ΕΠΕΑΠΤΕΡΟΕΝΤΑ

Γράφει ο Άγγελος Πολύδωρος

Ως «ένα από τα highlights του 5ου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ», χαρακτηρίστηκε ο κύριος με την αθλητική φανέλα που ανέβηκε στο βήμα να μιλήσει -και είπε πολύ σοβαρά πράγματα- αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία εκτός από τη φανέλα του, με στάμπα ένα πούμα κοντά στην αριστερή τιράντα, συμβολίζοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος να εκτιναχθεί προς τα εμπρός με δύναμη, όπως ένα πούμα που πιάνει ταχύτητες 80 με 90 χλμ/ώρα.

Η αθλητική φανέλα υπάγεται στο lifestyle του κόμματος, του οποίου οι αρχηγοί δεν φορούν γραβάτα (πλην Κασελάκη, που φορούσε απ’ όλα), οπότε οι υπόλοιποι δικαιούνται αθλητικά και T-shirts και κακώς αποδόθηκε στην έλλειψη οργάνωσης, που προκάλεσε ζέστη στο κλειστό του Περιστερίου. Ποια οργάνωση; Απλά, τα air condition δεν ανταποκρίνονταν στις ανάγκες του τεράστιου όγκου των συνέδρων.

Όπως επίσης ήταν τυχαίο και το ότι δεν υπήρχε δυνατότητα πρόσβασης στο βήμα των ανθρώπων με ειδικές ανάγκες και κακώς έριξε τη μπηχτή ένας σύνεδρος, λέγοντας: «Αν κρίναμε την επιτυχία του συνεδρίου από τη δυνατότητα που προσφέρει σε ΑμεΑ να ανέβουν στο βήμα, έχουμε αποτύχει».

Οφείλω να τονίσω δε, το highlight από την ομιλία του προέδρου Φάμελλου, που φρόντισε να ρίξει και αυτός τη δική του μπηχτή στον Αλέξη Τσίπρα, λέγοντας: «Όσο συντηρείται μια συζήτηση που δεν καταλήγει πουθενά, θα φθειρόμαστε όλοι μας». Πόση φθορά μπορούσε να αντέξει πια; Εδώ μιλάμε πλέον, για ντέρμπι μεταξύ των συνεδρίων του ΣΥΡΙΖΑ και του Κινήματος Δημοκρατίας, με στόχο την κατάκτηση του 3% στις επόμενες εκλογές.

Το άλλο highlight δε, ήταν ο σύνεδρος που αναρωτήθηκε: «Δεν το λέει κανείς; Δεν ξέρω γιατί; Φοβόμαστε να πούμε αλήθειες; Ο κατώτερος μισθός θα έπρεπε να είναι 3.500 ευρώ». Αυτό κι αν ήταν «ορόσημο δυναμικής επανεκκίνησης και ορμητικής επανάκαμψης του κόμματος στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι». Το να ζητάς 3.500 € με την πρόσληψή σου σε μια επιχείρηση!

Για να μιλήσουμε σοβαρά τώρα, πιστεύω ότι όλους τους είχε επηρεάσει το γεγονός ότι το κλειστό του Περιστερίου ονομάζεται «Ανδρέας Παπανδρέου» και νόμιζαν ότι βρίσκονταν στη δεκαετία του ’80. Κάτι το «φάντασμα» του Ανδρέα, κάτι το «φάντασμα» του Αλέξη με την προοπτική της δημιουργίας νέου κόμματος, κλονίστηκαν οι άνθρωποι. Τη ζέστη, την απέκλεισα στην αρχή, για να είμαι αντικειμενικός.

ΕΠΕΑΠΤΕΡΟΕΝΤΑ

Γράφει ο Άγγελος Πολύδωρος

Ας θυμηθώ τις σπουδές μου στην Πάντειο Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών: Την Τρίτη 10/6/25, ο Τσίπρας στο Ινστιτούτο του, διάβασα ότι μίλησε για την «ανάγκη ενός Νέου Πατριωτισμού απέναντι στην ολιγαρχία και την κλεπτοκρατία».

