Σε ισχύ είναι πλέον ο νέος ΚΟΚ με βαρύτατα πρόστιμα να περιμένουν τους παραβάτες.

Οι γνώμες διίστανται για το πόσο δίκαια είναι, αφού αρκετά εξ αυτών ξεπερνούν το κατώτατο βασικό μισθό.

Θα μου πείτε τώρα τι σχέση έχει το ένα με το άλλο, πως δεν έχει θα απαντήσω εγώ, όλα έχουν και δεν μιλάω για παραβάσεις, όπως παραβίαση ερυθρού σηματοδότη, ή ΣΤΟΠ, εκεί όσο και να είναι καλώς είναι…

Να πάω στο κράνος που είναι και το μαράζι μου εδώ και πολλά χρόνια, όσα οδηγώ μηχανή δηλαδή.

Ένα κράνος μοτοσικλέτας μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο τραυματισμών στο κεφάλι και στον εγκέφαλο κατά τη διάρκεια ατυχημάτων ή συγκρούσεων. Απρόβλεπτες περιστάσεις μπορεί να προκύψουν ανά πάσα στιγμή. Τα κράνη προστατεύουν επίσης το πρόσωπό από τα ιπτάμενα συντρίμμια και τα έντομα, εξασφαλίζοντας ανεμπόδιστη θέα του δρόμου.

Τελικά, η προτεραιότητα στην ασφάλεια με τη χρήση κράνους είναι μια σοφή επιλογή που μπορεί να σας σώσει τη ζωή.

Πάμε λοιπόν στην επιλογή. Για να ισχύουν λοιπόν όλα τα παραπάνω θα πρέπει να επιλέξουμε ένα καλό ποιοτικά κράνος. Αλήθεια έχετε αναρωτηθεί πόσο κάνει ένα καλό κράνος;

Ακόμα και αν ο συντελεστής του ΦΠΑ, έχει πέσει στο 13% από το 24%, που βέβαια ήταν παράλογο, όπως παράλογο βρίσκω να υπάρχει ΦΠΑ, σε ένα είδος που σώζει ζωές.

Αλήθεια τι περιμένουν και δεν εφαρμόζουν μηδενικό ΦΠΑ στα κράνη;

Αυτό θα μου έδειχνε ότι πραγματικά νοιάζονται οι κυβερνόντες για την ασφάλεια των δικυκλιστών, όπως και η αγορά ενός ακριβού κράνους να εκπίπτει από την φορολογία, θα ήταν ένα μέτρο που θα έδειχνε ενδιαφέρον στην ουσία του προβλήματος.

Έτσι θα είχαμε επιλογή να αποκτήσουμε ένα καλό και ποιοτικό κράνος, προσέξτε επιλογή, ενώ τώρα με τις τιμές στα ύψη θα φοράμε κάτι πλαστικούς «κουβάδες» στο κεφάλι μας που έλεγε και ο φίλος μου ο Μανώλης, απλά για να γλυτώσουμε το πρόστιμο, όπως ένα συμπαθής μεσήλικας αναβάτης που βλέπω κάθε πρωί στον δρόμο μου, χρόνια τώρα που φοράει κράνος ασφαλείας σαν αυτά που φοράνε στις οικοδομές και γλυτώνει το πρόστιμο…

Το πρόστιμο είναι βαρύ και ακόμα πιο βαρύ είναι το πρόστιμο σε περίπτωση υποτροπής, εξοντωτικό θα έλεγα και προς λάθος κατεύθυνση, αφού ο «νομοθέτης» δεν ενδιαφέρεται για την ποιότητα της ασφάλειας, που θα πρέπει να έχουμε αλλά απλά να φοράμε κάτι στο κεφάλι μας.

Κάντε μηδενικό το ΦΠΑ λοιπόν και δώστε κίνητρα να αποκτήσουμε καλύτερα κράνη, αυτή είναι η ουσία, όλα τα υπόλοιπα είναι για να γεμίζουν τα ταμεία…

Την Κυριακή είχαμε την γιορτή του πατέρα και ενώ έπαιρνα τις ευχές από τα παιδιά μου διαπίστωσα ότι είχα ένα μεγάλο κενό μέσα μου.

Ο λόγος της στεναχώριας μου, ήταν η διαπίστωση ότι δεν έχω προλάβει να πω τα χρόνια πολλά στον δικό μου πατέρα.

