Γράφει ο

Χρίστος Αλεξόπουλος

Οικονομολόγος (Harvard)
Συγγραφέας των βιβλίων GOODBYΕ GREECE – HELLO HELLAS & ΟΡΑΜΑ HELLAS
(Εκδόσεις Παπαζήση)

Oι ιστορικοί υποστηρίζουν, ότι η πρώτη προσωρινή Άλωση της Πόλης από τους δυτικούς καθολικούς με την τέταρτη Σταυροφορία το 1204, ήταν χειρότερη από τη δεύτερη και τελική του Μωάμεθ, που ακολούθησε το 1453 από τους μουσουλμάνους Οθωμανούς της Ανατολής. Έτσι εξηγείται η ανάδυση ενός σημαντικού ανθενωτικού φιλοτουρκικού κόμματος κατά τον 15ο αιώνα γύρω από το Πατριαρχείο, που αντιμετώπισε στωικά την επερχόμενη υποδούλωση, σύμφωνα με τη διαβόητη ρήση του Έλληνα αξιωματούχου Νοταρά: «Κρειττότερον εστίν ειδέναι εν τη μέση τη πόλει φακίολον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν Λατινικήν».

Παρά την τυπική, αντιδημοφιλή, ένωση των εκκλησιών από τους τελευταίους Παλαιολόγους για τη διάσωση της ελληνορωμαϊκής αυτοκρατορίας μας, η Δύση ουσιαστικά μας εγκατέλειψε. Έτσι υποστήκαμε τον μακραίωνο βάρβαρο τουρκικό ζυγό.

Με την ηρωική Επανάσταση του 1821 κατακτήσαμε την ελευθερία αλλά όχι και την πραγματική ανεξαρτησία μας. Λόγω αντικειμενικής εξωτερικής αδυναμίας κι υπερβολικής εσωτερικής διχόνοιας, αναγκαστήκαμε, να ζητήσουμε την προστασία των παλιών θρησκευτικών ιμπεριαλιστών αντιπάλων μας. Το αποτέλεσμα ήταν, να βρεθούμε εξαρτημένοι μετά τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου το 1827, στις τρεις Μεγάλες Δυνάμεις -Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία- υποτίθεται στους «φιλέλληνες ευεργέτες» μας. Ιδίως στην θαλασσοκράτειρα Αλβιώνα, χάρις στον ραδιούργο Μαυροκορδάτο. Με τα λόγια του κοσμοκαλόγερου Παπαδιαμάντη όμως, τον 19ο αιώνα απλώς αλλάξαμε αφέντη. Με τη διαφορά, ότι ο νέος ήταν χριστιανός, ανεπτυγμένος και πιο πολιτισμένος.

Μετά από δύο αιώνες ελεύθερου βίου του πρώτου ενιαίου κεντρικού κράτους μας, μαζί με τα αρχικά τρία γνωστά ξένα πολιτικά κόμματα των προστατών μας, επανεμφανίζεται εν μέσω της παρούσας κρίσης και παρακμής, ένα τέταρτο φιλοτουρκικό – κυβέρνηση, ΕΛΙΑΜΕΠ, ΜΜΕ & Αθλητισμός. Δεν καταφέραμε δυστυχώς, να μείνουμε μόνοι κι όρθιοι στα πόδια μας για αρκετό διάστημα προκειμένου να λειτουργήσουμε αυτόνομα, κυρίαρχα κι ανεξάρτητα.

Πριν απαλλαγούμε απο τη δυτική αποικιοκρατική εξάρτηση χρέους («φίλια» τιμωρητικά μνημόνια), η πολιτική ελίτ συμφιλιώνεται σταδιακά δουλοπρεπώς με τη δορυφοροποίηση της Ελλάδας εκ νέου από την Τουρκία, η οποία επεκτείνεται επιθετικά εις βάρος μας ως νεοθωμανική ναυτική αυτοκρατορία, καταλαμβάνοντας τον δικό μας ιστορικό ζωτικό χώρο.