Τι σημαίνει όλο αυτό;

Ένα βαθύ αίτημα κοινωνικής, πολιτικής και ηθικής αναγέννησης. Υποδηλώνει ότι ο πατριωτισμός -η αγάπη για την πατρίδα- δεν μπορεί να περιορίζεται σε τυπικές εκφράσεις εθνικής υπερηφάνειας, αλλά πρέπει να στρέφεται -ενεργά- κατά των δυνάμεων που υπονομεύουν το δημόσιο συμφέρον και τη δημοκρατία: την Ολιγαρχία (συγκέντρωση της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας σε χέρια λίγων που ελέγχουν «τους αρμούς» της, παρακάμπτοντας τη βούληση της πλειοψηφίας και την Κλεπτοκρατία (συστηματική εκμετάλλευση του κράτους και των δημόσιων πόρων από μια διαπλεκόμενη ελίτ, μέσω διαφθοράς, πελατειακών σχέσεων, φοροδιαφυγής ή κατάχρησης εξουσίας).

Γιατί Νέος Πατριωτισμός;

Διότι, «νέος» σημαίνει επανερμηνεία και επαναδιατύπωση του Πατριωτισμού: Όχι ως εθνικιστική ρητορεία, αλλά ως ηθική στάση ευθύνης απέναντι στην κοινωνία. Όχι υποταγή στην εξουσία, ούτε αδιαφορία, αλλά αντίσταση σε όσους λυμαίνονται τον δημόσιο πλούτο και τη δημοκρατία και συμμετοχή σε «συλλογικότητες αντίστασης».

Πώς εφαρμόζεται αυτό πρακτικά;

Με την ενεργή συμμετοχή των πολιτών. Δημόσιο έλεγχο της εξουσίας και της οικονομίας. Καταπολέμηση της διαφθοράς με θεσμική θωράκιση. Στήριξη της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ανάκτηση του νοήματος του κοινού καλού απέναντι στον ατομικισμό και στον κυνισμό των ελίτ.

Υπάρχει πολιτικός για την πρακτική εφαρμογή;

Η απάντηση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τοπικά συμφραζόμενα, ιστορικά παραδείγματα και προσωπικές αντιλήψεις πάνω στο «τι σημαίνει Νέος Πατριωτισμός». Δεν ξέρω ποιον θα μπορούσε να επικαλεστεί ο Τσίπρας αν τον ρωτούσαν «ποιος ενσάρκωσε (ή πλησίασε, έστω) ιδέες κοντά σε αυτή τη λογική». Θα προσπαθήσω να είμαι αντικειμενικός: υπάρχουν δυο πιθανοί.

Ίσως ο Αλέκος Αλαβάνος (αν τον θυμήθηκε), ο οποίος μιλούσε κάποτε έντονα για τη σύγκρουση με την ολιγαρχία, για δημοκρατική αναγέννηση, δεν συνδέθηκε με προσωπική φιλοδοξία εξουσίας και υποστήριξε ανοιχτά κοινωνικά κινήματα.

Ίσως ο Αλέξης Τσίπρας του 2012-2015. Κατά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, πρόβαλε έντονα ένα λόγο κατά των «νταβατζήδων της διαπλοκής» και υπέρ της λαϊκής κυριαρχίας. Ωστόσο, η κυβερνητική του θητεία παρέα με τους ακροδεξιούς του Π. Καμμένου (2015-2019) τον διέψευσε. Ειδικά μετά το δημοψήφισμα του 2015 (Είδατε; Έδειξα όση αυτοσυγκράτηση μπορούσα).