Βλέπετε ενώ η γιορτή της μητέρας έχει μακρόχρονη παράδοση, η Γιορτή του Πατέρα αποτελεί μια πιο πρόσφατη αλλά εξίσου σημαντική βέβαια, αναγνώριση της πατρικής παρουσίας και αρκετοί από εμάς δεν είχαμε την ευκαιρία να πούμε τα χρόνια πολλά σε αυτούς που μας γέννησαν.

Ψάχνοντας πως προέκυψε από αυτή τη γιορτή, ανακάλυψα μια όμορφη ιστορία, όπως αυτές που κρύβονται πίσω από κάθε γιορτή.

Η επιλογή της συγκεκριμένης ημερομηνίας έχει τις ρίζες της στον 20ό αιώνα και αποσκοπεί στην εξισορρόπηση της γιορτής της μητέρας με μια αντίστοιχη ημέρα αφιερωμένη στον πατρικό ρόλο.

Η ιστορία ξεκινά με τη Σονόρα, ένα κορίτσι που μεγάλωσε αποκλειστικά με τον μπαμπά της, έναν βετεράνο πολέμου που ανέλαβε μόνος του να φροντίσει τα έξι παιδιά του, αφού η μητέρα της είχε φύγει.

Η αγάπη και η αφοσίωση του πατέρα της ήταν τόσο μεγάλη που η Σονόρα ήθελε να βρει έναν τρόπο να τον τιμήσει και να δείξει σε όλο τον κόσμο πόσο σημαντικοί είναι οι μπαμπάδες.

Έτσι, ξεκίνησε να μιλάει για μια ξεχωριστή μέρα για τους μπαμπάδες, για να τους ευχαριστήσουμε για την αγκαλιά τους, τα μαθήματα ζωής και τη στήριξη τους.

Πρώτα από όλα, ζήτησε τη βοήθεια της κοινότητάς της, και σιγά-σιγά η ιδέα άρχισε να ταξιδεύει παντού.

Το 1924, ο Πρόεδρος Κάλβιν Κούλιτζ εξέφρασε τη στήριξή του στην πρωτοβουλία, χωρίς να την θεσμοθετήσει.

Χρειάστηκε να περάσουν δεκαετίες, μέχρι το 1972, όταν ο Πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον υπέγραψε το προεδρικό διάταγμα που καθιέρωσε επίσημα την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου ως Εθνική Ημέρα του Πατέρα στις ΗΠΑ, ημέρα που υιοθετήσαμε και στην Ελλάδα, ενώ σε πολλές χώρες έχουν επιλέξει άλλες ημερομηνίες.

Η αλήθεια είναι ότι μόνο όταν γίνεις γονιός αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι την έννοια αυτής της γιορτής. Για αυτούς που έχασαν τον πατέρα τους και για αυτούς που έχουν την τύχη να γίνουν πατεράδες αποκτώντας την δική τους οικογένεια.

Για αυτό να αγαπάτε τους πατεράδες σας όσοι τους έχετε δίπλα σας, να τους τιμάτε όσο είναι εν ζωή και να είστε γενναιόδωροι με τις αγκαλιές σας, όσο και αν δεν το δείχνουν να είσαστε σίγουροι ότι τις έχουν ανάγκη.

Έτσι για τα χρόνια πολλά που δεν είπαμε…

Οι πανελλήνιες ήδη έχουν ξεκινήσει και τα παιδιά δίνουν την μάχη τους άλλα σε κλιματιζόμενες αίθουσες αλλά πάλι όχι…

Για τους μαθητές της τρίτης Λυκείου οι εξετάσεις αυτές αποτελούν το τέλος ενός δρόμου, που διήρκεσε 12 χρόνια.

Ενός δρόμου που ξεκίνησε με δειλά βήματα και κάπως φοβισμένα κρατώντας σφιχτά το χέρι της μαμάς ή του μπαμπά περνώντας την μεγάλη πόρτα μπαίνοντας στην αυλή του σχολείου.

Τα χρόνια πέρασαν σα νερό ή τουλάχιστον έτσι το φαντάζεστε τώρα και σε λίγες μέρες δεν θα είστε πια μαθητές.

Δασκάλες, δάσκαλοι, καθηγητές, καθηγήτριες, διευθυντές θα ανήκουν στο παρελθόν.

Εδώ που φθάσατε, λίγο δεν είναι… Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο…

Μια διαδρομή που σημάδεψε την πορεία σας, άλλους περισσότερο, άλλους λιγότερο.

