Αυτή ήταν η μουσικο-θεατρική παράσταση με τίτλο «Με τον Ουρανό στην Αγκαλιά και τον Ήλιο στα Μαλλιά», την οποία ετοίμασαν και παρουσίασαν τα παιδιά του Αρσακείου-Τοσιτσείου Νηπιαγωγείου Εκάλης στο θέατρο των Σχολείων, την Παρασκευή 16 Μαΐου.

Με αφορμή το «Αφιερωματικό Έτος Μίκη Θεοδωράκη», που έχει ανακηρυχθεί επίσημα από το Υπουργείο Πολιτισμού για τη συμπλήρωση ενός αιώνα από τη γέννησή του, τα παιδιά του Νηπιαγωγείου εμπνεύστηκαν από το έργο του μεγάλου μουσικοσυνθέτη, ο οποίος -μέσα από τη σύνθεση, τη μουσική και το στίχο- ύμνησε την Ελλάδα και τις ομορφιές της.

Όπως σημειώνουν οι διοργανωτές, μέσα από ένα καλλιτεχνικό σύνολο γεμάτο ποίηση, χορό, μουσική και θεατρική έκφραση, τα παιδιά απέδωσαν με ευαισθησία και σεβασμό πτυχές τής πολιτιστικής ταυτότητας τού τόπου μας, αντλώντας έμπνευση από το πλούσιο και διαχρονικό έργο τού μεγάλου μουσικοσυνθέτη.

Η συγκεκριμένη εκδήλωση αποτέλεσε φόρο τιμής σε σημαντικούς Έλληνες καλλιτέχνες, ποιητές και ζωγράφους που συνεργάστηκαν με τον σπουδαίο Έλληνα μουσικοσυνθέτη.

Όλα τα παραπάνω παρουσιάστηκαν αριστοτεχνικά δοσμένα μέσα από τη θεατρική ερμηνεία και τη μουσική εκτέλεση τραγουδιών από τα παιδιά τού Νηπιαγωγείου, τονίζοντας τη σπουδαιότητα αλλά και τη σημασία τής καλλιτεχνικής παιδείας από τις πρώτες κιόλας βαθμίδες τής εκπαίδευσης.

Κείμενα και επιλογή ποιημάτων: Αγγελική Ζάχου, Ηρώ Κεραμοπούλου με τη συνεργασία της Σιμόνης Σταυροπούλου.
Χορογραφίες – Διδασκαλία κίνησης: Σιμόνη Σταυροπούλου.
Σκηνοθεσία: Αγγελική Ζάχου, Ηρώ Κεραμοπούλου, Σιμόνη Σταυροπούλου.
Διδασκαλία τραγουδιών: Μαρία Ευθυμίου.
Σκηνικά: Βαγγέλης Θεοδωρίδης, Μαρίνα Κοράκη & Εύη Λαπαναΐτη, μαζί με την Δήμητρα Νίκα και τα παιδιά του Αρσακείου-Τοσιτσείου Νηπιαγωγείου.
Σκηνικά αντικείμενα: Φωτεινή Κοντού, Σιμόνη Σταυροπούλου, Χριστίνα Λέχου, Θοδωρής Χασούρης.
Ομάδα παρασκηνίου: Φωτεινή Κοντού, Χριστίνα Λέχου, Δήμητρα Νίκα, Στέλλα Γλυνού.
Βοηθοί φωτισμού και ήχου: Έρη Παπαγεωργίου, Κατερίνα Βασιλειάδη.
Γραμματειακή υποστήριξη: Δέσποινα Παπαγεωργίου.
Υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων: Γιώτα Παππά
Γενική επιμέλεια παράστασης Γιώτα Παππά.

Ειδήσεις από τον Διόνυσο στο amarysia.gr

Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 1 Ιουνίου 2025 και ώρα 21:00, στο Αθλητικό Κέντρο Νέου Ψυχικού, και αποτελεί έναν ύμνο στη μουσική, την ποίηση, την αγάπη και την πατρίδα, μέσα από το έργο του εμβληματικού δημιουργού.

