψε από μια συζήτηση που έτυχε να γίνει δίπλα μου, την προηγούμενη Κυριακή, στο πλαίσιο της εξαιρετικά ενδιαφέρουσας -και χρήσιμης- ενημερωτικής δράσης, της ομάδας ενεργών πολιτών Go For Dionysos, σχετικά με την πυρασφάλεια (ρεπορτάζ στη σελίδα 3 της εφημερίδας), που φιλοξενήθηκε στο Πολιτιστικό της Κοινότητας Διονύσου.

Την ώρα που οι πολίτες άκουγαν με προσοχή τα όσα εξηγούσε ο προϊστάμενος του Κλιμακίου Εθελοντών Ροδόπολης Απόλλων Κούνης, σχετικά με την προετοιμασία μας, τις ιδιαιτερότητες που έχει η περιοχή (η οποία από μια αλλαγή του αέρα, δεν κάηκε κατά την περσινή μεγάλη πυρκαγιά του Αυγούστου) αλλά και τις κινήσεις που πρέπει να κάνουμε αν παρ’ ελπίδα βρεθούμε απέναντι σε φλόγες, ένας κύριος αποχώρησε από την αίθουσα, αν όχι εκνευρισμένος, ολίγον απογοητευμένος από αυτά που άκουγε.

Βγαίνοντας από τον χώρο του Πολιτιστικού, ο κύριος σχολίασε σε μια εκ των εθελοντριών του Go For Dionysos, «δεν είδα να έρχεται η δημοτική Αρχή για να μας πει τι κάνει ο Δήμος. Ο εν λόγω πολίτης, ήθελε προφανώς να μάθει τι κάνει η τοπική αυτοδιοίκηση ή το κεντρικό κράτος για να προστατέψει ζωές, περιουσίες και φυσικό πλούτο, σημειώνοντας ότι δεν είναι δική μου δουλειά να κάνω όλα αυτά (καθαρισμός οικοπέδων, προληπτικές κινήσεις για την προστασία ενός σπιτιού κλπ.).

Η απογοήτευση τόσο στο πρόσωπο της εθελόντριας όσο και η δική μου, από αυτά που ακούστηκαν ήταν εμφανής. Υπάρχουν, δυστυχώς, περιπτώσεις πολιτών -ακόμα και το 2025- οι οποίοι δεν έχουν πειστεί για την αναγκαιότητα της ατομικής ευθύνης.

Ειδικότερα στη χώρα που ζούμε, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα εφαρμογής αυτής της ευθύνης είναι ο τομέας της πυροπροστασίας. Κάθε καλοκαίρι, οι πυρκαγιές απειλούν ζωές, περιουσίες και πολύτιμα οικοσυστήματα. Σαφώς η Πολιτεία φέρει μεγάλο μέρος της ευθύνης καθώς οφείλει να προλαμβάνει, να σχεδιάζει, να επεμβαίνει άμεσα. Όμως, η πρώτη γραμμή άμυνας ξεκινά από τον καθένα ξεχωριστά.

Από αυτόν που καθαρίζει τον κήπο ή το οικόπεδό του από τα ξερά χόρτα, από αυτόν που δεν καίει απορρίμματα σε περιόδους αυξημένου κινδύνου, από εκείνον που εφαρμόζει τις βασικές οδηγίες της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας..

Προφανώς η ατομική ευθύνη, δεν περιορίζεται στην πυροπροστασία. Διαπερνά κάθε πτυχή της καθημερινότητας και είναι στάση ζωής. Είναι το να νιώθεις ότι οι πράξεις σου έχουν συνέπειες, θετικές ή αρνητικές, όχι μόνο για εσένα, αλλά και για όσους σε περιβάλλουν.

Καθώς ολοκληρώνεται η σχολική χρονιά, δεν μπορεί παρά να εστιάσει κάποιος στα προβλήματα που παρέμειναν -για μια ακόμα φορά- άλυτα.