Σίγουρα όμως ήταν ένα μοναδικό ταξίδι που δεν ξέρω αν είσαστε σε θέση να το εκτιμήσετε αλλά σίγουρα θα το κάνετε κάποια στιγμή.

Φθάνετε λοιπόν  στο τέλος του μαθητικού δρόμου. Δεν ξέρω τι θα γίνει στις εξετάσεις.

Μακάρι να κάνετε τα όνειρα σας πραγματικότητα αλλά…να  ξέρετε ότι οι εξετάσεις αυτές δεν κρίνουν το μέλλον σας.

Κανενός παιδιού το μέλλον. Βέβαια, όπως έλεγαν και οι παλιοί, «ένα χαρτί, χρειάζεται» και καλό θα είναι να το έχετε. Αν δεν τα καταφέρετε όμως μην το βάλετε κάτω, θα έρθουν κι άλλες ευκαιρίες. Αρκεί να είστε εκεί για να τις δείτε. Για να ανοίξετε τα φτερά σας για νέες περιπέτειες.

Το ρητό «κάθε τέλος συνοδεύεται από μια αρχή», από νέες εμπειρίες, νέες ευκαιρείς, νέους ανθρώπους ισχύει…

Πλέον μπαίνετε σε μια νέα φάση της ζωής, αφού η αποφοίτηση φέρνει και την ενηλικίωση και μαζί και νέες συνθήκες.

Το παιδί που είσαστε τελείωσε… Δικός σας τραπεζικός λογαριασμός, διαβατήριο, άδεια οδήγησης, και αν περάσετε και σε άλλη πόλη και δικό σας σπίτι μακριά από την αγκαλιά της μαμάς και το χάδι του μπαμπά.

Όπως και να έχει θα έχετε πλέον άλλες υποχρεώσεις και άλλες ευθύνες…

Μαζί με εσάς αγωνιούν και οι γονείς σας αν σας έχουν προετοιμάσει σωστά για τη νέα σας ζωή, αν σας έχουν δώσει τα ψυχικά αποθέματα να σταθείτε στα πόδια σας. Να μην αφήνετε το παραπάτημα να γίνεται πτώση και να έχετε όλα εκείνα τα στοιχεία να σταθείτε μόνοι σας σαν αυτόνομα όντα.

Και ο γονικός ρόλος αλλάζει. Αλλάζει και η καθημερινότητά της οικογένειας, η ρουτίνα του σπιτιού και οι προτεραιότητές…

Δεν είναι το τέλος λοιπόν αλλά μια νέα αρχή μην το ξεχνάτε αυτό και μην απογοητεύεστε, ανοίξτε τα φτερά σας και πετάξτε…

Στα δώδεκα χρόνια που ασχολήθηκα σαν γονιός με τα σχολεία με αφορμή βέβαια το πέρασμα των παιδιών μου από τα σχολικά έδρανα και την συμμετοχή μου στους Συλλόγους  και στην Ένωση Γονέων μπορώ να πω ότι τα προβλήματα στα σχολεία λίγο πολύ παραμένουν τα ίδια.

Δεν αναφέρομαι στο εκπαιδευτικό κομμάτι αφού εκεί είναι «αλλουνού παπά ευαγγέλιο», αλλά στο λειτουργικό κομμάτι, έχοντας βέβαια και την εμπειρία από την συμμετοχή μου τόσο στις Σχολικές Επιτροπές όσο και στην Δημοτική Επιτροπή Παιδείας.

Με αφορμή το θέμα που έχει δημιουργηθεί σε σχολείο του Ηρακλείου, παρατηρώ για μια ακόμα φορά την δυσκαμψία που υπάρχει στο να δοθούν άμεσες λύσεις σε προβλήματα που δημιουργούνται.

Μάλιστα το πρόβλημα επέτεινε και η κατάργηση των Σχολικών Επιτροπών που κάποιοι με ελαφρά τη καρδιά αποφάσισαν αγνοώντας τις φωνές ότι πρόκειται για τεράστιο λάθος.

Όταν λοιπόν σε αυτά προσθέσουμε και την επικάλυψη αρμοδιοτήτων, όπως το ιδιοκτησιακό καθεστώς των σχολείων έχουμε ένα αλαλούμ το οποίο πληρώνει πάντα η σχολική κοινότητα, μαθητές, εκπαιδευτικοί και γονείς.