Η συναυλία εντάσσεται στο πλαίσιο του «Αφιερωματικού Έτους Μίκη Θεοδωράκη», όπως έχει ανακηρυχθεί το 2025 από το Υπουργείο Πολιτισμού, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννησή του. Το αφιερωματικό έτος αποτελεί φόρο τιμής στη βαθιά και πολύπλευρη προσφορά του Μίκη Θεοδωράκη στην τέχνη, την πολιτική και την κοινωνία. Ένας δημιουργός με παγκόσμια ακτινοβολία, που μετέτρεψε τη μουσική σε συλλογική έκφραση και συνέβαλε ουσιαστικά στη διαμόρφωση της σύγχρονης ελληνικής ταυτότητας.

Στη συναυλία θα συναντηθούν επί σκηνής:

• Νένα Βενετσάνου – τραγούδι
• Θανάσης Παπαγεωργίου – αφήγηση
• Μάνος Αβαράκης – φυσαρμόνικα
• Θανάσης Βασιλάς – μπουζούκι
• Βαγγέλης Μπόντας – πιάνο και τραγούδι
• Η παιδική χορωδία του Μ.Ε.Ο. υπό τη διεύθυνση και πιάνο της Βασιλικής Τσιμπούκη

Η καλλιτεχνική επιμέλεια της συναυλίας ανήκει στον Βαγγέλη Μπόντα, ενώ θα υπάρχει συμβολική είσοδος 5€ για την ενίσχυση του Συλλόγου.

Σε ανακοίνωσή του ο Μ.Ε.Ο. αναφέρει:

«Μια βραδιά όπου τραγουδάμε για τον Μίκη των τραγουδιών μας! Τον Μίκη της ποίησης και των ονείρων μας! Για τον Μίκη της καρδιάς και της αγάπης μας! Για τον Μίκη της πατρίδας μας! Σας περιμένουμε όλους σε αυτήν τη μοναδική βραδιά μνήμης και τιμής, αφιερωμένη σε έναν από τους σπουδαιότερους Έλληνες του 20ού αιώνα».

Με αφορμή το «Αφιερωματικό Έτος Μίκη Θεοδωράκη», που έχει ανακηρυχθεί επίσημα από το Υπουργείο Πολιτισμού για τη συμπλήρωση ενός αιώνα από τη γέννησή του, τα παιδιά, εμπνευσμένα από το έργο του, θα παρουσιάσουν μια εκδήλωση τιμής τον αείμνηστο μουσικοσυνθέτη, ο οποίος μέσα από τη σύνθεσή του, τη μουσική και τον στίχο ύμνησε την Ελλάδα και τις ομορφιές της.

Με άξονα-μύθο γνωστές μελωδίες του μεγάλου Έλληνα μουσουργού, αλλά και επιρροές του από τους λυρικούς στίχους ποιητών, όπως των Γιάννη Ρίτσου, Οδυσσέα Ελύτη, Κωστή Παλαμά και τόσων άλλων, που ύμνησαν -ο καθένας με το δικό του μοναδικό τρόπο- την ελληνική φύση και ψυχή, τονίζονται στοιχεία που συνθέτουν την Ελλάδα αλλά και τη συμπνοή και συμφιλίωση όλων των Ελλήνων.

Την Παρασκευή 16 Μαΐου λοιπόν, το Αρσάκειο-Τοσίτσειο Νηπιαγωγείο Εκάλης τραγουδά για την Ελλάδα, τον Τόπο μας, τη Μάνα Γη, που γεννά καλλιτέχνες, καλλιεργεί συνειδήσεις
και διαμορφώνει τα παιδιά μας.

Η εκδήλωση θα φιλοξενηθεί στο θέατρο των Αρσακείων-Τοσιτσείων Σχολείων Εκάλης, με ώρα έναρξης στις 19.30 και ελεύθερη είσοδο.