Συμπιεζόμαστε και συρρικνωνόμαστε σαν σάντουιτς στο αρχαίο ελληνικό Αρχιπέλαγος της ενδιάμεσης περιοχής, που μας έχει απομείνει τόσο από τη Δύση οικονομικά όσο κι από την Ανατολή γεωπολιτικά. Φορώντας παραδόξως παρακμιακά και δίχως αξιόλογη αντίσταση, για πρώτη φορά στην ιστορία μας ταυτόχρονα την παπική τιάρα και το τουρκικό σαρίκι. Με την έμμεση συναίνεση του δικού μας κράτους, το οποίο αδιαφορεί όχι μόνον για την αδελφή Κύπρο και την υπόλοιπη ελληνική Διασπορά αλλά και για τους ίδιους τους Έλληνες πολίτες!

Η πολιτική ηγεσία μας, απέτυχε αφενός να απεξαρτηθεί από την καταπιεστική προστασία της ιμπεριαλιστικής Δύσης κι αφετέρου να περιορίσει τη διεκδικητική ισχυροποίηση της Τουρκίας, «του χαϊδεμένου παιδιού της», πότε με τη δικαιολογία των υπέρτερων συμμαχικών (ΝΑΤΟ) κι εταιρικών υποχρεώσεων (ΕΕ), πότε με το πρόσχημα του Διεθνούς Δικαίου και πότε υπό τον φόβο του τουρκικού CASUS BELLI.

Προτίμησε τον εύκολο μεταπρατικό δρόμο της εξάρτησης, του κατευνασμού και της υποτέλειας, αντί της ενεργητικής, τολμηρής, πατριωτικής προάσπισης των ιστορικών δικαίων κι εθνικών συμφερόντων. Στη βάση του Θουκυδίδειου δικαίου της ισχύος αντί της ισχύος του δικαίου, έχοντας μετατρέψει την ευχάριστη τουριστική φιλοξενία σε δουλοπρεπή κι αναξιοπρεπή διεθνή συμπεριφορά στον στίβο των κυνικών ανταγωνιστικών κρατικών σχέσεων.

Δεν είναι τυχαίο, ότι όλοι μικροί και μεγάλοι, ισχυροί κι αδύναμοι, όπως οι Σκοπιανοί, Αλβανοί, Λίβυοι και Σύροι, δεν μας παίρνουν στα σοβαρά. Μας εκμεταλλεύονται ως χρήσιμους ηλίθιους, ακριβώς διότι δεν εμπνέουμε εμπιστοσύνη, υπερηφάνεια, αυτοπεποίθηση, γενναιότητα κι αξιοπιστία.

Είμαστε ένα ανάδελφο έθνος, όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Σαρτζετάκης, που μας επιβουλεύονται οι ξένοι από φθόνο για την απαράμιλλη πολιτισμική κληρονομιά μας ή άξιοι της μοίρας μας;

Το πρόβλημα εντοπίζεται εκτός ή εντός των τειχών, στους ξένους ή στην κατώτερη των περιστάσεων ηγεσία μας; Γιατί συνεχίζουμε να κάνουμε τα ίδια λάθη και να λησμονούμε τις προδοσίες της «φιλελληνικής Ευρώπης», στην οποία αφελώς εναποθέτουμε την ασφάλειά μας; Δεν μάθαμε τίποτα από την τραγωδία της Μικρασιατικής Καταστροφής του 1922; Πού οφείλονται οι συνεχείς ήττες, οι ταπεινώσεις, οι εξευτελισμοί, οι υποχωρήσεις, οι παραχωρήσεις κι όλος ο φοβικός ενδοτισμός της εξωτερικής πολιτικής μας;

Είναι δυνατόν, να προοδεύσουμε με τέτοια ανασφάλεια στο μέλλον κάτω από μια διαρκή απειλή πολέμου; Δεν υπάρχει άλλη χώρα απ’ ό,τι γνωρίζω, που να μην έχει λύσει αυτό το βασικό υπαρξιακό θέμα ασφάλειας, κυριαρχίας κι ανεξαρτησίας! Καιρός να το αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά, ύστερα από 200 χρόνια νεοελληνικής ιστορίας.

