Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, φωτιά ξέσπασε στην περιοχή της Μονής Πεντέλης (η οποία και πέρυσι κάηκε), με επίγειες και εναέριες δυνάμεις να επιχειρούν για την κατάσβεσή της και να τη θέτουν γρήγορα υπό έλεγχο.

Λίγες ημέρες νωρίτερα, για μια ακόμη χρονιά, το Forum του Συνδέσμου Προστασίας και Ανάπλασης του Υμηττού (ΣΠΑΥ) αποτέλεσε μια εστία παραγωγικού διαλόγου, προτάσεων και επισημάνσεων σε ζητήματα πολιτικής προστασίας και περιβάλλοντος, με την παρουσία υπουργών, δημάρχων, εθελοντών και άλλων εμπλεκόμενων φορέων και υπηρεσιών, αποδεικνύοντας ότι στη νοτιοανατολική πλευρά του Λεκανοπεδίου γίνονται σημαντικά πράγματα με στόχο πάνω απ’ όλα την προστασία του πολύτιμου αυτού πνεύμονα πρασίνου.

Για μια ακόμη χρονιά, η αντίθεση με τη βόρεια πλευρά του Λεκανοπεδίου είναι εμφανής. Με νωπή ακόμη την καταστροφή του περασμένου καλοκαιριού και με την περιοχή πέριξ του Πεντελικού βουνού να προσπαθεί ακόμη να επουλώσει τις πληγές της, θα περίμενε κανείς ότι ο Σύνδεσμος Προστασίας και Ανάπλασης του Πεντελικού (ΣΠΑΠ) θα είχε κάνει μεγαλύτερα βήματα ανάπτυξης όταν άλλαζε διοικητική σελίδα μετά από επεισοδιακές εξελίξεις, ίντριγκες και αντιπαραθέσεις.

Κι αν εύλογα θα μπορούσε κανείς να αναγνωρίσει ότι πέρυσι το καλοκαίρι η προσαρμογή στα νέα δεδομένα ήταν και δύσκολη και «βίαιη» λόγω της πυρκαγιάς, αφού η νέα διοίκηση βρισκόταν μερικούς μήνες μόνο στο «τιμόνι» του ΣΠΑΠ, ευχή όλων είναι το φετινό καλοκαίρι να μην έχει την ίδια εξέλιξη.

Στα τέλη Μαΐου δημοσιεύτηκε η πρόσκληση για την πρόσληψη 19 εποχικών υπαλλήλων με σύμβαση ορισμένου χρόνου, με τη διαδικασία να βρίσκεται σε εξέλιξη και ασφαλώς να κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, με την ελπίδα να αναλάβουν καθήκοντα το γρηγορότερο δυνατό. Σε αυτό το διάστημα, όμως, υπήρξε η προσδοκία ότι θα υπάρξουν σημαντικές διαφορές προς το καλύτερο, τόσο ως προς την αύξηση της χρηματοδότησής του από την κεντρική κυβέρνηση, η οποία υπολείπεται κατά πολύ π.χ. από τον ΣΠΑΥ και την παρεπόμενη περαιτέρω ενίσχυση των υλικοτεχνικών υποδομών του ΣΠΑΠ.

Τον περασμένο Νοέμβριο, στο ετήσιο συνέδριο της ΚΕΔΕ, ο πρόεδρος του Συνδέσμου και δήμαρχος Κηφισιάς Βασίλης Ξυπολυτάς είχε εμφανιστεί ρεαλιστικός και έθεσε μερικά σοβαρά ζητήματα. Αντιγράφουμε από το τότε ρεπορτάζ της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ:

«Έχει αρμοδιότητες ο ΣΠΑΠ και ποιες είναι αυτές; Καταρχήν να σας πω ότι δεν εντάσσεται σε κανένα επιχειρησιακό σχέδιο “Δάρδανος”, “Ιόλαος”. Δεν έχει κανένα επιχειρησιακό όργανο ενταγμένο, είναι όλα στους Δήμους και τις Περιφέρειες. Να σημειώσω ότι δεν έχουμε και μόνιμους υπαλλήλους, οπότε στην ουσία αναλαμβάνουμε εδώ και πολλά χρόνια, έργο το οποίο μπορούμε να παραδώσουμε εν μέρει ή με δυσκολία. Και πάντα με την οδηγία του τι ζητάει το Πυροσβεστικό Σώμα και όταν ζητάει και όταν θυμάται να ζητήσει η εκάστοτε πολιτική ηγεσία τη βοήθεια του ΣΠΑΠ».

Αυτά τα συγκλονιστικά είχε σημειώσει από τη Ρόδο ο Β. Ξυπολυτάς, με τη φωτιά του περασμένου Αυγούστου να έχει προηγηθεί μόλις 3,5 μήνες πριν και πολύ σωστά έπραξε.