Ακόμα κι εδώ, στις δικές μας περιοχές που οι περισσότεροι θα χαρακτήριζαν «ευνοημένες» (πράσινο, ήσυχη ζωή κλπ.), το ζήτημα της εκπαίδευσης, συνεχίζει να παρουσιάζει σε κάποιες περιπτώσεις ένα κατώτερο, από το αναμενόμενο, επίπεδο.

Σχολικά κτήρια που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα και επηρεάζουν την ποιότητα μάθησης και την καθημερινότητα μαθητών και εκπαιδευτικών, συνεχίζουν να υφίστανται. Πολλά από αυτά είναι παλαιά και παρουσιάζουν σοβαρές φθορές. Κακοσυντηρημένες αίθουσες, προβλήματα με την υγρασία, αστοχίες στις ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις, αίθουσες που μετατρέπονται σε ψυγεία τον χειμώνα και θερμοκήπια το καλοκαίρι…

Ας ρωτήσουμε τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς του 1ου Δημοτικού Αγίου Στεφάνου πώς είναι να πηγαίνουν καθημερινά, σε ένα σχολείο όπου έχει γίνει καθίζηση μέσα σε αίθουσα (μεταξύ άλλων φθορών και κακοτεχνιών) και δεν έχει αποκατασταθεί εδώ και καιρό. Ένα κτήριο που μετράει περισσότερα από 100 χρόνια ζωής καθώς το πρώτο του κομμάτι χτίστηκε τη δεκαετία του 1920!

Ο υπερπληθυσμός είναι ένα ακόμα αγκάθι, με πρόσφατο παράδειγμα τη διαμαρτυρία του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Λυκείου Αγίου Στεφάνου, ο οποίος κάνει λόγο για 26-27 μαθητές ανά τμήμα, σε αίθουσες μάλιστα που δεν είναι κατάλληλες για τόσο μεγάλο αριθμό παιδιών, με αποτέλεσμα τόσοι οι μαθητές όσο και οι καθηγητές να δυσκολεύονται να αποδώσουν τα μέγιστα.

Και καθώς το εν λόγω σχολείο συστεγάζεται με το Γυμνάσιο Αγίου Στεφάνου, μπορεί να φανταστεί κάποιος πώς είναι να φιλοξενούνται περισσότερα από 500 παιδιά σε ένα κτήριο, το οποίο δεν πληροί τις απαραίτητες προϋποθέσεις (ελλιπείς τουαλέτες, αίθουσες περιορισμένων δυνατοτήτων κ.α.).

Αν σε όλα αυτά, προσθέσει κάποιος τις ελλείψεις στο προσωπικό και την ανεπάρκεια εξοπλισμού και τεχνολογίας, ζητήματα που φυσικά αντιμετωπίζουν σχολεία σε ολόκληρη τη χώρα αλλά και τα προβλήματα στη σχολική μεταφορά καθώς οι περιοχές μας περιλαμβάνουν απομακρυσμένες συνοικίες και οικισμούς, έρχεται να ολοκληρωθεί ένα παζλ το οποίο αποκαλύπτει μια δυσάρεστη εικόνα.

Η εκπαίδευση αποτελεί τη βάση της κοινωνίας και όχι μια πολυτέλεια ή μια υποχρέωση που διεκπεραιώνεται με τα απολύτως απαραίτητα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα σχολεία της Κηφισιάς και του Διονύσου αποδεικνύουν ότι η γεωγραφική θέση ή η οικονομική εικόνα μιας περιοχής δεν εγγυώνται από μόνες τους ποιοτική δημόσια εκπαίδευση. Χρειάζεται συντονισμένη προσπάθεια από τους δήμους, την πολιτεία και τις τοπικές κοινωνίες ώστε να διασφαλιστούν αξιοπρεπείς συνθήκες μάθησης για όλους τους μαθητές.

Πριν καλά καλά το καταλάβουμε, πέρασαν οι μήνες και βρεθήκαμε και πάλι να υποδεχόμαστε μια ακόμα αντιπυρική περίοδο.