Αλλά η ανεξαρτησία απαιτεί αρετή και τόλμη, όπως μας υπενθυμίζει ο Επιτάφιος του Περικλή ενώ τώρα κυριαρχεί η διαφθορά κι η φοβία πίσω από το βολικό άλλοθι του τουρκικού παράνομου CASUS BELLI.

Για παράδειγμα, πώς εξηγείται ο πόλεμος που έχει κηρύξει ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης εναντίον της φίλης Ρωσίας κι η εγκάρδια φιλία με την εχθρό Τουρκία; Πόσο παρανοϊκό είναι, να περιμένουμε την «ανταμοιβή του υποτακτικού παιδιού» από τους συμμάχους κι εταίρους μας που διακατέχονται από αντιρωσική υστερία και τουρκολαγνεία; Λυπάμαι!

Υπάρχει Έλληνας, που να αισθάνεται υπερήφανος από τις υποκλίσεις του σεβαστού υπουργού εξωτερικών Γεραπετρίτη προς τον νέο σουλτάνο Ερντογάν; Πιστεύει κανείς, ότι είμαστε με τη σωστή πλευρά της ιστορίας, συγκριτικά και σχετικά με την Τουρκία; Δεν έχω πειστεί αν όλα τα παραπάνω προκαλούνται από λανθασμένες αντιλήψεις και πεποιθήσεις, αν είναι δηλαδή απόρροια ρεαλισμού, φοβίας, αφέλειας, ξενοδουλείας ή ιδιοτέλειας. Λογικά, η εξωτερική πολιτική μας ετεροπροσδιορίζεται. Φοβάμαι δε, ότι υποκρύπτονται δυστυχώς ενδιαφέροντα και συμφέροντα της πολιτικής κι οικονομικής ηγεσίας μας ενάντια στη γνώμη του ελληνικού λαού, της χώρας και του έθνους.

Αναμφίβολα, είμαστε ένα μικρό σχετικά κράτος, που χρειάζεται άξια κι εμπνευσμένη πολιτική ηγεσία για να αντισταθεί στις πιέσεις των μεγάλων.

Με αυτοπροσδιοριζόμενη, πολυδιάστατη, ουδέτερη εξωτερική πολιτική ένεκα της επίζηλης γεωγραφικής θέσης στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων και θαλασσών, την οποία δυστυχώς σπάνια διαθέτουμε παρά το αναγνωρισμένο πολιτικό μας πάθος, σίγουρα όχι σήμερα, που την έχουμε υπαρξιακή ανάγκη.

Εδώ έρχεται στη μνήμη μου η αθάνατη ρήση του πρώτου ανιδιοτελούς κυβερνήτη Καποδίστρια, απαντώντας στον μετέπειτα δολοφόνο του Μαυρομιχάλη το 1828 στην Αίγινα, είπε μεταξύ άλλων: «Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασίζεται στην καρδία μας μόνο το αίσθημα το ελληνικό. Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης».

Επείγει μια νέα ανεξάρτητη, πατριωτική, ΕΛΛΗΝΙΚΗ εξωτερική πολιτική, διότι κινδυνεύει δημογραφικά και γεωπολιτικά η υπόστασή μας.Βαδίζουμε δίχως όραμα και στρατηγική όπου τύχει, σαν τα τραίνα των Τεμπών. Κι επειδή το πολιτικό σύστημα φαίνεται ανίκανο κι απρόθυμο να υλοποιήσει αυτή την αλλαγή πορείας, εναπόκειται στην ίδια την υγιή κοινωνία να το επιβάλει με ένα Εθνικό Συμβούλιο Άμυνας κι Ασφάλειας. Στον αντίποδα του φιλοτουρκικού ΕΛΙΑΜΕΠ!

ΕΜΠΡΟΣ ΛΟΙΠΟΝ, ΓΙΑ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΚΙ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ, ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ!

Καλύτερα να μας σέβονται και να μας φοβούνται, παρά να μας αγαπούν και να μας λυπούνται.