Τι έγινε, όμως, από τότε μέχρι σήμερα; Εισακούστηκε ο δήμαρχος από την κυβέρνηση; Και κατά πόσο προβληματίστηκε ο υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας Γιάννης Κεφαλογιάννης κατά την επίσκεψή του στον ΣΠΑΠ προ ολίγων εβδομάδων, όταν ενημερώθηκε για τα προβλήματα και άκουσε τη δήμαρχο Πεντέλης Νατάσσα Κοσμοπούλου να του λέει ότι δεν υπάρχουν δασικοί δρόμοι στο βουνό ή ότι βρίσκεται εκτός προγράμματος «AntiNero»;

Είναι ολοφάνερο ότι η ευαισθησία της κυβέρνησης είναι απολύτως ετεροβαρής προς την πλευρά του Υμηττού και αυτό μόνο κινδύνους για το Πεντελικό μπορεί να συνεπάγεται. Από την άλλη, όμως, μήπως η πολιτική πίεση από πλευράς ΣΠΑΠ θα πρέπει να ενταθεί, πριν γίνουμε κοινωνοί κι άλλων δραματικών συμβάντων στο πολύπαθο βουνό μελλοντικά;

Ελπίζουμε η φωτιά της περασμένης Τετάρτης να έχει κρούσει προς όλους καμπανάκι κινδύνου.

Η ανακοίνωση της ΚΕΔΕ για τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων της έρευνας αξιολόγησης του Δημοσίου από τους πολίτες που εκδόθηκε λίγες ημέρες μετά από την παρουσίασή τους στο Μέγαρο Μαξίμου, (τα οποία μπορείτε να διαβάσετε στο εβδομαδιαίο φύλλο μας και στο amarysia.gr ως προς τους Δήμους του Βορείου Τομέα) δεν διέφερε ιδιαίτερα από όσα γράφαμε στο προηγούμενο editorial.

Η ανάγνωση των ευρημάτων είναι απλούστατη για όσους ασχολούμαστε με τον χώρο της Αυτοδιοίκησης, στη δική μας περίπτωση δημοσιογραφικά: Οι χαμηλοί βαθμοί που έδωσαν οι πολίτες σε όλες τις υπηρεσίες δεν σημαίνει ότι την απαξιώνουν. Αποτελεί σαφέστατο μήνυμα για τις παθογένειες και τα διαχρονικά προβλήματα και κενά στη λειτουργία των Δήμων. Και μόνο οι κατηγορίες των υπηρεσιών οι οποίες αξιολογήθηκαν και τις οποίες μπορείτε να δείτε στο φύλλο και την ιστοσελίδα μας, καταδεικνύουν το πόσες πολλές αρμοδιότητες έχουν «φορτωθεί» οι Δήμοι, αλλά και πόσο σημαντικές είναι αυτές για την καθημερινή ποιότητα ζωής μας.

Επομένως, το μήνυμα είναι όντως αυτό που κι εμείς εντοπίσαμε και η ΚΕΔΕ ανέδειξε: Χρειάζεται αλλαγή, μεταρρύθμιση, αναβάθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Όχι στοχοποίηση και μονομερής κριτική της δίχως ελαφρυντικά. Διότι, με τα καλά και τα άσχημά τους, οι δήμαρχοι, όπως και να το κάνουμε, είναι οι πιο άμεσοι και εύκολοι στόχοι της γκρίνιας των πολιτών, ενώ οι ακριβοθώρητοι βουλευτές και υπουργοί μένουν εκτός κάδρου ευθυνών πολύ εύκολα, όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε και από τις διάφορες τραγωδίες που έχουν πληγώσει αυτόν τον τόπο την τελευταία δεκαετία.

Το θέμα βέβαια δεν είναι πώς αναγιγνώσκουμε τα μηνύματα των πολιτών εμείς ή η ΚΕΔΕ, αλλά οι έχοντες «τα γένια και τα χτένια», δηλαδή το κεντρικό κράτος, η κυβέρνηση. Κι όχι μόνο η παρούσα, αλλά και οι μελλοντικές.

Θεωρούμε και το διατρανώνουμε σε κάθε ευκαιρία ότι η ποιότητα ζωής είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Από μια λακκούβα κι έναν αγωγό αποχέτευσης, έως την τσιμεντοποίηση μιας περιοχής, από την κατάσταση των σχολείων έως τους ελεύθερους χώρους και την προστασία του περιβάλλοντος, από την ποιοτική και γρήγορη παροχή υπηρεσιών έως τη δυνατότητα για προγράμματα αθλητισμού και πολιτισμού για όλους. Γι’ αυτό και οι κυβερνήσεις μας θα πρέπει να σκύψουν με μεγαλύτερο ενδιαφέρον στους Δήμους. Και να μην αναλώνονται μόνο σε εκλογικά και υπηρεσιακά «μαγειρέματα» προς άγρα ψήφων.