Τρεις μήνες πριν κλείσει χρόνος από τις καταστροφικές πυρκαγιές του περασμένου Αυγούστου και με τις πληγές που αυτές άφησαν ακόμα ανοιχτές, καλούμαστε να διαχειριστούμε μια περίοδο που γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά ότι θα είναι -για μια ακόμα χρονιά- εξαιρετικά επικίνδυνη.

Οι αρμόδιοι φορείς και οι αρμόδιες υπηρεσίες είναι ή θα έπρεπε να είναι έτοιμες για να αντιμετωπίσουν κάθε κίνδυνο αλλά, εμείς πόσο ασφαλείς αισθανόμαστε; Αυτό που πάνω κάτω γνωρίζαμε όλοι ότι πρέπει να κάνουμε, να καθαρίσουμε δηλαδή τα οικόπεδα και τους χώρους μας, δεν έχει ολοκληρωθεί, λόγω -λέει- καιρικών συνθηκών που επικράτησαν τον Απρίλιο. Και θα φτάσουμε στα μέσα Ιουνίου, όταν και λήγει η παράταση που δόθηκε για να ολοκληρώσουμε, όσοι το κάνουμε, αυτή την υποχρέωσή μας, που στο κάτω κάτω, προστατεύει εμάς, τις περιουσίες μας και το φυσικό περιβάλλον. Κι αν ξεσπάσει κάποια φωτιά, μέχρι τις 15 Ιουνίου, τι θα γίνει; Ποιος θα φταίει; Έχουμε υπογράψει κάποιο συμβόλαιο ότι δεν θα υπάρχουν πυρκαγιές μέχρι να λήξει η προθεσμία;

Αυτό που σίγουρα δεν έχει προθεσμία λήξης, είναι το πρόβλημα με τα σκουπίδια. Πριν από λίγες ημέρες, τηλεοπτικός σταθμός μετέδωσε εικόνες ντροπής, από χώρο κοντά στο ΚΕΠ Διονύσου, με πεταμένα σκουπίδια μεταξύ των οποίων έβρισκε κάποιος από καναπέδες μέχρι νιπτήρες. Εκεί, σύμφωνα με το ρεπορτάζ οι πολίτες αφήνουν όλων των ειδών τα σκουπίδια. Σε δασική περιοχή! Σκουπίδια που εκτός από το ζήτημα της καθαριότητας και της ευπρεπούς εικόνας ενός Δήμου, αποτελούν και βασικότατη αιτία ξεσπάσματος πυρκαγιάς αλλά και «σούπερ» καύσιμο αν τα βρει στο διάβα της μια φωτιά.

Ο συγκεκριμένος χώρος είχε ξαναγίνει θέμα σε ρεπορτάζ για τον ίδιο λόγο, καθαρίστηκε αμέσως μετά αλλά επέστρεψε σύντομα στην ίδια φρικτή κατάσταση.

Και να ήταν μόνο αυτός ο χώρος που θυμίζει σκουπιδότοπο! Ο ίδιος ο Δήμος έχει αναρτήσει στη σελίδα του στο Facebook, φωτογραφία από σημείο στην Άνοιξη, όπου έχει πεταχτεί καναπές και πολυθρόνα, ζητώντας από τους πολίτες να μην πετούν τα ογκώδη αντικείμενά τους όπου να ‘ναι. Από πού να το πιάσεις δηλαδή; Από τους πολίτες που δεν ιδρώνει το αυτί τους ή από τις αρμόδιες υπηρεσίες που κάπου έχουν χάσει το παιχνίδι;

Στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, όπου οι πολίτες καταθέτουν απόψεις, καταγγελίες και εικόνες από την καθημερινότητά τους, δεν πρέπει να υπάρχει πιο συχνή αναφορά σε πρόβλημα, από αυτό των σκουπιδιών.