Γράφει ο

Χρίστος Αλεξόπουλος

Οικονομολόγος (Harvard)

Συγγραφέας των βιβλίων

GOODBYΕ GREECE – HELLO HELLAS & οραμα hellas (Εκδόσεις Παπαζήση )

Όσοι επενδύουν στα χρηματιστήρια, ακολουθούν δύο βασικούς κανόνες για την προστασία των κεφαλαίων τους. Ρισκάρουν, κατ’ αρχάς, για την απόκτηση κερδών, δίχως όμως να υποκύπτουν στον πειρασμό της επιθετικής κερδοσκοπίας, τοποθετώντας αλόγιστα «όλα τα αυγά τους στο ίδιο καλάθι», κατά τη γνωστή λαϊκή σοφία. Η δεύτερη συμβουλή αφορά στην παραμέριση του εγωισμού με την έγκαιρη διάγνωση κάποιου λάθους για τον περιορισμό των ζημιών.

Οι διεθνείς σχέσεις στη γεωπολιτική προσομοιάζουν με τις χρηματιστηριακές επενδύσεις.

Η ελληνική κυβέρνηση έχει υποπέσει σε δύο σοβαρά λάθη στην εξωτερική πολιτική, τα οποία, αν δεν διορθωθούν έγκαιρα, πιθανόν να επιφέρουν αρνητικές συνέπειες στην πρόοδο του Έλληνισμού. Ιδιαίτερα εν μέσω του τουρκικού αναθεωρητισμού.

Πρώτον: Αναμείχθηκε στα εσωτερικά της Αμερικής και ταυτίστηκε με τη γραμμή του Δημοκρατικού Κόμματος εν όψει εκλογών, χωρίς καμία πρόνοια ασφάλειας για το ενδεχόμενο νίκης των Ρεπουμπλικάνων. Με αποτέλεσμα να βρίσκεται τώρα στη δυσάρεστη θέση των «μη φιλικών συμμάχων» του εκδικητικού Προέδρου Τραμπ, άνευ οποιασδήποτε γέφυρας επικοινωνίας με τον Λευκό Οίκο. Ο πρωθυπουργός μάλλον τζογάρισε από προσωπική φιλοδοξία, αλλά έχασε η πατρίδα μας. Δεν είναι τυχαία η προσφυγή σε ακριβή αμερικανική εταιρεία LOBBY!

Δεύτερον: Η φοβική ελληνική ηγεσία, παραδόξως, αντί ν’ αντιμετωπίσει αποτρεπτικά την επιθετική Τουρκία, «κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Ρωσίας», μιας άλλης ιστορικά φιλικής Μεγάλης Δύναμης. Υπακούοντας υποτελικά στις εντολές του βαθέως αμερικανικού κράτους, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, επένδυσε όλα τα οικονομικά και στρατιωτικά αυγά της υπέρ της φιλοτουρκικής διεφθαρμένης Ουκρανίας και του αμφιλεγόμενου αυταρχικού ηγέτη Ζελένσκι. Με τέτοιο ενδιαφέρον, που ούτε στην περίπτωση της δικής μας Κύπρου έχουμε δει.

Θα μπορούσε, λόγω της αρχαίας καταπιεζόμενης ελληνικής μειονότητας και χάριν της ενότητας της Ορθόδοξης Εκκλησίας, να διαδραματίσει έναν πιο ισόρροπο και ουδέτερο ρόλο, καταδικάζοντας φυσικά την εισβολή, αλλά παρέχοντας μόνον ανθρωπιστική βοήθεια. Να αδιαφορήσει για την παραδοσιακή αντιρωσική υστερική προπαγάνδα της Ευρώπης και να διαμεσολαβήσει ως ομόδοξο κράτος για την ειρηνική συμφιλίωση δύο ουσιαστικά αδελφικών λαών, τους οποίους σκοπίμως και ιδιοτελώς χώρισε η Δύση, αφού πρόκειται ουσιαστικά περί εμφύλιας σύρραξης. Κάτι που έπραξε επιτυχώς η εχθρική μουσουλμανική γείτων χώρα.