Τέλος, κάποιες παρατηρήσεις για την έρευνα αξιολόγησης: Ασφαλώς ο αριθμός των 60.000 που απάντησαν δεν συνιστά «καθολική» αξιολόγηση και ούτε απόλυτο δείγμα για τους δείκτες. Ωστόσο, αυτοί οι 60.000 μπήκαν στον κόπο να απαντήσουν. Άρα αποτελούν ανθρώπους που ενδιαφέρονται για το πώς λειτουργούν οι δημόσιες και δημοτικές Υπηρεσίες. Οπότε η γνώμη τους θα πρέπει να προσεχθεί. Από την άλλη, δεν είναι και πολύ κολακευτικό για την αξιοπιστία των απαντήσεών τους και ως εκ τούτου της ίδιας της έρευνας να μπαίνει βαθμός π.χ. στη Δημοτική Αστυνομία Αμαρουσίου όταν αυτή απλά… δεν υπάρχει!

Το γεγονός ότι ακόμη συζητούνται -και μάλιστα έντονα- τα αποτελέσματα, καταδεικνύει το ενδιαφέρον που υπάρχει από όλους τους εμπλεκόμενους και αρμόδιους. Απλά ελπίζουμε η επόμενη έρευνα να έχει περισσότερους συμμετέχοντες, αλλά και μεγαλύτερη προσοχή στις κατηγορίες των υπηρεσιών, σε συνάρτηση με τους Δήμους που τις διαθέτουν ή όχι.

Η αλήθεια είναι ότι αναμέναμε με ενδιαφέρον την πορεία και το αποτέλεσμα της έρευνας αξιολόγησης των πολιτών για το ελληνικό Δημόσιο. Ειδικά για την προθυμία των Ελλήνων να συμμετάσχουν σε κάτι που έχει να κάνει με την ποιότητα της καθημερινότητάς τους. Φυσικά, οι 65.000 που συμμετείχαν στην έρευνα, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέθεσε το ΥΠΕΣ, δεν συνιστούν μεγάλο αριθμό.
Και μάλιστα θα είχε ιδιαίτερη αξία να είχαμε κάποια ποιοτικά στοιχεία όσων απάντησαν, όπως π.χ. από ποιες Περιφέρειες και Δήμους απάντησαν, ώστε να δούμε κατά πόσο στατιστικά σταθμισμένη είναι η διαπίστωση περί «Δήμων πολλών ταχυτήτων» που αναφέρθηκε και από τα πρωθυπουργικά χείλη κατά την παρουσίαση των αποτελεσμάτων.
Παρ’ όλα αυτά, αν και το δείγμα γραφής είναι μικρό, μπορούμε να προχωρήσουμε σε δύο διαπιστώσεις:
Πρώτον, κατά τη γνώμη μας η κυβερνητική πρωτοβουλία για την αξιολόγηση του Δημοσίου τόσο από τους πολίτες, όσο και από τους ίδιους τους δημοσίους υπαλλήλους, είναι πολύ χρήσιμη. Κι αυτό επειδή είναι η πρώτη φορά που, με τη βοήθεια της ψηφιακής εποχής μας, δίνεται η ευκαιρία στους πολίτες να «σπάσουν» το «άβατο» του Δημοσίου και να αλληλεπιδράσουν με αυτό, όχι για να συγκρουστούν και να κριτικάρουν άσκοπα, αλλά για να βοηθήσουν με τις επισημάνσεις τους να αλλάξουν κάποια πράγματα προς το καλύτερο.
Δεύτερον, παρά το μικρό δείγμα γραφής της πρώτης αυτής έρευνας, βλέπουμε ότι οι επισημάνσεις και τα προβλήματα που καταγράφονται στον τομέα των Δήμων, είναι μάλλον κοινές διαπιστώσεις. Τα θέματα προσβασιμότητας, υποδομών, συγκοινωνίας, καθημερινότητας, πολεοδομίας βρίσκονται πάντα στην πρώτη γραμμή των προβλημάτων κι εμείς ως εφημερίδα και δημοσιογράφοι που ασχολούμαστε με την Τοπική Αυτοδιοίκηση μπορούμε άνετα να το επιβεβαιώσουμε.
Και φτάνουμε και στο ουσιώδες ερώτημα: Σε ποιον βαθμό είναι η κυβέρνηση διατεθειμένη να σκύψει πάνω από αυτές τις διαπιστώσεις για να τις θεραπεύσει ή βελτιώσει, τουλάχιστον όσες είναι εφικτό; Είναι ειλικρινείς οι προθέσεις της;
Θα υπάρξει διάθεση για περισσότερο προσωπικό και πόρους στις Δημοτικές Υπηρεσίες, οι οποίες φορτώνονται διαρκώς με νέες αρμοδιότητες αλλά παραμένουν με το ίδιο ή και μειωμένο προσωπικό, με παρακρατηθέντες πόρους και βασισμένες μόνο σε διάφορα εγχώρια ή ευρωπαϊκά προγράμματα;
Η έρευνα αυτή για τη γνώμη των πολιτών για το Δημόσιο έρχεται σε μια εποχή που η κυβέρνηση τάχθηκε ανοιχτά υπέρ της αξιολόγησης. Όμως, για ποια αξιολόγηση μιλάμε ακριβώς; Πώς π.χ. μπορεί να αξιολογηθεί μια Υπηρεσία ή ένας υπάλληλος για την αποδοτικότητά του όταν δεν υπάρχει το προβλεπόμενο προσωπικό και προσπαθεί να κάνει πολλές δουλειές ταυτόχρονα, ευχόμενος να έχει… 10 χέρια αντί για 2; Πώς θα αξιολογηθεί μια Δημοτική Υπηρεσία για τα έργα που πρέπει να κάνει όταν π.χ. οι πόροι που της αντιστοιχούν είναι μη επαρκείς ή καθυστερούν να καταβληθούν ή αναγκάζεται να συμβληθεί με τον ιδιωτικό τομέα, με αποτέλεσμα πολλά έργα να μένουν στάσιμα λόγω προβλημάτων σε πληρωμές ή ποιότητα των εργασιών;
Από τις διαπιστώσεις, λοιπόν, έως την έμπρακτη αντιμετώπισή τους μεσολαβεί ένα διάστημα που, το έχουμε ξαναπεί πολλές φορές, έχει ένα όνομα: Πολιτική βούληση. Θετικό είναι το γεγονός ότι η έρευνα επικεντρώθηκε εν πολλοίς στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Εκεί που το κράτος συναντά την καθημερινότητα των πολιτών δηλαδή. Η πρόκληση είναι η πραγμάτωση του διαχρονικού αιτήματος αναβάθμισης του θεσμού. Τα μηνύματα από τους πολίτες άρχισαν να στέλνονται. Ο λόγος στους αποδέκτες τους…