Ειδήσεις από τη Κηφισιά – Νέα Ερυθραία – Εκάλη στο amarysia.gr

Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook

Στα γαλαζοπράσινα νερά αυτών των δύο δεξαμενών κολύμπησαν αμφότεροι και όταν αναδύθηκαν, ως άλλοι μυθικοί θεοί, χάρισαν σε μας, τους θνητούς, μια νέα ελληνική μουσική με θεσπέσιες μελωδίες. Ποιος από μας δεν έχει δακρύσει ακούγοντας την μουσική και τον στίχο στο τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη στο τραγούδι «Η Δραπετσώνα»; Και αν μάλιστα στάθηκε τυχερός και είδε ένα σωστό ζεϊμπέκικο χορό, που κουμπώνει γάντι σε αυτό, τόσο το καλύτερο! Αλλά και ποιος δεν θαύμασε τη διάλεξη του Μάνου Χατζιδάκη, ενός άγνωστου εικοσιτετράχρονου μουσικού, που βγήκε να υπερασπιστεί με ιστορικές αποδείξεις, το υπό διωγμό ρεμπέτικο στις 31/01/1949 στο Θέατρο Τέχνης; Με το πνεύμα και τον λόγο του ο Μάνος άνοιξε από νωρίς δρόμους υποδοχής αυτής της λαϊκής μουσικής για ομάδες της διανόησης και των ανωτέρων κοινωνικών στρωμάτων.

ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Οι Μικρασιάτες πρόσφυγες του 1922 έφεραν μαζί τους, στη νέα τους πατρίδα, πρωτόγνωρα μουσικά ακούσματα που συνοδεύονταν από όργανα όπως το βιολί, το σαντούρι, το ούτι, το κανονάκι.* «Τα ακούσματα αυτά διέθεταν ρευστότητα και πολυσυλλεκτικότητα και δεν ήσαν παρά το απάνθισμα της πολίτικης και σμυρνέικης μουσικής. Με αυτές τις πολιτιστικές αποσκευές, οι Μικρασιάτες κυριάρχησαν εύκολα στο ελλαδικό μουσικό τοπίο μέχρι το 1931. Ο Πειραιάς, δεχόμενος πλήθος προσφύγων, μεταξύ των οποίων και την αφρόκρεμα των μουσικών της αντίπερα πλευράς, δεν έμεινε ανεπηρέαστος από αυτό το γεγονός. Έτσι, όταν το 1931, ο Συριανός μουσικός Μάρκος Βαμβακάρης πρόσθεσε στη λαïκή ορχήστρα το μπουζούκι, ξάφνιασε τους πάντες με τη γλυκύτητα του οργάνου και έγινε ο πατριάρχης, χωρίς να το γνωρίζει, της πειραιώτικης ρεμπέτικης σχολής. Κάτω από την ομπρέλα της ρεμπέτικης μουσικής στεγάστηκαν ο ζεϊμπέκικος μονήρης αυτοσχεδιαστικός αντρικός χορός και οι ομαδικοί χοροί «χασάπικος» και «σέρβικος».

Κατά τον Μάνο Χατζηδάκη «ο ζεϊμπέκικος ρυθμός 9/8 είναι ο βασικότερος της ρεμπέτικης μουσικής. Προήλθε από τα χορευτικά 9/8 των Κυκλάδων και του Πόντου. Στη μελωδική γραμμή του διακρίνουμε καθαρά την επίδραση του βυζαντινού μέλους, όχι μόνο εξετάζοντας τις κλίμακες, που από ένστικτο των λαϊκών μουσικών διατηρούνται αναλλοίωτες, τις πτώσεις, τα διαστήματα και τον τρόπο εκτέλεσης. Όλα φανερώνουν την πηγή που δεν είναι άλλη από την αυστηρή και απέριττη εκκλησιαστική υμνωδία. Ο μπαγλαμάς είναι παραλλαγή της κρητικής λύρας και της συγγενικής νησιώτικης, πιο μικροσκοπικής από αυτήν. Σαν χορός είναι δυσκολότερος και δραματικότερος σε περιεχόμενο. Συνδυάζει λόγο, μουσική και κίνηση. Η τριπλή αυτή εκφραστική συνύπαρξη φτάνει, ορισμένες φορές, τα όρια της τελειότητας και θυμίζει μορφολογικά την αρχαία τραγωδία. Εμπεριέχει αλήθεια και δύναμη».