Προφανώς και αυτό το πρόβλημα δεν προέκυψε στον Δήμο Διονύσου με την παρούσα διοίκηση αλλά ταλανίζει χρόνια τους κατοίκους. Όμως δεν θα «μπορούσε καλύτερα» όπως είχε υποσχεθεί προεκλογικά;

Φανταστείτε έναν χώρο, ο οποίος θα μπορεί να φιλοξενεί εκθέσεις, σεμινάρια, διαλέξεις, εργαστήρια δημιουργικής απασχόλησης, εκπαιδευτικά προγράμματα, κοινωνικές δράσεις, θεατρικές παραστάσεις, κινηματογραφικές προβολές, συναυλίες…

Και τώρα, τοποθετείστε -μέσω της φαντασίας σας και πάλι- αυτό τον χώρο στον Δήμο Κηφισιάς. Γιατί μέχρι τώρα, μόνο στη φαντασία των κατοίκων του, υφίσταται ένας τέτοιος χώρος. Στη φαντασία τους και στο όραμα μιας ομάδας ανθρώπων, της Ένωσης Πολιτών «Φίλοι του Πολιτιστικού Κέντρου Κηφισιάς», οι οποίοι πασχίζουν σχεδόν δέκα χρόνια τώρα, να πείσουν αυτούς που χρειάζεται (δημοτικές Αρχές, υπουργούς, εύπορους συμπολίτες) ότι δεν είναι δυνατόν μια περιοχή που έχει ταυτιστεί με την ιστορία, να μην διαθέτει ούτε έναν οργανωμένο, σύγχρονο χώρο πολιτισμού.

Το αυτονόητο λοιπόν παραμένει ζητούμενο καθώς η έλλειψη πολιτιστικού κέντρου είναι ένα διαχρονικό κενό που δεν αρμόζει στον χαρακτήρα και το δυναμικό της πόλης, η οποία έχει ενεργούς κατοίκους, συλλόγους, φορείς, καλλιτέχνες, που παραμένουν «άστεγοι» όσο απουσιάζει ο χώρος που θα μπορούσε να τους φέρει κοντά αλλά και να προσελκύσει πολλούς περισσότερους.

Η δημιουργία ενός τέτοιου χώρου είναι ξεκάθαρο ότι δεν θα αποτελέσει απλά μία πολιτιστική παρέμβαση αλλά θα είναι παράλληλα κοινωνική και οικονομική. Θα ενισχύσει τη συνοχή της τοπικής κοινότητας, θα προσελκύει επισκέπτες, θα τονώσει την αγορά.

Όπως τόνισε και η εκ των πρωτεργατών της Ένωσης, Έφη Κούτση, κατά τη συνάντηση-ενημέρωση που υλοποιήθηκε την Πέμπτη 3 Απριλίου στο Δημαρχείο Κηφισιάς (ρεπορτάζ στο φύλλο της Αμαρυσίας και ΕΔΩ), «στην εποχή μας ο Πολιτισμός δεν αποτελεί πολυτέλεια αλλά ουσιαστική ανάγκη και ο χώρος που οραματιζόμαστε δεν θα είναι απλά ένας χώρος παραστάσεων αλλά ένα ζωντανό κύτταρο Πολιτισμού, ανοιχτό στη δημιουργία, τη συνεργασία, τον διάλογο».

Άρα, το ερώτημα δεν είναι αν χρειάζεται πολιτιστικό κέντρο η Κηφισιά. Αυτό έχει απαντηθεί προ πολλού. Το ερώτημα είναι πότε θα το αποκτήσει και σε αυτό, έχει υπάρξει μεγάλη καθυστέρηση στο να δοθεί οριστική απάντηση.

Πλέον, όπως φάνηκε από τη συνάντηση της περασμένης εβδομάδας, μαζί με το όραμα υπάρχει και η βούληση (βήματα είχαν αρχίσει να γίνονται και από την προηγούμενη δημοτική Αρχή ενώ η νυν έχει πατήσει περισσότερο το… γκάζι), κάτι που δείχνει ότι το ζήτημα έχει μπει στις σωστές… ράγες.

Διοίκηση και πολίτες καλούνται τώρα να διεκδικήσουν με ακόμα μεγαλύτερη πίεση από την Πολιτεία αυτό που τους αξίζει, αυτό που αξίζει στην πόλη τους. Ένα σπουδαίο Κέντρο Πολιτισμού που θα συνδράμει στο να αποκτήσει και πάλι η Κηφισιά τον τίτλο του μητροπολιτικού δήμου στην Αττική.