Τα προβλήματα πολλά και δυστυχώς αυξάνονται μιας και οι εποχές αλλάζουν, με χαρακτηριστικό παράδειγμα η ανάγκη για κλιματισμό στα σχολεία ειδικά για την περίοδο των εξετάσεων.

Όταν όμως έχεις κακοσυντηρημένα σχολεία, λόγω της ελλιπούς χρηματοδότησης αλλά και του κακού προγραμματισμού, αυτό μοιραία έρχεται σε δεύτερη μοίρα ή πάει για την επόμενη χρονιά…

Το γενικό πλαίσιο των προβλημάτων παραμένει το ίδιο και για του λόγου το αληθές αρκεί να δείτε σχετικές ανακοινώσεις των περισσοτέρων Δήμων…ενώ οι λύσεις βαλτώνουν ανάμεσα στα γραφειοκρατικά γρανάζια, τις πολιτικές αντιπαλότητες και στην έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού.

Ακούω συχνά ότι τα σχολεία δεν πρέπει να είναι πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης αλλά κανείς δεν το τηρεί, ενώ δυστυχώς πολλές φορές έχω παρατηρήσει ότι κάποιοι μάλιστα αντί να προσπαθούν να δώσουν λύσεις στα προβλήματα που δημιουργούνται, προτιμούν – για ευνόητους λόγους –  να είναι το πρόβλημα στη λύση.

Τα σχολεία είναι ένας ζωντανός οργανισμός και περιλαμβάνει μέσα τους ότι πολυτιμότερο διαθέτει η κοινωνία μας, τα παιδιά μας, γι΄ αυτό άλλωστε και τα κοινωνικά αντανακλαστικά λειτουργούν πολύ πιο γρήγορα όταν παρουσιαστεί ένα πρόβλημα και δυστυχώς αυτό συμβαίνει συχνά το τελευταίο διάστημα.

Τι μέλλει γενέσθαι λοιπόν αφού είναι δεδομένο ότι δια μαγείας δεν λύνονται τα προβλήματα;

Πολύ φοβάμαι ότι αν οι δημοτικοί άρχοντες δεν ενωθούν και να διεκδικήσουν σοβαρή χρηματοδότηση για τα σχολεία, παραθέτοντας τα σοβαρά προβλήματα που υπάρχουν, πάλι σε δέκα χρόνια τα ίδια θα συζητάμε και θα είμαστε δυστυχώς στο ίδιο έργο θεατές…