Στο φουλ μπαίνουν, πλέον, οι μηχανές για την αναβάθμιση του ΟΑΚΑ και της εμπειρίας που θα παρέχει στους φιλάθλους και τους επισκέπτες του, μετά από μια εικοσαετία στασιμότητας, ου μην και οπισθοδρόμησης.
Η σύμβαση για την επιδιόρθωση των δύο στεγάστρων Καλατράβα υπογράφτηκε και τα έργα ξεκινούν σύντομα, όμως παράλληλα πραγματοποιούνται εργασίες εξίσου ή και περισσότερο σημαντικές.

Αναφερόμαστε στις παρεμβάσεις συντήρησης και αναβάθμισης του περιβάλλοντα χώρου του ΟΑΚΑ. Ενός χώρου που κανονικά θα έπρεπε να αποτελεί πόλο αναψυχής για πολύ περισσότερο κόσμο από αυτόν που έλκει μέχρι σήμερα. Οι μεταλλικές κατασκευές στις δύο κεντρικές εισόδους, το Τείχος των Εθνών, η Αγορά χρειάζονταν ένα καλό «λίφτινγκ» τόσο εξωραϊσμού όσο και ασφάλειας και θέλουμε να πιστεύουμε ότι το τελικό αποτέλεσμα θα είναι ακόμη πιο φιλικό. Σε συνδυασμό και με την τοποθέτηση σύγχρονων φωτιστικών LED στον χώρο που βρίσκονται σε εξέλιξη, ο αέρας του Ολυμπιακού Σταδίου αποπνέει ανανέωση και προοπτική. Ελπίζουμε οι βιοκλιματικές παρεμβάσεις να έχουν συνέχεια, καθώς θα θέλαμε τον περιβάλλοντα χώρο του ακόμη πιο πράσινο, με περισσότερα δένδρα, καθώς εξακολουθεί να είναι αρκετά «χέρσα» η εικόνα που παρουσιάζει από τη μέρα που τέθηκε σε λειτουργία το μακρινό 1982. Όσα έγιναν προς αυτή την κατεύθυνση ενόψει τον Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας είναι ασφαλώς θετικά, ωστόσο χρειάζεται σίγουρα ακόμη περισσότερο πράσινο.

Επί της νέας διοίκησής του τα τελευταία χρόνια, το παρηκμασμένο ΟΑΚΑ εμφανίζει έντονα τα αποτελέσματα της ανάκαμψής του. Εκτός από τις αθλητικές εκδηλώσεις, πλέον φιλοξενεί μεγάλες συναυλίες και μουσικά φεστιβάλ, μπαίνοντας για τα καλά και στον πολιτιστικό χάρτη, εκτός από τον αθλητικό, και το σχέδιο που είχε εξαγγείλει ο πρωθυπουργός δείχνει να υλοποιείται σταδιακά.