Σημαντική επισήμανση: Κανένας πολιτικός δεν είναι αμιγώς «καθαρός», ούτε εκπροσωπεί απόλυτα ένα ιδανικό. Όμως το ζητούμενο, δεν είναι το αλάθητο πολιτικό πρόσωπο, αλλά η κατεύθυνση που εκφράζει: Αν αντιστέκεται στην κλεπτοκρατία και το πελατειακό κράτος, αν υπηρετεί το κοινό συμφέρον με διαφάνεια και γενικά αν εμπνέει εμπιστοσύνη.

ΕΠΕΑΠΤΕΡΟΕΝΤΑ

Γράφει ο Άγγελος Πολύδωρος

Με τον τίτλο «Μαρούσι; Δεν αρέσει» ξεκινάει το άρθρο του, ο Στέλιος Σοφιανός στο protagon.gr στις 3 Ιουνίου 2025 και στο lead αναφέρει: «Σε μια από χρόνια επιβαρυμένη και παραφορτωμένη περιοχή, νέα, εντυπωσιακά κτίρια κατασκευάζονται για να γεμίσουν με δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους. Η κίνηση πάνω και γύρω από το “δαχτυλίδι” είναι ήδη αφόρητη τις περισσότερες ώρες της ημέρας, η επέκταση του Μετρό παραμένει “ευχή”, οι ειδικοί λένε ότι τα χειρότερα έπονται και οι “παλιοί” θυμούνται τα πρόβατα που όχι πολύ παλιά έβοσκαν δίπλα στις πολυεθνικές…».

Μου άρεσε ο τίτλος ως ελκυστικός που τραβάει το μάτι, αλλά εγώ που, παρόλο ότι ζω στο Μαρούσι από 8 χρονών και το πρόλαβα «με τα τρεχούμενα νερά στα ρυάκια και στις βρύσες – λιοντάρια, με τα κεραμίδια στις στέγες των μονώροφων (άντε και διώροφων ενίοτε) σπιτιών και με τα καρό τραπεζομάντηλα στις ταβέρνες και με τα στρογγυλά τραπεζάκια των καφενείων κάτω από τα πλατάνια στις πλατείες Κασταλίας και Σταθμού και με το γιασεμί στους κινηματογράφους», όπως γράφουν συνήθως οι ρομαντικοί του Συλλόγου Αθμονέων (του οποίου δεν είμαι μέλος), δεν θα έβαζα ως τίτλο το «Μαρούσι; Δεν αρέσει».

Τον θεωρώ καταδικαστικό για ένα τμήμα της ευρύτερης Αθήνας, η οποία έχει γίνει ολόκληρη δυσπρόσιτη και όλοι, όσοι έχουμε πετάξει με αεροπλάνο κάποια στιγμή, την έχουμε «απολαύσει» χωρίς ρυμοτομία, χωρίς πνεύμονες πρασίνου, χωρίς τίποτα! Ένα ατελείωτο τσιμέντο. Και απορώ πώς κάποια life-style περιοδικά παρουσιάζουν την Αθήνα ως trendy ή ως προορισμό entertainment με τόσους αφώτιστους τη νύχτα δρόμους, με τόσα κλειστά μαγαζιά, με τόση έλλειψη πρασίνου, με τόση εγκατάλειψη… Οι promenade που κανείς δεν περπάτησε και οι ποδηλατόδρομοι μας μάραναν, οι οποίοι μάλιστα περιόρισαν τις λωρίδες κυκλοφορίας οχημάτων (και να, το κυκλοφοριακό).

Όλα στην ευρύτερη Αθήνα έχουν γίνει αποσπασματικά και χωρίς συνολικό σχέδιο με προοπτική 5ετίας ή 10ετίας – τι ζητάω τώρα; Ξεκινώντας από την περιβόητη «αντιπαροχή» κάποιου εθνάρχη, που ξήλωνε τις γραμμές του τραμ από τους δρόμους της Αθήνας για να τους παραδώσει στα ΚΤΕΛ, μέχρι την εγκληματική «μεταφορά συντελεστή δόμησης» -ειδικά στο Μαρούσι- κάποιου εκσυγχρονιστή ηγέτη που πάνω στα σχέδια του Δημοσιογραφικού Χωριού των Ολυμπιακών Αγώνων, έδωσε άδειες για ογκώδη πολυκαταστήματα.