Παρακολούθησα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την συζήτηση που έγινε στο πρόσφατο Δημοτικό Συμβούλιο του Ηρακλείου – προ ημερησίας- για τις συνθήκες που καλούνται να δώσουν εξετάσεις οι μαθητές για τις πανελλήνιες, αφού πλέον η κλιματικής αλλαγή είναι δεδομένο ότι έχει επιφέρει αλλαγές στις θερμοκρασίες που έχουμε πλέον στο τέλος της σχολικής χρονιάς.
Γονείς και μαθητές μίλησαν ότι πρέπει να εξασφαλιστούν κανόνες ισονομίας για όλους τους μαθητές που δίνουν εξετάσεις, μιας και είναι ήδη γνωστό ότι υπάρχουν πλέον εξεταστικά κέντρα που ήδη διαθέτουν κλιματιστικά, είτε με ευθύνη των οικείων Δήμων, είτε με τους γονείς να βάζουν το χέρι στην τσέπη για μια ακόμα φορά.
Βέβαια για μια ακόμα φορά παρατηρώ ότι το Υπουργείο Παιδείας σφυρίζει αδιάφορα, ενώ βλέπουμε και τις καταστροφικές συνέπειες της κατάργησης των Σχολικών Επιτροπών, αφού και η βούληση να υπάρχει από την εκάστοτε δημοτική Αρχή το θέμα κολλάει στα γρανάζια της γραφειοκρατίας.
Επίσης υπάρχουν και ένα σωρό άλλα ζητήματα που πρέπει να επιλυθούν, όπως η επάρκεια των συστημάτων ώστε να αντέξει το δίκτυο κάθε σχολικής μονάδας το επιπλέον φορτίο, αλλά και το ενεργειακό κόστος που θα προκύψει.
Το ερώτημα βέβαια παραμένει, αν πρέπει να μπουν τα κλιματιστικά τα οποία ενδεχομένως να καλύψουν και κατά περίπτωση τις ανάγκες θέρμανσης.
Η εύκολη απάντηση είναι ναι, το δύσκολο είναι πως θα καλυφθεί το κόστος, όταν ήδη στα σχολεία δεν μπορούμε να καλύψουμε τις ανάγκες για πιο απλά πράγματα όπως το να τοποθετήσουμε κουρτίνες σκίασης που θα βελτίωναν την κατάσταση στις αίθουσες διδασκαλίες.
Η απάντηση τουλάχιστον για μένα μοιάζει απλή και έχει να κάνει με έναν στρατηγικό σχεδιασμό πάνω στο θέμα ψύξη αλλά και θέρμανσης, μην το ξεχνάμε και αυτό, σε όλα τα σχολεία της χώρας.
Δεν πετάω στα σύννεφα, αλλά ας αρχίσουμε πλέον να σχεδιάζουμε το αύριο με σύστημα και όχι περιστασιακά.
Αν μας ενδιαφέρει η ευεξία των παιδιών και των δασκάλων, τότε θα πρέπει να εγκατασταθούν και συστήματα κλιματισμού με τα οποία ρυθμίζεται η θερμοκρασία του αέρα, ψυχρή για το καλοκαίρι και θερμή για τον χειμώνα.
Όσο για το ενεργειακό κόστος η λύση είναι να εγκατασταθούν φωτοβολταϊκά σε όλες τις ταράτσες των σχολείων σήμερα… ώστε να καλύψουν σημαντικό μέρος των ενεργειακών τους αναγκών.
Όλα αυτά θα πρέπει να ενσωματωθούν στα σχέδια για κατασκευή κάθε νέου δημόσιου σχολείου στο μέλλον.
Ασφαλώς και θα πρέπει να γίνουν και πολλά άλλα στα σχολεία μας.
Κάθε άλλη συζήτηση όμως για την επίλυση του θέματος είναι λόγια του αέρα, ψυχρού, θερμού ή και ενίοτε δύσοσμου.

Η δεύτερη Κυριακή του Μάϊου, είναι σίγουρα μια ξεχωριστή ημέρα.

Μια ημέρα που η μητρότητα έχει την τιμητική της, η μέρα που οι μανούλες παίρνουν μια μικρή ανταπόδοση για τα όσα προσφέρουν με κορυφαίο βέβαια την δημιουργία της ζωής.

Μια γιορτή που ξεκίνησε από την αρχαιότητα όταν οι αρχαίοι Έλληνες τιμούσαν τη θεά Ρέα, μητέρα των θεών, με γιορτές γονιμότητας, ενώ πάντα υπήρχε η ανάγκη να γιορτάσουμε τις μητέρες.

Η γιορτή καθιερώθηκε στην Ελλάδα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κυρίως με την επίδραση από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην αρχή συνδέθηκε με την Υπαπαντή του Κυρίου (2 Φεβρουαρίου), που τιμά τη μητρότητα της Παναγίας, με πολλές εκκλησίες και πιστούς να συνεχίζουν μέχρι και σήμερα να συνδέουν τις δύο γιορτές.

Ωστόσο, από τη δεκαετία του ’60 και έπειτα, ακολουθήθηκε το αμερικανικό “μοντέλο”.

Η δεύτερη Κυριακή του Μάη που καθιερώθηκε σαν εθνική γιορτή της μητέρας στις ΗΠΑ οφείλεται στην έμπνευση μιας γυναίκας από την Φιλαδέλφεια της AnaJarvis, η οποία θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας της ξεκίνησε το 1907 μια εκστρατεία για να καθιερωθεί μια επίσημη γιορτή της μητέρας.

Αν και πολλές χώρες έχουν δικές τους ημερομηνίες για τη γιορτή της μητέρας, όπως και δικούς τους λόγους για να γιορτάζουν μια τέτοια μέρα, η δεύτερη Κυριακή του Μάη έχει επικρατήσει διεθνώς.

Στην Ελλάδα, μάλιστα, έχει συναισθηματικό χαρακτήρα, με τα παιδιά όλων των ηλικιών να δείχνουν την αγάπη τους στη μητέρα τους με ποικίλους τρόπους.

Καθοριστικός παράγοντας βέβαια στον εορτασμό της συγκεκριμένης ημέρας παίζουν οι μπαμπάδες για να μη τους ξεχνάμε και αυτούς μιας και εκείνη την ημέρα εκτός από τη δική τους μητέρα φροντίζουν πάντα να πάρει το δώρο της και η γυναίκα που έφερε στον κόσμο τα δικά του παιδιά.