Παρ’ όλα αυτά, στο λεκανοπέδιο υπάρχουν πολλές ακόμη Ολυμπιακές εγκαταστάσεις που δεν είναι απλά υποβαθμισμένες, αλλά σε πολλές περιπτώσεις αποτελούν «κουφάρια» που μόνο τιμή δεν περιποιούν για τη χώρα μας. Η κληρονομιά του 2004 παραμένει εν πολλοίς ανεκμετάλλευτη, ενώ οι προοπτικές θα μπορούσαν να είναι εξαιρετικά θετικές. Θα ήταν επομένως καλό το επόμενο «στοίχημα» να είναι η… σωτηρία τους και στη συνέχεια η εκμετάλλευσή τους ως αθλητικοί και πολιτιστικοί πόλοι, σε μια Αθήνα που από βορρά ως νότο αλλάζει σε αρκετά επίπεδα, με στόχο να μην αποτελεί μια τσιμεντούπολη με περιορισμένους πόλους αναψυχής, αθλητισμού και διασκέδασης.

Το ΟΑΚΑ δείχνει τον σωστό δρόμο…

Η περίπτωση του 7ου Δημοτικού Σχολείου του Ηρακλείου Αττικής αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα όλων των δυσλειτουργιών που εμφανίζει η δομή της δημόσιας διοίκησης της χώρας, η οποία είναι πέρα από κάθε… αξιολόγηση προσωπικού που οραματίζεται η κυβέρνηση. Για την ακρίβεια, το προσωπικό είναι μέρος του όλου Δημοσίου και του φαύλου κύκλου που διαιωνίζεται από τους εκάστοτε ταγούς της εξουσίας.

Έχουμε ένα σχολείο που έχει εμφανίσει ρωγμές σε διάφορα σημεία του. Έχουμε έναν Δήμο που, όπως όλοι οι υπόλοιποι, έχει επωμιστεί τη συντήρηση των σχολικών κτηρίων, πάρα πολλών εξ αυτών παλιών ή/και καταπονημένων, έχοντας δυνατότητα μόνο για «μερεμέτια» που του επιτρέπουν η όποια χρηματοδότηση και προσωπικό διαθέτει.

Έχουμε δύο φορείς που δεν μπορούν να συμφωνήσουν στο μοναδικό, κρίσιμο ζητούμενο. Η τοπική Υπηρεσία Δόμησης διενεργεί «οπτικό» έλεγχο και διαπιστώνει ότι… δεν μπορεί να αποφασίσει αν τίθεται θέμα στατικότητας του κτηρίου, αφήνοντας όμως ανοιχτό το ενδεχόμενο, όπως αναφέρει ο δήμαρχος στην ενημέρωσή του προς τους δικαίως θορυβημένους γονείς. Έρχεται όμως η Κτ.Υπ. Α.Ε., ο καθ’ ύλην αρμόδιος φορέας για τα σχολικά κτήρια και διαβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει ζήτημα στατικότητας.

Στο μεταξύ, η έντονα σεισμική περιοχή της Εύβοιας τα τελευταία χρόνια δίνει ισχυρές δονήσεις από καιρού εις καιρόν, μια εξ αυτών πολύ πρόσφατη.

Τι μπορείς να κάνεις όταν είσαι ο δήμαρχος σε μια τέτοια περίπτωση, βλέποντας και τους αρμόδιους να μην ξεκαθαρίζουν την κατάσταση; Σκέφτεσαι «όπου να ’ναι τελειώνουν τα μαθήματα μωρέ» και ρισκάρεις να διατηρήσεις το σχολείο σε λειτουργία; Ή αποφασίζεις να μη διακινδυνεύσεις το παραμικρό που θα σε καθιστούσε υπόλογο στη Δικαιοσύνη και την κοινή γνώμη και θα βάραινε τη συνείδησή σου στα χειρότερα ενδεχόμενα;

Θεωρούμε, προφανώς, ότι σωστά δεν πήρε ρίσκο ο Νίκος Μπάμπαλος και σωστά θα περιμένει πιο ενδελεχείς ελέγχους, ώστε να γνωρίζει τι πρέπει να γίνει από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο. Θα χρειαστούν επισκευαστικές και ενισχυτικές εργασίες απλώς; Ή το κτήριο είναι επικίνδυνο και θα πρέπει να αναζητηθεί άλλη λύση για μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς;

Και κάπου εδώ έρχεται το πιο καυτό ερώτημα: Δηλαδή τόσο καιρό οι γονείς έστελναν τα παιδιά τους για μάθημα και οι εκπαιδευτικοί έκαναν τη δουλειά τους σε ένα κτήριο που ελλοχεύει κινδύνους στατικότητας; Και γιατί δεν έγινε κάτι όλο αυτό το διάστημα, παρά μόνο τώρα που «κούνησε» λίγο παραπάνω;