Κι όμως… Το Μαρούσι, αρέσει.

Διότι εάν δεν τους άρεσε, δεν θα έρχονταν εδώ και το καζίνο Πάρνηθας, για το οποίο -ευτυχώς- ο Στέλιος Σοφιανός γράφει κάπου ότι «ετοιμάζεται να αστικοποιηθεί και να καταλάβει δεσπόζουσα θέση στη λεωφόρο Κηφισιάς». Και τι κάνουν γι’ αυτό κεντρική εξουσία και δημοτικοί άρχοντες; Ό,τι έκαναν και οι προηγούμενοι… Δίνουν άδεια.

ΕΠΕΑΠΤΕΡΟΕΝΤΑ

Γράφει ο Άγγελος Πολύδωρος

Αυτές τις μέρες, όσοι ασχολούμαστε με τη φωτογραφία, διασκεδάσαμε πάρα πολύ με όλους εκείνους και εκείνες οι οποίοι προσβλήθηκαν από το παπούτσι της γνωστής φίρμας που φωτογραφήθηκε να «πατάει» τον Παρθενώνα.

Τρελάθηκαν, επειδή το Υπουργείο που δεν είχε δώσει άδεια στον Λάνθιμο, τόλμησε να επιτρέψει έναντι πινακίου φακής στη γνωστή φίρμα για να σχηματίσει με drones ένα τεράστιο παπούτσι πάνω από το εμβληματικό μνημείο, καταδεικνύοντας έτσι «την υποδούλωση της χώρας μας στους βάρβαρους».

Το τι ανοησίες γράφτηκαν στα social media γι’ αυτή τη φωτογραφία δεν λέγεται. Λίγες μόνον φωνές τόλμησαν να γράψουν ότι η φωτογραφία ήταν μια οφθαλμαπάτη, η οποία μπορεί να συμβεί μόνον εφόσον ο σχηματισμός αυτών των drones στο Ζάππειο φωτογραφηθεί από ορισμένο σημείο της Αθήνας, ώστε να φαίνεται ότι το παπούτσι είναι πάνω από την Ακρόπολη.

Οι τιμητές ξέχασαν ότι είναι οι ίδιοι, οι οποίοι τις περισσότερες φορές κάθονται έμπλεοι θαυμασμού μπροστά σε μια αφίσα που δείχνει το φεγγάρι στο ίδιο αυτό ιστορικό μνημείο και μάλιστα σε μέγεθος πολύ μεγαλύτερο από ότι το παπούτσι. Όλοι γνωρίζουν ότι ο δορυφόρος της Γης δεν βρίσκεται πάνω από την Ακρόπολη. Ούτε μπορείς να βρίσκεσαι στο Παναθηναϊκό Στάδιο και να τον φωτογραφίζεις ενώ βγαίνει από τον Υμηττό πίσω σου και να τον πετυχαίνεις στον Παρθενώνα που βρίσκεται μπροστά σου…

Εγώ και η Αθηνά π.χ. πηγαίνουμε σε συγκεκριμένη ταράτσα εστιατορίου, επί του πεζόδρομου Αποστόλου Παύλου στην Αθήνα, για να το δούμε τον Αύγουστο να βρίσκεται πάνω από τον Παρθενώνα και αν είμαστε τυχεροί να μην έχει συννεφιά, το φωτογραφίζω με έναν απλό τηλεφακό 70-300 mm που το φέρνει πιο κοντά.