Είναι άλλωστε χαρακτηριστικές οι εικόνες στα ανθοπωλεία – κατά κύριο λόγο – με μπαμπάδες και μικρά παιδιά να διαλέγουν τα λουλούδια που θα προσφέρουν στην μητέρα τους.

Στην μητέρα που είναι το άλφα και το ωμέγα κάθε οικογένειας, αφού όλα ξεκινούν και τελειώνουν σε εκείνη, εκτός από εκείνη την ημέρα που όλοι εμείς οι υπόλοιποι φροντίζουμε να της δώσουμε με κάθε ευφάνταστο τρόπο να καταλάβει πόσο πολύ την αγαπάμε.

Μοιάζει σαν την εξομολόγηση εκείνη η ημέρα, που ζητάμε συγχώρεση για όσα της έχουμε κάνει ξέροντας όμως ότι εκείνη θα είναι πάντα δίπλα μας από την πρώτη στιγμή που θα την αντικρύσουμε μέχρι την στιγμή που θα φύγει από κοντά μας και θα την αναζητούμε στα μονοπάτια της καρδιάς μας.

Χρόνια της πολλά…

Πέρυσι περίπου τέτοια εποχή η Νέα Ιωνία ζούσε μια και πάλι εξαιρετικές αθλητικές στιγμές με τον ΟΦΝΙ να είναι ο κοινός παρονομαστής αφού όπως και πέρυσι κατέκτησε τον τίτλο στο Χάντμπολ γυναικών, ενώ την θέση της ποδοσφαιρικής Νέας Ιωνίας πήρε φέτος η ομάδα μπάσκετ γυναικών της πόλης, που από τη νέα χρονιά θα αγωνίζεται στην Α1.

Οι επιτυχίες αυτές σε διαφορά με πέρυσι εκτός από χαρά, έχουν δημιουργήσει έναν εμφύλιο στην πόλη, ο οποίος μάλιστα ξεκίνησε πολύ πιο πριν φθάσουμε στην κατάκτηση των τίτλων από τους δύο Συλλόγους.
Ένας εμφύλιος που μάλιστα το τελευταίο διάστημα παίρνει διαστάσεις αφού πλέον γίνεται και προϊόν πολιτικής εκμετάλλευσης.

Ο λόγος είναι το γηπεδικό και το τι δάπεδο θα τοποθετηθεί, ουσιαστικά στο μοναδικό κλειστό της πόλης – ο Θεός να το κάνει – αφού επί της ουσίας μιλάμε για προπονητήριο που κατ’ εξαίρεση φιλοξενεί αγώνες πρωταθλήματος.

Το είχαμε επισημάνει και πέρυσι ότι θαύματα βέβαια δεν γίνονται, ούτε μπορεί να καλυφθεί η ανυπαρξία πολιτικής χρόνων πάνω στο συγκεκριμένο θέμα, αλλά είχα την ελπίδα ότι θα είχαν γίνει κάποια βήματα.
Η δημοτική Αρχή αποφάσισε να τοποθετήσει τάραφλεξ, αντί για παρκέ γεγονός που ξεσήκωσε τις έντονες διαμαρτυρίες της απέναντι πλευράς λόγω και της παρουσία της αντιδημάρχου αθλητισμού σε διοικητικό πόστο στην ομάδα χάντμπολ.

Μιας ομάδας που χρόνια τώρα επαιτεί στην κυριολεξία ένα σύγχρονο γήπεδο, για να στεγάσει τις επιτυχίες της αλλά δυστυχώς αυτό δεν κατέστη δυνατό. Μάλιστα ούτε οι απαιτούμενες βελτιώσεις δεν γινόντουσαν στο γήπεδο πιθανότατα και λόγω της παρουσίας της στην ομάδα, μιας και άνηκε στο αντίπαλο «στρατόπεδο».
Κατανοώ τις ανησυχίες του μπασκετικού συλλόγου, που βλέπει ότι θα αναγκαστεί να βρεθεί να αγωνίζεται εκτός δήμου, αλλά από την άλλη θεωρώ απαράδεκτο τον τρόπο που επιτίθεται στην δημοτική Αρχή, που με τη σειρά της θα μπορούσε να χειριστεί την όλη κατάσταση καλύτερα ενώ το ποιο σημαντικό θα ήταν να έδινε μια ξεκάθαρη προοπτική στις ομάδες για το επίμαχο θέμα.