Ο άνδρας χορευτής πρωταγωνιστεί σε μια τελετουργία με αυστηρές προδιαγραφές τις οποίες σέβεται και τηρεί όπως είναι: 1) Ο περιορισμός του χώρου όπου καλείται να χωρέσει, όχι πάνω από 1 τ.μ. 2) Η ερημία του είναι δεδομένη, άλλος δεν επιτρέπεται να χορέψει 3) Επιλέγει ο ίδιος το τραγούδι με στίχο που τον συγκινεί 4) Εάν ο χορός δεν μπορεί να γίνει το μέσο ή ο τρόπος τη συγκεκριμένη ώρα για να βγάλει τον καημό του, δεν χορεύει, γιατί μάγκα δεν σε κάνει ο χορός, πρέπει να είσαι…

Τα παραπάνω απαγορευτικά θα τον βοηθήσουν σε εσωτερικότητα και οδύνη, καθώς αυτός απομονώνεται σιγά σιγά από το περιβάλλον του και ο γυάλινος ήχος του μπουζουκιού φέρνει στην επιφάνεια το μαράζι που τον καίει. «Παίξε Χρίστο, το μπουζούκι, ρίξε μου μια γλυκιά πενιά». Οι αυτοσχεδιαστικές κινήσεις του υπαγορεύονται πλέον από τη φαντασία και την πλαστικότητα που ο ίδιος διαθέτει, αφού ο χορός δεν έχει συγκεκριμένα βήματα. Το σώμα σκύβει προς τα κάτω, τα μάτια κοιτάζουν χαμηλά, το στόμα δεν γελά. Χέρια και πόδια χτυπούν δυνατά τη χθόνια γη σαν να ζητούν βοήθεια ή εκδίκηση για την κοινή μοίρα που αυτή μας επιφυλάσσει. «Τούτη η γη που την πατούμε όλοι μέσα θε να μπούμε». Επιδεικτικές φιγούρες, τινάγματα, ψαλίδια, ισορροπίες, δεν είναι παρά πρόχειρα φτιασιδώματα, κατά τον Μάνο Χατζιδάκη. Ως καθαρά αντρικός χορός προαπαιτεί σοβαρή και επιβλητική αρρενωπότητα του χορευτή.

Κάτω από την αυστηρότητα που επιβάλλει ο χορός και συμπάσχοντας με τον στίχο, ο χορευτής με μια εσωτερική δύναμη που συγκλονίζει, θα δώσει, χωρίς να χάσει ούτε μια νότα, σωματική έκφραση στο τραύμα της ήττας της Μικράς Ασίας, στην προσφυγιά, στον θάνατο, στο ανεκπλήρωτο όνειρο, στον προδομένο έρωτα, στην ξενιτιά, στη φτώχεια, στην κοινωνική αδικία, στην εξάρτηση από ουσίες, στον νόμο, στην παραβατικότητα, στους πολιτικούς διωγμούς και σε όλους εκείνους τους πόθους που ακολουθούν τις υπόγειες διαδρομές του καθενός μας.

«Η ανατρεπτική αυτή θεματολογία του ρεμπέτικου ήταν μια κραυγή απόγνωσης και αντίστασης συγχρόνως. Στην ουσία, κινηματογραφούσε την πραγματικότητα του λαïκού ανθρώπου, όπου αυτός τη βίωνε, κάτω από τις σκληρές σαν μέταλλο συνθήκες της εποχής και του τόπου, υποδεικνύοντας τον ένοχο. Εδώ κατέφευγαν διωκόμενοι, ανυπεράσπιστοι και κατατρεγμένοι από φυλακές και εξορίες, αφού το ρεμπέτικο λειτουργούσε ως απάγκιο για εκείνους που δεν χωρούσαν στα κουτάκια της ευημερίας και της έννομης τάξης».