Εάν κάποιος δεν χρησιμοποιεί πρόγραμμα επεξεργασίας φωτογραφιών, για να στήσει όπου θέλει το φεγγάρι, πρέπει να πάει σε συγκεκριμένη θέση και να το περιμένει. Όπως ακριβώς έκανε και ο φωτογράφος με τα drones της εταιρίας αθλητικών ειδών που ίπταντο πάνω από το Ζάππειο.

Ήξερε ο άνθρωπος από ποιο σημείο θα φαίνεται το παπούτσι ΚΑΙ ΜΑΖΙ ο Παρθενώνας, ώστε να προκληθεί ζήτημα και στήθηκε και περίμενε τα drones. Εσείς πιστεύετε ότι τυχαία βρέθηκε εκεί και μόλις είδε το παπούτσι, έβγαλε το κινητό και το απαθανάτισε για να κάνει τόση διαφήμιση στην εταιρία;

ΕΠΕΑΠΤΕΡΟΕΝΤΑ

Γράφει ο Άγγελος Πολύδωρος

Έχουμε ένα πρόβλημα εμείς που ασχολούμαστε με τον κινηματογράφο. Θα μου πεις τώρα: και τι με νοιάζει εμένα εάν έχετε πρόβλημα; Όχι, σε νοιάζει. Διότι, εάν πάμε να ανοίξουμε το στόμα μας το Σάββατο στο café, την ώρα που μιλάτε για ποδόσφαιρο ή μπάσκετ ή κοινωνικο-οικονομικο-πολιτικά, ανοίγεις εσύ το δικό σου και όλο ειρωνεία, ρωτάς: «Έχετε να μας προτείνετε καμιά καλή ταινία για απόψε και αύριο ή θα κάτσουμε σπίτι να δούμε καμιά σειρά;» Λες και είμαστε μηχανάκια, να ρίχνεις το κέρμα, να πατάς τον κωδικό και να σου πετάμε το αναψυκτικό ή το σακουλάκι με τα βιομηχανοποιημένα.

Ε, λοιπόν, τις προάλλες και νομίζω ανήμερα Τρίτη και 13 του Μάη, έσπασα την παράδοση μιας παρέας, στην οποία συμμετείχα για πρώτη φορά. Εκείνοι πάλι βρήκαν την ημέρα να με καλέσουν μέσω ενός κοινού φίλου, ο οποίος δεν τους είχε εξηγήσει τι ακριβώς συμβαίνει με έναν άνθρωπο που πριν ασχοληθεί με τον κινηματογράφο, ήταν columnist με μόνιμη στήλη «Φιλοτελικά» («Τι είναι αυτό;», σηκώνει με περιέργεια το κεφάλι του από το κινητό του ο 15χρονος) και στη συνέχεια ασχολήθηκε με την «τοπική αυτοδιοίκηση» (κατ’ επέκταση και με την «πολιτική»), αργότερα τα βαρέθηκε όλα και στράφηκε στα πολιτιστικά, με κατάληξη το νεανικό του απωθημένο: το σινεμά. Τέλος πάντων.

Εκεί που μιλούσαν σοβαρά-σοβαρά για το πόρισμα του ΕΜΠ που τους κατάστρεψε κάθε θεωρία συνωμοσίας, για τον δημοσκοπικό καλπασμό της Κωνσταντοπούλου που φρέναρε άδοξα, για τη συνεχιζόμενη διάσπαση της Αριστεράς και τις φρούδες ελπίδες του ΠΑΣΟΚ για ανάκαμψη, πετάχτηκα κι εγώ, για να σχολιάσω το «φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας» Κατάρ, το οποίο χάρισε ένα Μπόινγκ στον Τραμπ. Τότε συνέβη το προαναφερθέν: «Εσείς δεν είστε που ασχολείστε με το σινεμά; Δεν μας λέτε καλύτερα, ποια ταινία να δούμε αυτή την εβδομάδα;»

«Και εσείς δεν είστε, που σας είχα συναντήσει σε μια χαρωπή εκδήλωση, όταν περιμένατε τον ΣΥΡΙΖΑ να φέρει την ελπίδα;», ρώτησα και το βλέμμα του έγινε σαν του Χάρισον Φορντ -ως Ιντιάνα Τζόουνς- όταν βρέθηκε στο λάκκο με τα φίδια. «Μάλλον. Αλλά τι σχέση έχει με την ερώτησή μου;», ρώτησε τραυλίζοντας.