Δεν έχω ακούσει κάτι επίσημο αλλά και δεν βλέπω στον ορίζοντα κάποια λύση που να οριοθετεί την κατασκευή ενός σύγχρονου κλειστού στην πόλη που να καλύπτει τις ανάγκες των Σωματείων που ολοένα και αυξάνονται.

Έτσι λοιπόν η γκρίνια συνεχίζεται.

Το έχω ξαναγράψει και θα το επαναλάβω, αντί να έχουμε εμφύλιο λοιπόν ας ενώσουν οι Σύλλογοι τις δυνάμεις τους και να διεκδικήσουν ένα καλύτερο αύριο, εκμεταλλευόμενοι την συγκυρία το ότι η πόλη θα έχει δύο ομάδες στο ανώτερο επίπεδο και όχι ένα μίζερο σήμερα…

Πλησιάζουν οι μέρες του Πάσχα που παραδοσιακά συνοδεύεται από την μεγάλη φυγή των ανθρώπων από τα μεγάλα αστικά κέντρα με κατεύθυνση προς τις πατρογονικές εστίες.

Αλήθεια τι είναι αυτό που μας οδηγεί σε αυτές τις αποδράσεις;

Τι είναι αυτό που μας κάνει να θέλουμε να βρεθούμε στα μέρη που γεννηθήκαμε, στα μέρη που πρωτοπερπατήσαμε;

Τι είναι αυτό που κάνει ακόμα και ανθρώπους που δεν έχουν γεννηθεί σε χωριό να βρεθούν εκεί, ακολουθώντας κάποιον συγγενή ή φίλο;

Η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό είναι απόδραση. Μια απόδραση από την καθημερινότητα, μια κίνηση που μας κάνει να αφήνουμε πίσω μας όλα εκείνα που μας γεμίζουν πίεση.

Απόδραση σε ένα μέρος που με την ηρεμία που προσφέρει, λειτουργεί λυτρωτικά σαν “αποτοξίνωση”, που μοιάζει επιβεβλημένη από τις σύγχρονες συνθήκες στις μεγαλουπόλεις, εκεί όπου το Πάσχα μοιάζει σαν ένα απλό τριήμερο.

Αντίθετα το Πάσχα στο χωριό ή το νησί, έχει την δικιά του βαρύτητα, με το τελετουργικό της Μεγάλης Εβδομάδας να κυριαρχεί και να αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο αυτής της απόδρασης.

Όλα εκεί μοιάζουν διαφορετικά, σα να τα βλέπουμε πρώτη φορά έστω και αν τα έχουμε ξαναζήσει, εκεί αυτή είναι και η μαγεία αυτών των στιγμών.

Βέβαια το Πάσχα στο χωριό δεν έχει να κάνει μόνο με τοπία και έθιμα. Είναι επίσης μια χρυσή ευκαιρία να επανασυνδεθούν οικογένειες, να περάσουν ποιοτικό χρόνο μαζί, να μοιραστούν εμπειρίες, κάποιοι να θυμηθούν τα παλιά και οι νεώτεροι να μάθουν πράγματα για το παρελθόν με την πολύτιμη βοήθεια κάποιου παππού, ή της γιαγιάς.

Κάπου εκεί μπορείς να καταλάβεις ότι η ευτυχία είναι στα απλά πράγματα, ενώ καλό θα είναι να μάθουμε στα παιδιά μας πόσο όμορφο είναι το παιχνίδι στη φύση.

Ακόμα καλύτερα βέβαια αν το σήμα στο κινητό δεν είναι τόσο καλό ή αν κολλάει το ιντερνέτ, που θα μας δώσει την ευκαιρία να αφήσουμε πίσω τα κινητά μας, εκτός αν τα θέλουμε για να αποθανατίσουμε στιγμές.

Στιγμές όπως το μάζεμα γύρω από το τραπέζι, την προετοιμασία του οβελία, χαμογελαστά πρόσωπα στα ψησίματα, στο τσούγκρισμα των αυγών ή στην κατάνυξη της περιφοράς του Επιταφίου και μετά της Ανάστασης.

Εκεί που όλα αυτά έχουν μια αυθεντικότητα και επαναλαμβάνονται χρόνο με το χρόνο το ίδιο.