Όλη αυτή η στασιμότητα, είτε ως προς τη λήψη σημαντικών αποφάσεων είτε ως προς την έλλειψη σοβαρών υποδομών και δυνατότητας εκτεταμένων παρεμβάσεων στα σχολικά κτήρια, οδηγεί μαθηματικά σε ζητήματα στατικότητας. Και θα συμφωνήσουμε στον χαρακτηρισμό «αγανάκτηση» που χρησιμοποίησε η Ένωση Γονέων της πόλης για το πρόβλημα. Διότι οι ρωγμές στους τοίχους και το δάπεδο του σχολείου αντανακλούν πλήρως στις «ρωγμές» ενός ολόκληρου συστήματος, του «διαβόητου» ελληνικού Δημοσίου. Οι οποίες δεν επισκευάζονται με αξιολογήσεις προσωπικού, αλλά με ξεκάθαρο σχέδιο, ρεαλιστική κατανομή και όχι αλληλοεπικάλυψη αρμοδιοτήτων, επαρκές και καταρτισμένο προσωπικό και τους ανάλογους πόρους. Πάνω απ’ όλα όμως, η μεγαλύτερη «ρωγμή» βρίσκεται στο «σκυρόδεμα» της πολιτικής βούλησης. Κι όσο αυτή θα υπάρχει, το αίσθημα ασφάλειας και εμπιστοσύνης των πολιτών θα είναι πάντα κλονισμένο.

Στην πιο κρίσιμη στιγμή της βρίσκεται πλέον η πολυσυζητημένη μετεγκατάσταση του καζίνο της Πάρνηθας εντός αστικού ιστού για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας.

Για πρώτη φορά τα τελευταία 6 χρόνια, απ’ όταν δηλαδή εκδικάστηκαν οι πρώτες προσφυγές κατά της μετακόμισής του στο κτήμα Δηλαβέρη στο Μαρούσι οι οποίες είχαν γίνει δεκτές από το ΣτΕ, η ζυγαριά φαίνεται να γέρνει υπέρ της επενδυτικής κοινοπραξίας. Και λέμε «φαίνεται» επειδή έχουμε πλέον το πρώτο δείγμα γραφής ως προς το σχετικό Προεδρικό Διάταγμα κατά του οποίου υποβλήθηκε το δεύτερο κύμα προσφυγών που εκδικάστηκαν τον Απρίλιο του 2024. Και μιλάμε φυσικά για την απόφαση του Ε’ Τμήματος του ΣτΕ για τη μια εκ των συνολικά πέντε προσφυγών που έχουν κατατεθεί, την οποία και απέρριψε.

Ωστόσο, αν και η αρχική εντύπωση και αυτό που αναπαράχθηκε σε όλα τα μέσα ενημέρωσης ήταν ότι απορρίφθηκαν όλες οι προσφυγές, εν τούτοις τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Όπως μπορείτε να διαβάσετε στο νεότερο ρεπορτάζ μας για το θέμα στο παρόν φύλλο, οι αποφάσεις για τις άλλες 4 προσφυγές δεν έχουν καν εκδοθεί ακόμη. Και όπως πληροφορούμαστε, το ΣτΕ τηρεί σιγήν ιχθύος ως προς τον χρόνο της δημοσιοποίησής τους η οποία, φανταζόμαστε, ότι δεν θα αργήσει να γίνει, αν και δεν αντιλαμβανόμαστε αυτή την αποσπασματική πολιτική που ακολουθείται, καθώς εξελίσσεται πλέον σε «πόλεμο νεύρων» και για τις δύο αντίδικες πλευρές.

Η σύγκριση με το θέμα του Νέου Οικοδομικού Κανονισμού είναι αναπόφευκτη. Σε αυτή την περίπτωση το ΣτΕ ακολούθησε όλη τη διαδικασία: Αναγγελία συνοπτική της απόφασης από τον πρόεδρο της Ολομέλειας και παραπομπή σε εύθετο διάστημα για την πλήρη δημοσιοποίησή της. Και έτσι φτάσαμε στη διαβούλευση από το ΥΠΕΝ των νομοθετικών ρυθμίσεων συμμόρφωσης και προσαρμογής στις αιτιάσεις του ΣτΕ με βάση τις οποίες είχαν γίνει δεκτές οι αντίστοιχες προσφυγές και εν τέλει στην κατάθεση νομοθετικής ρύθμισης.

Αντίθετα, η περίπτωση του «Project Voria» στην Αγία Φιλοθέη έχει μετατραπεί σε «θρίλερ» με διάφορες φήμες να αιωρούνται στον αέρα για την έκβαση και των υπόλοιπων προσφυγών, το αποτέλεσμα των οποίων αυτή τη στιγμή ομοιάζει με «επτασφράγιστο μυστικό» από το ΣτΕ. Κι επειδή μιλάμε για μια πραγματικά σημαντική επένδυση που ομοιάζει σε βαρύτητα μόνο με εκείνες του «The Mall», του «Golden Hall» ή του Ελληνικού, καθώς αποτελεί μια καινοφανή ιστορία με άγνωστα αποτελέσματα, θετικά ή αρνητικά ή και τα δύο, στην ευρύτερη Βόρεια Αθήνα κι όχι μόνο, ελπίζουμε σύντομα να έχουμε την τελική δικαστική ετυμηγορία, σε μια πραγματικά περιπετειώδη υπόθεση.