Έχει, του απάντησα, διότι εσείς, μαζί με τον άλλο που του παρακολουθούν το κινητό και την «προετοιμαζόμενη», ζείτε μέσα σε ένα σήριαλ επιστημονικής φαντασίας, αλλά δεν το έχετε πάρει χαμπάρι και ούτε θέλετε να σας χαλάσουν τη νιρβάνα. Μπροστά σ’ αυτό που βιώνετε, φίλε μου, ωχριούν τα «House of Cards», «Η ανατομία ενός σκανδάλου» και το «Borgen» μαζί.

ΕΠΕΑΠΤΕΡΟΕΝΤΑ

Γράφει ο Άγγελος Πολύδωρος

Το όνειρό μου ήταν πάντα να έχω ένα αυτοκινούμενο. Ξέρετε. Εκείνα τα μεσαίου μεγέθους αυτοκίνητα που είναι μισό τροχόσπιτο και μισό… «γιωταχί». Το αυτοκινούμενο μου άρεσε, επειδή το αγόραζες σχετικά πιο φτηνά και το κυκλοφορούσες με άδεια κανονικού ΙΧ αυτοκινήτου, πλήρωνες τα διόδια των ΙΧ και μπορούσες να τα παρκάρεις για λίγο μέσα στην πόλη σε χώρους στάθμευσης και να πας να δεις τα τουριστικού ενδιαφέροντος αξιοθέατα.

Δεν μου άρεσε το τροχόσπιτο, γιατί ήθελες ειδική άδεια και προδιαγραφές ως ρυμουλκούμενου και δεν μπορούσες να το σταθμεύσεις μέσα στην πόλη σε χώρους στάθμευσης για λίγες ώρες, όπως τα άλλα αυτοκίνητα και όχι για μέρες βγάζοντας πολυθρόνες, τραπεζάκια και τέντες.

Αυτή τη «φιλοσοφία ζωής» την έφερε στην επιφάνεια μια «κυβερνητική ρύθμιση» που σκέφτηκε να βγάλει έσοδα (οριζόντια) από τη χρήση των αυτοκινούμενων αλλοδαπών και Ελλήνων. Έτσι εκτός από την αλλαγή των τιμών στα διόδια, καθιέρωσε πρόστιμα από την πέραν των 24 ωρών στάση ή στάθμευση σε αρχαιολογικούς χώρους (σωστό), και σε ελεύθερες παραλίες, βουνά και λαγκάδια.

Για να είμαι ειλικρινής, ενώ αγαπούσα τα αυτοκινούμενα σε σχέση με τα τροχόσπιτα, δεν μου άρεσε που τα πάρκαραν μπροστά σε αρχαιολογικούς χώρους, ή μπροστά από παραθαλάσσια ή ορεινά ταβερνάκια και καφετέριες με ωραία θέα, κόβοντας τη δική μου.

Θα προτιμούσα όμως, το κράτος (η οργανωμένη κοινωνία ανθρώπων, όπως ορίζεται), πρώτα να έχει δημιουργήσει κάποιους χώρους, ώστε να παρκάρουν τα νοικοκυριά τους οι ιδιοκτήτες αυτών των κινούμενων σπιτιών και να μπορούν να κινηθούν όπως οι υπόλοιποι τουρίστες με τα πόδια και ύστερα να προέβαινε σε καθιέρωση προστίμων, ή τελών παραμονής, σε ανοιχτούς, ελεύθερους χώρους στάθμευσης.