Αν βρεθείτε λοιπόν φέτος στο χωριό σας, μην αφήσετε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Χτίστε ξανά την σχέση σας, πρωτίστως με τον εαυτό σας και με τους δικούς μας ανθρώπους, έτσι ώστε με την επιστροφή σας να σας μένει αυτή η γλυκιά προσμονή για την επόμενη φορά…

Από το 2008, με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, καθιερώθηκε πως κάθε χρόνο, θα γιορτάζεται στις 2 Απριλίου η Ημέρα Ευαισθητοποίησης και Ενημέρωσης για τον Αυτισμό.

Περισσότερο είναι αφιερωμένη στο παιδί με αυτισμό. Είναι μια πραγματικότητα που όλοι φοβόμαστε καθώς η πάθηση αυτή έχει αυξηθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια.

Σύμφωνα με την Ελληνική Εταιρία Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων (ΕΕΠΑΑ), 1 στα 42 αγόρια και 1 στα 189 κορίτσια που γεννιούνται, διαγιγνώσκεται στο φάσμα του αυτισμού. Αυτό σημαίνει πως στην χώρα μας υπολογίζεται ότι υπάρχουν περίπου 150.000 άτομα με Αυτισμό.

Ωστόσο, δεν χρειάζεται να φοβόμαστε. Η ενημέρωση είναι το παν ώστε να μπορούν αυτά τα παιδιά που είναι όπως όλα τα υπόλοιπα, να ενταχθούν στην κοινωνία μας.

Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε ότι υπάρχουν πολλές δράσεις για την ευαισθητοποίηση των πολιτών πάνω στο θέμα γιατί ο αυτισμός μας αφορά όλους….

 Πρόκειται για άτομα με κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τα οποία είναι ενεργά μέλη της κοινωνίας όπως όλοι μας.

 Είναι γείτονές μας, συμμαθητές των παιδιών μας, συνάδελφοί μας, συμφοιτητές μας, καθηγητές και προϊστάμενοί μας.

Κάθονται δίπλα μας στο τραίνο, παίζουν στη παιδική χαρά της γειτονιάς μας, ψωνίζουν από το ίδιο σούπερ μάρκετ.

 Υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες από όσες φανταζόμαστε να συναναστραφούμε στη ζωή με ένα αυτιστικό άτομο.

Υπάρχουν αυτιστικοί άνθρωποι και παιδιά ανάμεσά μας που δεν μπορούμε να τους αναγνωρίσουμε ως ανθρώπους με κάποια διαταραχή καθώς έχουν μάθει να διαχειρίζονται εξαιρετικά καλά τις δυσκολίες τους, μιας και μπορεί ο αυτισμός να μην θεραπεύεται αλλά έγκαιρες και εξειδικευμένες θεραπευτικές παρεμβάσεις βοηθούν στη βελτίωση της λειτουργικότητας των ατόμων.

Η οικογένεια του αυτιστικού ατόμου περνάει μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο κατά τη πρώτη διάγνωση και μέχρι τη συνειδητοποίηση της διαταραχής και της συμπτωματολογίας.

Οφείλουμε να είμαστε υποστηρικτικοί και βοηθητικοί και για να γίνει αυτό ουσιαστικά θα πρέπει

να μην κλείνουμε τα μάτια και να ενημερωνόμαστε.

Τα παιδιά με αυτισμό δεν είναι ανεπαρκή είναι ιδιαίτερα ,δεν είναι κατώτερα είναι ευφυέστατα και τόσο μοναδικά. Είναι υποχρέωση μας να κάνουμε αυτά τα παιδιά να νιώσουν ευπρόσδεκτα στην κοινωνία μας.

Τα παιδιά μπορούν να παίζουν και να διασκεδάζουν μαζί χωρίς αποκλεισμούς, ο αυτισμός δεν κολλάει και σίγουρα μπορούμε να τα καλέσουμε στα παιδικά πάρτι.

 Είναι στο δικό μας χέρι να μην επιτρέψουμε καμία διάκριση και να το διδάξουμε στα παιδιά μας.

Έτσι όσοι περισσότεροι προσπαθήσουμε, όσοι περισσότεροι βοηθήσουμε να αλλάξουν τα πράγματα τόσο πιο κοντά θα φτάσουμε σε μία ουσιαστική συμπερίληψη των ατόμων με αυτισμό ,στην κοινωνία μας.

Είναι υποχρέωση μας…