Εδώ και πολλές δεκαετίες έχουμε τους σεισμολόγους να «καυγαδίζουν» συχνά πυκνά. Στη συνέχεια περάσαμε στους μετεωρολόγους τα τελευταία χρόνια. Ύστερα ήρθε η πανδημία του κορωνοϊού και είχαμε τις «μάχες» ανάμεσα σε λοιμωξιολόγους. Και φτάσαμε στο σήμερα, όπου ζούμε τον «πόλεμο των πορισμάτων» ανάμεσα σε χημικούς μηχανικούς και μηχανολόγους μηχανικούς (όλοι μαζί υπό την ταμπέλα «πραγματογνώμονας») για την τραγωδία των Τεμπών, στον οποίο εμπλέκονται και ανώτατα πανεπιστημιακά ιδρύματα της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Όλες αυτές οι διαμάχες έχουν έναν κοινό παρονομαστή: γίνονται μέσα από το τηλεοπτικό «γυαλί». Ως εκ τούτου και με δημοσιογράφους που ελάχιστη ή ουδεμία γνώση με το εκάστοτε αντικείμενο έχουν αλλά να διατυπώνουν απόψεις σαν να είναι… επιστημονικές αυθεντίες, το κοινό ζει το απόλυτο κομφούζιο. Ένα συνεχές μπέρδεμα του οποίου το μόνο θύμα είναι η αλήθεια μέσω της σοβαρής και ψύχραιμης επιστημονικής τεκμηρίωσης. Τα πάντα είναι χαμένα στον τηλεοπτικό καταιγισμό αποσπασματικής πληροφορίας…

Δεν θα αρνηθούμε ότι και η επαγγελματική ανέλιξη μέσω της τηλεοπτικής δημοσιότητας αλλά και η πιο «πεζή», αλλά πολλές φορές παρούσα, ανθρώπινη ματαιοδοξία, μπορεί να ωθεί πολλούς επιστήμονες να δέχονται να υποστούν την βάσανο των τηλε-παραθύρων, τα οποία ελάχιστα προσφέρουν στον δημόσιο διάλογο. Ωστόσο δεν πρέπει να παραβλέψουμε ότι, μέσα από αυτή τη διαδικασία, ο όρος «επιστήμη» και το κύρος και η αξιοπιστία που αυτός (όφειλε και οφείλει να) αποφέρει στους σύγχρονους καιρούς μας πλήττονται βαρύτατα.

Να το επαναλάβουμε: Ελάχιστη βαρύτητα για την ουσία των εκάστοτε διακυβευμάτων ενέχει ο τηλεοπτικός «διάλογος». Αυτός δηλαδή που ο ομιλητής έχει ελάχιστο χρόνο στη διάθεσή του για να αναπτύξει τα στοιχεία και επιχειρήματά του και μέσα σε αυτόν τον λίγο χρόνο είναι αναγκασμένος να διακόπτεται συνεχώς από τηλεπαρουσιαστές και δημοσιογράφους που διαθέτουν ύφος «φωτεινού παντογνώστη» (για να θυμηθούμε το επιτραπέζιο παιχνίδι της δεκαετίας του ’80), ενώ ο ρόλος τους είναι να συντονίζουν, να ακούνε και να θέτουν καίριες ερωτήσεις, ώστε να βοηθήσουν το κοινό να διαμορφώσει σοβαρή άποψη κι όχι να γεμίζει τα αυτιά του με θόρυβο, αντεγκλήσεις και ανολοκλήρωτους συνειρμούς.

Η επιστημονική κοινότητα κάποια στιγμή θα πρέπει να θέσει όρους και προϋποθέσεις για τη συμμετοχή εκπροσώπων της στα πάνελ και τα «παράθυρα» των τηλεοπτικών εκπομπών. Να απαιτεί χρόνο, σοβαρές ερωτήσεις και γόνιμο και πολιτισμένο διάλογο πάνω στο αντικείμενο για το οποίο προσκαλούνται. Και να καλούνται όλες οι απόψεις υπό τις ίδιες αυτές προϋποθέσεις. Διότι αν συνεχιστεί αυτό το «βιολί», η αμφισβήτηση (έστω και υποσυνείδητα) της αξιοπιστίας της επιστήμης (με την υποψία διασύνδεσής της με «συμφέροντα» πάσης φύσεως να συνιστά τον μεγαλύτερο κίνδυνο) θα συνεχίζει να διαβρώνει την κοινή γνώμη. Και αυτό μόνο επιστροφή σε σκοτεινότερες εποχές που η ανθρωπότητα έδωσε αγώνα να ξεπεράσει (αλλά ποτέ δεν ξεχνά) μπορεί να οδηγήσει.