Αλλά αυτό που ζητάω, απαιτεί κάποια χαρτογράφηση των χώρων σε όλη την Ελλάδα (αρχαιολογικών, βουνών, λαγκαδιών, παραλιών κ.λπ.), κάποια μελέτη και ύστερα την καθιέρωση απαγορεύσεων και προστίμων. Ζητάω πολλά -όπως πάντα- και η νοοτροπία των δημόσιων λειτουργών υστερεί.

Θυμήθηκα τη διοίκηση Πατούλη, που ανακατασκεύασε κάποτε την πλατεία Ηρώων, δημιουργώντας μια μεγάλη σκακιέρα με ωραία τεράστια πιόνια. Για να παίζει ποιος; Είχα γράψει τότε: Προηγήθηκε μελέτη του χώρου; Είχε δει κάποιος εάν υπήρχαν άνθρωποι που να έπαιζαν σκάκι στα παγκάκια ή στο παρακείμενο καφενείο; Όχι. Αποτέλεσμα: Τα πιόνια εξαφανίστηκαν μετά από λίγες μέρες. Όπως θα εξαφανιστούν και τα αυτοκινούμενα ξένων από τη χώρα μας. Ξέρετε τι ανέσεις προσφέρουν στους αυτοκινούμενους οι άλλες χώρες;

ΕΠΕΑΠΤΕΡΟΕΝΤΑ

Γράφει ο Άγγελος Πολύδωρος

Τι έκανε λέει; Έγινε μπλακάουτ στη χώρα μας διαρκείας δύο ημερών; Και δεν έχουν βγει ακόμα οι δημοσιογράφοι – εισαγγελείς στα κανάλια να στριμώξουν τους αρμόδιους με ερωτήσεις που να ξεκινούν από την εποχή του διορισμού τους, από τον βουλευτή της περιοχής τους, στην Ελληνική Εταιρεία Ενέργειας (ΕΕΕ);

Δεν εμφανίστηκαν ακόμα οι ειδήμονες ηλεκτρολόγοι στα café της γειτονιάς, να εξηγήσουν το γεγονός;

Δεν άρχισαν οι ειδικοί «στις εναλλακτικές πηγές ενέργειας» ταξιτζήδες, να εξηγούν στους επιβάτες πώς ακριβώς συνέβη το μπλακάουτ, ενημερωμένοι βεβαίως από κάποιο δικό τους «μέσα» στην ΕΕΕ;

Δεν βγήκε ο Ανδρουλάκης να διαμαρτυρηθεί ότι το μπλακάουτ οφειλόταν στις αυξημένες παρακολουθήσεις του κινητού του και όλων των τηλεφώνων των πολιτικών και των στρατηγών και των καθαριστριών τους, από τον ίδιο τον Μητσοτάκη;

Δεν βγήκε ο «επιστολογράφος του Ιησού» Βελόπουλος, να αποκαλύψει ότι πίσω από το μπλακάουτ, υπάρχει συνωμοσία για να εμποδιστεί η άνοδος του ποσοστού του στις δημοσκοπήσεις, που φυσικά είναι στημένες από τον ίδιο τον Μητσοτάκη και το ιερατείο του;

Δεν έγιναν πανελλαδικές διαδηλώσεις, για να φύγει ο Μητσοτάκης και να αναλάβει την πρωθυπουργία η «προετοιμαζόμενη» Ζωή Κωνσταντοπούλου, με υπουργό Εσωτερικών τον Μπιμπίλα; Σοβαρά τώρα;

Ζούμε στη χώρα που εδώ και πολλά χρόνια εκπαιδευόμαστε στο να ρίχνουμε τις ευθύνες… στον άλλο, αφού προηγουμένως έχουμε τρέξει πρώτοι, δηλαδή έχουμε ποδοπατηθεί στα σουπερμάρκετ, για να προμηθευτούμε ραδιοφωνάκια, φακούς, μπαταρίες, νερά και κονσέρβες για την αντιμετώπιση του μπλακάουτ.