Ο εθελοντισμός είναι αναμφισβήτητα μια αξιοθαύμαστη στάση ζωής, ειδικότερα δε υπό τις συνθήκες που αυτή η ζωή κυλάει τα τελευταία χρόνια.

Η προσφορά ενός πολίτη στην κοινωνία που μένει, κινείται, εργάζεται, μεγαλώνει την οικογένειά του χωρίς να επιδιώκει οικονομικό όφελος, αποτελεί πράξη αξιέπαινη και συνδέεται άρρηκτα με αξίες και ιδανικά όπως η κοινωνική αλληλεγγύη και ο αλτρουισμός. Τα οφέλη για τον εθελοντή είναι πολλαπλά: διευρύνονται οι κοινωνικές του δεξιότητες, προάγεται η ψυχική και σωματική του υγεία, βελτιώνεται η ικανότητά του να λαμβάνει αποφάσεις, να αναλαμβάνει ευθύνες και να παίρνει πρωτοβουλίες, να ενεργοποιεί τα υπάρχοντα χαρίσματά του και να αναπτύσσει νέα.
Παράλληλα, ωφελείται και το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο καθώς ενισχύεται η κοινωνική
συνοχή, η συνεργασία και η ανάπτυξη συνείδησης σε θέματα όπως η προστασία του περιβάλλοντος, η στήριξη ευάλωτων ομάδων κ.α..

Αυτή η θέληση για ανιδιοτελή προσφορά, η οποία βρίσκει όλο και περισσότερους εκφραστές μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο, φαίνεται ότι αποτελεί ένα «όπλο» στα χέρια των Δήμων.

Εθελοντές για την πολιτική προστασία, εθελοντές για την προστασία και τη φροντίδα του περιβάλλοντος, εθελοντές για τους καθαρισμούς δημόσιων χώρων, εθελοντές για την υγεία και την εκπαίδευση… οι τομείς που ο εθελοντισμός είναι ενεργός όλο και επεκτείνονται.

Κι αυτό είναι σαφέστατα θετικό καθώς ο εθελοντισμός αποτελεί μέσο συνεισφοράς στην κοινότητα και βοήθειας στην επίλυση προβλημάτων και στην υποστήριξη κοινωνικών και περιβαλλοντικών δράσεων.

Κρύβει όμως κι έναν κίνδυνο. Ο εθελοντής δεν αντικαθιστά τον επαγγελματία και αυτό είναι σημαντικό να μην ξεχνιέται από τις… ανώτερες δυνάμεις. Συμπληρώνει τις ανάγκες μιας κοινότητας και προσφέρει σημαντική βοήθεια, δεν αντικαθιστά όμως τη δουλειά του ανθρώπου που έχει καταρτιστεί και εξειδικευτεί σε κάποιο αντικείμενο. Ο εθελοντισμός δεν αποτελεί λύση όταν, για παράδειγμα, δεν υπάρχουν χρήματα για την κάλυψη θέσεων από επαγγελματίες.

Εν τω μεταξύ όμως, εδώ στους Δήμους μας, οι πολίτες έχουν πολλές ευκαιρίες να προσφέρουν, να έρθουν πιο κοντά, να αισθανθούν ότι ανήκουν σε μια κοινότητα και να την αγαπήσουν. Είτε μέσα από κινήσεις που κάνουν οι Δήμοι είτε μέσα από πρωτοβουλίες πολιτών.

Όσοι δεν το έχουν αποφασίσει ακόμα, ίσως πλέον να είναι η ώρα. Άλλωστε τα συναισθηματικά και ψυχικά οφέλη που μπορεί να αποκομίσει κάποιος από την εθελοντική του δράση (αίσθηση ικανοποίησης και σκοπού στη ζωή, ανακούφιση από στρες, ενίσχυση αυτοεκτίμησης, κοινωνική σύνδεση), είναι τελικά η καλύτερη ανταμοιβή.