Δυστυχώς, υπονομεύσαμε απερίσκεπτα τα εθνικά συμφέροντά μας, ακόμη και με τον μερικό αφοπλισμό των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου. Η φιλοτουρκική συμπεριφορά της υποκριτικής Δύσης έναντι του Ελληνισμού, ιδίως κατά την εισβολή και κατοχή της Βόρειας Μεγαλονήσου το 1974, αλλά και μετέπειτα σε όλες τις παράνομες ενέργειές της εις βάρος μας, αναιρεί το φανταστικό αφήγημα περί παρόμοιας δυνητικής υποστήριξης της Ελλάδας, στη βάση -δήθεν- της ηθικής και του Διεθνούς Δικαίου.

Πίσω από την «αγάπη» για την Ουκρανία κρύβεται το ιστορικό ρωσικό «μίσος», απότοκο των δυτικών καπιταλιστικών συμφερόντων για την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων της «Μεγάλης Άρκτου». Ούτε ευσταθεί το επιχείρημα περί δημοκρατίας και απολυταρχισμού, αφού δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον Πούτιν και τον Ζελένσκι. Όσο για την Τουρκία, εκτιμώ ότι θα συνεχίζει να αποτελεί «το χαϊδεμένο παιδί της Δύσης».

Η χώρα μας, ωστόσο, φαίνεται τυχερή. Διαθέτει μια μοναδική ευκαιρία επανόρθωσης των παραπάνω λαθών για τον περιορισμό των ζημιών στην παγκόσμια διπλωματία. Ουδέν κακόν αμιγές καλού, κατά τη ρήση των προγόνων μας. Ακόμη και ένας «κακός» ηγέτης, είναι ικανός ενίοτε για «καλές» πράξεις, σύμφωνα με την Αριστοτελική ετερογονία των σκοπών.

Ο Πρόεδρος Τραμπ, ως ρεαλιστής εθνικιστής επιχειρηματίας των συμφωνιών κέρδους, διεπίστωσε την οικονομική αδυναμία της Αμερικής και τη ματαιότητα μιας ουκρανικής νίκης ενάντια στη ρωσική πυρηνική υπερδύναμη στο έδαφός της, με ή χωρίς το ΝΑΤΟ. Έτσι προτίμησε να μη διακινδυνεύσει έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τάχθηκε υπέρ της διαπραγμάτευσης μιας ειρήνης με τη Ρωσία. Δίχως όμως τη συμμετοχή της Ουκρανίας και της ΕΕ, οι οποίες παραλόγως θέλουν τη συνέχιση του πολέμου μέχρι «τον τελευταίο Ουκρανό και τη διάλυση της Ρωσίας», παρά τη διαμαρτυρία και φτωχοποίηση των λαών τους!

Αποδεχόμενος λογικά την ενοχή του επεκτατικού ΝΑΤΟ στη γενεσιουργό πρόκληση της εισβολής και την προσάρτηση των -ούτως ή άλλως- ρωσόφωνων περιοχών στη Ρωσία, βάσει της επιτευχθείσας στρατιωτικής κατάστασης στο πεδίο, εφαρμόζει ουσιαστικά το κλασικό Θουκυδίδειο Δίκαιο της Ισχύος για τη MΑGA, αντί της ουτοπικής ισχύος του Δικαίου των Ευρωπαίων, διαγνώσκοντας ρεαλιστικά τη μετάβαση του μονοπολικού αμερικανο-κεντρικού διεθνούς συστήματος σε πολυπολικό, με πρόσθετες σφαίρες επιρροής, επίσης, στην Ασία.

Η διαφωνία αυτή μεταξύ Αμερικής και Ευρώπης διχάζει την ενιαία Δύση, ανοίγοντας ένα μεγάλο ρήγμα στην καρδιά της. Η ελληνική κυβέρνηση καλείται, ως εκ τούτου, να πάρει μια σαφή θέση ανάμεσα σε φίλους, συμμάχους και εταίρους. Φοβούμενος ότι ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης, ως περισσότερο Ευρωπαίος παρά Έλληνας πολιτικός, θα αυξήσει εγωιστικά τα λάθη του, εισηγούμαι ταπεινά ότι το εθνικό συμφέρον του Ελληνισμού επιτάσσει, αντιθέτως, τη σύνταξη, κατ’ εξαίρεση, με τις ΗΠΑ, ασχέτως αντιπάθειας προς τον Τραμπ και την πολεμική οικονομική πολιτική του.