Στα χρόνια της Μεταξικής δικτατορίας και αργότερα του εμφυλίου, το ρεμπέτικο διώχθηκε με κατασταλτικές αστυνομικές διατάξεις και αναγκαστικούς νόμους, λογοκρίθηκε και απαγορεύτηκε ως αγοραίο, φθηνό και χυδαίο είδος τραγουδιού «ανθελληνικού και αντιθρησκευτικού περιεχομένου, το οποίο διαφθείρει τα ήθη και τα έθιμα των αγνών οικογενειακών παραδόσεων της ελληνικής κοινωνίας». Κατηγορήθηκε ακόμα πως λίκνο του είχε τα καταγώγια και τους τεκέδες, ενώ οι μουσικοί του στιγματίστηκαν ως περιθωριακοί απόκληροι της κοινωνίας (χασικλήδες).

Αντιθέτως, τα λαϊκά στρώματα «σαν σε κάτοπτρο» αναγνώρισαν στο ρεμπέτικο τον εαυτό τους, όπως λέει και ο Μάνος Χατζιδάκης «Ένας από εμάς, ανώνυμος και άσημος, που κάνει κεφάλι με κρασί ή με άλλα μέσα, στέλνει στο διάβολο, που λένε, κάθε κοινωνικό φραγμό και κάθε σύμβαση για μια ώρα». Και πώς να μην συγκινήσουν τον κατοχικό άνθρωπο οι τέσσερις νότες του ρεμπέτικου: «Θα πάω εκεί στην αραπιά», όταν ζώντας ο ίδιος σε μια κόλαση, το μόνο που μπορούσε να ψελλίσει ήταν ένα σύνθημα;

Μετά το 1952 που οι συνθήκες άρχισαν να βελτιώνονται, νέοι δημιουργοί ήρθαν στο προσκήνιο με κορυφαίο τον Βασίλη Τσιτσάνη. Χειμαρρώδεις οι νότες που ξεχύνονταν απ’ το μπουζούκι του μεγάλου δασκάλου και καθώς απλοί και κατανοητοί στίχοι τις συνόδευαν, γεννήθηκαν γνήσια λαïκά τραγούδια τα οποία αγαπήθηκαν από τον κόσμο και βρέθηκαν στα χείλη όλων. Το γεγονός αυτό έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην ευρεία αποδοχή και καταξίωση του ρεμπέτικου τραγουδιού. Από την άλλη, ο Μανώλης Χιώτης με το τετράχορδο μπουζούκι του άνοιξε ορίζοντες στα ταπεινά μπουζούκια «σηματοδοτώντας τον συμβολικό θάνατο του τρίχορδου».

Το ρεμπέτικο «ως προϊόν διασταυρώσεων και επιρροών, δέχτηκε εύκολα πολιτισμικούς μετασχηματισμούς. Με τον πολυσυλλεκτικό του χαρακτήρα, τα απλά μουσικά μέσα που διέθετε, και κυρίως με τη βαθύτερη αλήθεια που εκόμισε, κατέκτησε οπαδούς από όλα τα κοινωνικά στρώματα και απέκτησε πολιτιστική δυναμική. Το 2017 το ρεμπέτικο τραγούδι συμπεριελήφθη από την UNESCO στον αντιπροσωπευτικό κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας, ενώ το 2022 προστέθηκαν σε αυτόν τον κατάλογο όλα τα είδη του μπουζουκιού τρίχορδο, τετράχορδο, μπαγλαμάς, μαζί με τον ζεïμπέκικο χορό».

Το ζεϊμπέκικο δεν υπήρξε ποτέ γυναικείος χορός. Απαγορευόταν στις γυναίκες να εκδηλώνουν ενώπιον τρίτων, τους καημούς τους. Εξαιρούνταν οι γυναίκες μεγάλης ηλικίας, οι ευρισκόμενες σε χηρεία ή πένθος. Αυτές μπορούσαν να χορεύουν, κάτι ανάλογο με την άδεια που έχει η ηλικιωμένη νεωκόρος της εκκλησίας μας να εισέρχεται στον χώρο του ιερού.