Είναι δεδομένο ότι φέτος προφανώς θα έχουμε ξανά πυρκαγιές. Ο στόχος μας είναι να μπορέσουμε να μειώσουμε τις καταστροφικές συνέπειες, να αποτρέψουμε τις ανθρώπινες απώλειες και στο τέλος της περιόδου να έχουμε τα συμπεράσματα τα οποία θέλουμε, έτσι ώστε να προετοιμαστούμε ξανά για την επόμενη χρονιά».

Ομολογούμε ότι η παραπάνω δήλωση του νέου υπουργού Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας Γιάννη Κεφαλογιάννη στην πρόσφατη σύσκεψη στο Υπουργείο για την πυροπροστασία κινείται στη σωστή κατεύθυνση. Αυτή του ρεαλισμού, των μετρημένων προσδοκιών και του μακρόπνοου σχεδιασμού με στόχο την συνεχή βελτίωση του αντιπυρικού σχεδιασμού. Πρόκειται για μια δήλωση που διαφοροποιείται αρκετά από αντίστοιχες που έκαναν κατά καιρούς οι προκάτοχοί του, οι οποίες πολλές φορές πλησίαζαν στον όρο «μεγαλοστομία» και η τραγική πραγματικότητα τους διέψευδε οικτρά.

Τη «μπάλα χαμηλά» κρατάει και η Τοπική Αυτοδιοίκηση τουλάχιστον σε θεσμικό επίπεδο, καθώς η ΚΕΔΕ δηλώνει μεν ικανοποιημένη από την αύξηση των κρατικών κονδυλίων για την πυροπροστασία, ωστόσο εξακολουθεί να θεωρεί ότι και τα χρήματα δεν είναι αρκετά αλλά και ότι χρειάζεται ενίσχυση σε προσωπικό. Και εμείς θα πούμε εδώ ότι -μιας και η κατάσβεση των πυρκαγιών ασφαλώς και δεν μπορεί να στηριχθεί στους δημοτικούς μηχανισμούς ή τους Συνδέσμους Δήμων, παρά μόνο στα Σώματα Ασφαλείας, με αιχμή του δόρατος φυσικά την Πυροσβεστική Υπηρεσία- οι κατάλληλοι πόροι και το επαρκές προσωπικό και σε αριθμούς και σε εκπαίδευση αποτελούν ένα κρίσιμο δίπτυχο, πάνω στο οποίο μπορεί να στηριχθεί η πρόληψη. Και όπως όλοι έχουμε καταλάβει με οδυνηρό τρόπο τα τελευταία χρόνια, οι υπερφίαλες δηλώσεις περί πρόληψης τόσο από κρατικούς όσο κι από αυτοδιοικητικούς παράγοντες έχουν πληρωθεί πανάκριβα και σε ανθρώπινες ζωές και σε περιουσίες και σε μεγάλες καταστροφές σε χλωρίδα και πανίδα.

Γι’ αυτόν τον λόγο κρατάμε τη μετρημένη προσέγγιση του νέου υπουργού. Πράγματι, πυρκαγιές θα έχουμε και πάλι. Το θέμα είναι να εντοπίζονται έγκαιρα στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Να υπάρχει άριστη συνεργασία και άψογα αντανακλαστικά ανάμεσα στους αρμόδιους φορείς. Να μη σαστίζει ο μηχανισμός μπροστά σε αλληλεπικάλυψη αρμοδιοτήτων και χάνεται πολύτιμος χρόνος. Να γίνονται τακτικές συσκέψεις μέσα στην αντιπυρική περίοδο, όπου θα καταδεικνύονται τα όποια κενά και δυσλειτουργίες. Να μην υπάρχουν σκοπιμότητες και «αναμέτρηση» εξουσιών.

Και για να γίνουν όλα αυτά, πιστεύουμε ακράδαντα στον ουσιαστικό ρόλο των Δήμων. Στην ουσιαστική ενίσχυσή τους με πόρους και προσωπικό. Αλλά και στη λογοδοσία τους για την αποτελεσματική χρήση τους.

Και στο κάτω κάτω, όταν ο πρωθυπουργός ανακοινώνει την «Ασπίδα του Αχιλλέα» στην εθνική άμυνα με δαπάνες 25 δισ. ευρώ έως το 2037, αν μη τι άλλο για τον διαρκή «πόλεμο» με τις δασικές πυρκαγιές που κατατρώει τα «σωθικά» της πατρίδας μας, θεωρούμε ότι μπορούν να βρεθούν και τα χρήματα και οι άνθρωποι, για να φτιαχτεί επιτέλους μια ακόμη πιο δυνατή «ασπίδα», αυτή που θα μας προστατεύει αποτελεσματικά από την πύρινη λαίλαπα στην πράξη. Όχι στα λόγια…