Η Αμερική, παρά την εξασθένισή της, παραμένει παγκόσμια υπερδύναμη από την οποία εξαρτάται γεωπολιτικά η Ελλάδα. Ιδίως σε αυτή τη φάση υπαρξιακής απειλής από την επιθετική Τουρκία. Προέχει, άλλωστε, η υπεράσπιση της ειρήνης και η ευημερία του λαού μας. Όχι οι εγωισμοί των πολεμοκάπηλων Ευρωπαίων ηγετών, οι οποίοι από προσωπικό συμφέρον αδυνατούν να παραδεχθούν την ήττα τους. Δυστυχώς επέλεξαν τη «λάθος πλευρά της Ιστορίας» και έχασαν! Προτιμούν να απωλέσουν κι’ άλλα, καταστρέφοντας και τη χώρα μας, σαν τους χρεοκοπημένους κερδοσκόπους της Wall Street ή τους ήρωες της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, που βαδίζουν υπερήφανα προς τον… θάνατό τους.

Είναι ανάγκη να συμβάλουμε στην επαναπροσέγγιση Ευρώπης και Ρωσίας προς το αμοιβαίο συμφέρον και γενικό καλό όλων των λαών. Έτσι ήταν τα πράγματα μέχρι τον Πόλεμο της Κριμαιας το 1853. Αρκεί και μόνον η φτηνή ενέργειά της. Μια νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας με τη συμπερίληψη της χριστιανικής πολιτισμένης Ρωσίας θα αχρήστευε το δαπανηρό ΝΑΤΟ και θ’ απομάκρυνε τη μουσουλμανική γενοκτόνο Τουρκία από την Ευρώπη, πίσω στην Ασία όπου ανήκει. Θα απελευθέρωνε σημαντικούς πόρους για την κοινωνική πρόοδο, την ειρηνική ανθρώπινη συνύπαρξη και την οικολογική προστασία του πλανήτη.

Ποιο είναι το νόημα τελικά ενός νέου ευρωπαϊκού ΝΑΤΟ; Αντί να εξευρωπαϊστεί πολιτισμικά το ΝΑΤΟ, εμείς θα επιτρέψουμε τη μιλιταριστική Νατοποίηση της Ευρώπης με τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας, των δυο Παγκοσμίων Πολέμων, και την εισδοχή του αμετανόητου Τούρκου θύτη για την προστασία μας στην ΕΕ; Η ρωσοφοβία θα ενισχύσει την ηγεμονική γερμανοκρατία, την τουρκολαγνεία και τη μουσουλμανοποίηση της Ευρώπης.

Τελικά, μήπως δεν είναι η Ρωσία η πιο επικίνδυνη αντίπαλος για την ασφάλειά μας;

Εδώ διίστανται τα ελληνικά από τα γερμανικά, αγγλικά και γαλλικά συμφέροντα. Και δεν πρέπει να ακολουθήσουμε την ενωσιακή πολιτική. Το κάναμε απερίσκεπτα το 1919, κατόπιν εντολής των δυτικών συμμάχων στην εκστρατεία της Οδησσού, και τιμωρηθήκαμε το 1922 με τη Μικρασιατική Καταστροφή, όταν ο Λένιν υποστήριξε καταλυτικά τον Κεμάλ εναντίον μας.

Το υπαρξιακό πρόβλημα του Ελληνισμού δεν πρόκειται να επιλυθεί, αν δεν πείσουμε την Ευρώπη ότι ο μελλοντικός εχθρός της δεν θα -και δεν πρέπει να- είναι ο Ρώσος αλλά ο νεο-οθωμανός Τούρκος, όπως τον 17ο αιώνα στις πύλες της Βιέννης! Για να θυμηθούμε δε τον Huntington, τον συγγραφέα της «Σύγκρουσης των Πολιτισμών» οι διεθνείς διαφορές πλέον ξαναγίνονται και θρησκευτικές. Ας το προσέξουμε όντας ορθόδοξοι!