Προσωπικά, καταθέτω τον θαυμασμό μου για το ζεϊμπέκικο του Γιάννη Τσαρούχη, που το χόρεψε σε προχωρημένη ηλικία, χωρίς να υστερεί ο νεανικός χορός του ερωτευμένου φαντάρου στην ταινία «Ευδοκία» το 1971. Στέκομαι με σεβασμό στο ύστατο «χαίρε» της Αιμιλίας προς τη μητέρα της, Φώφη Γεννηματά, όταν της είπε: «Χόρεψες στη ζωή σου το καλύτερο ζεïμπέκικο», και στο ζεϊμπέκικο του νεαρού ΑμεΑ, με το αναπηρικό του αμαξίδιο που είδα στο διαδίκτυο. Κανένα από τα ανωτέρω παραδείγματα δεν απαιτούσε από τον χορευτή νιάτα, ομορφιά, υγεία, ευκινησία και αρτιμέλεια του σώματός του. Όλα όμως αποκάλυπταν μια φλόγα ψυχής και πάθος που καθοδηγούσαν τα βήματά του και τις κινήσεις του. «Το καλύτερο ζεϊμπέκικο»!

Νύχτωσε μες το Γεντί 
(Προ λογοκρισίας)

Νύχτωσε μες το Γεντί

το σκοτάδι είναι βαρύ.

Κι όμως ένα παλληκάρι

δεν μπορεί να κοιμηθεί.

Πόρτα ανοίγει, πόρτα κλείνει.

Μα διπλό είναι το κλειδί.

Τι έχει κάνει και το ρίξαν

το παιδί στη φυλακή; .

Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι (Λογοκριμένο)

Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι

το σκοτάδι είναι βαρύ.

Κι όμως ένα παλήκάρι

Δεν μπορεί να κοιμηθεί

Πόρτα ανοίγει, πόρτα κλείνει

με βαθύ αναστεναγμό.

Ας μπορούσα να μαντέψω

της καρδιάς του τον καημό

Μουσική – στίχοι: Απόστολος Καρδάρας.

Γράφτηκε για τις φυλακίσεις των αριστερών μετά το 1944 στο Γεντί-Κουλέ της Θεσσαλονίκης. Απαγορεύτηκε από τη χωροφυλακή της Νέας Ιωνίας στις 17/09/1951 «ως προκαλούν την ανησυχίαν των ενόπλων δυνάμεων και των πολιτών».

Κάποια μάνα αναστενάζει (απαγορευμένο)

Κάποια μάνα αναστενάζει

μέρα νύχτα ανησυχεί.

Το παιδί της περιμένει

που έχει χρόνια να το δει.

Μέσα στην απελπισιά της

κάποιος την πληροφορεί

ότι ζει το παλληκάρι

κι οπωσδήποτε θα ‘ρθει.

Μουσική – στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης – Μπάμπης Μπακάλης.

Κυκλοφόρησε τον Μάη του 1947 και τον Δεκέμβρη του 1947 απαγορεύτηκε από την πειραϊκή αστυνομία «ως δυνάμενον να δημιουργήσει διασάλευσιν της τάξεως».

* «Ρεμπέτικο» από την εφημερίδα Documento

Ελένη Καραμπέτσου

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων, προσωπικότητες από τον χώρο του Πολιτισμού θα αναφερθούν στην καλλιτεχνική κι αγωνιστική πορεία ενός δημιουργού, που, όπως σημειώνουν οι διοργανωτές, μίλησε στον λαό μας με τη γλώσσα των ποιητών, και αφιέρωσε τη ζωή του στο όνειρο για δικαιότερη κοινωνία.

Θα ερμηνευτούν έργα από τη λόγια και λαϊκή μουσική του σύνθεση, ενώ κατά τη διάρκεια τού τριημέρου, θα λειτουργεί έκθεση ζωγραφικής της ερασιτεχνικής εικαστικής ομάδας του συλλόγου, με έργα εμπνευσμένα από τη ζωή και το πολιτιστικό αποτύπωμα του Μίκη Θεοδωράκη.

Οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στο Κέντρο Νεότητας τού Δήμου Χαλανδρίου (Αντιγόνης 56 και Δαναΐδων) από τις 13 έως και 15 Μαΐου 2025, στις 19:00.

Πατήστε ΕΔΩ και δείτε αναλυτικά όλο το πλούσιο πρόγραμμα εκδηλώσεων