Η επίρριψη ευθύνης στον άλλο είναι αρχέγονο ελληνικό χαρακτηριστικό. Διάβασα σε μια έγκυρη ιστοσελίδα την εμπεριστατωμένη μελέτη, του γνωστού καθηγητή Φυσικής και Συμπεριφορικής Ανθρωποβιολογίας του Χάρβαρντ, δόκτορος Αλεξάντερ Μέρκελ φον Μπάιντεντραμπ, που έγραφε ότι «τα παιδιά στην Ελλάδα μαθαίνουν από νηπιακή ηλικία ότι δεν φταίνε σε τίποτα για ό,τι και να κάνουν», αφού οι γονείς έχουν πάντα μια δικαιολογία για το δικό τους παιδί, ρίχνοντας το φταίξιμο σε κάτι άλλο. Αορίστως.

Μόλις διάβασα αυτό το απόσπασμα, θυμήθηκα μια φίλη μου, που το άτακτο αγόρι της τρέχοντας μέσα στο σπίτι μας, σκόνταψε, χτύπησε (ευτυχώς ελαφρά) το κεφάλι του στην άκρη μιας πολυθρόνας και έβαλε τα κλάματα. Τότε εκείνη αντί να το μαλώσει που έτρεχε στο ξένο σπίτι σαν ταύρος μαινόμενος, του είπε: «Μη κλαις αγορίνα μου. Δεν φταις εσύ. Να. Εγώ θα κάνω ντα την παλιοπολυθρόνα που σε πόνεσε». Και αμέσως το… «μέλλον της Ελλάδος», σταμάτησε το κλάμα και συνέχισε το τρέξιμο γύρω-γύρω.

Κάτι σαν το αόριστο, «τον σκότωσε η μεγάλη ταχύτητα», και όχι το συγκεκριμένο: «Ο μακαρίτης, πατούσε υπερβολικά το γκάζι».

ΕΠΕΑΠΤΕΡΟΕΝΤΑ

Γράφει ο Άγγελος Πολύδωρος

Χριστός Ανέστη, φίλες και φίλοι μου και χρόνια πολλά! Αληθώς Ανέστη, σου απαντάει ο άλλος (ή η άλλη) και να είμαστε καλά και του χρόνου. Εκτός από το 15χρονο που χωρίς να σηκώσει τα μάτια του από το κινητό, σου απαντάει: Το ξέρουμε. Οπότε και έχεις ολοκληρώσει με τις ευχές. Και πάμε παρακάτω, προετοιμαζόμενοι για όλα όσα μπορεί να προκύψουν.

Το «προετοιμαζόμενοι» δεν το έγραψα τυχαία, διότι παραπέμπει στην «προετοιμαζόμενη» κυρία Ζωή που ήθελε να πει ότι πάει για πρωθυπουργός. Εφόσον συνεχίσει βέβαια να έχει τα σημερινά ποσοστά μέχρι το 2027 που θα γίνουν οι εκλογές. Τώρα, τι εννοεί «προετοιμαζόμενη», είναι ένα πολύπλοκο θέμα, διότι η κυρία Ζωή και η ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ της, αποτελούν ένα κόμμα κάτι σαν μονοπρόσωπη ΕΠΕ και απέχει πολύ από τα κόμματα που κατηγορεί (αλλά θέλει να τους μοιάσει) ως συστημικά.

Ένα δεν καταλαβαίνω. Όταν λέει ότι είναι «προετοιμαζόμενη» το εννοεί ως ενωτική προσωπικότητα μεγάλου βεληνεκούς που θα την καλέσουν να ηγηθεί μιας οικουμενικής, όταν το κόμμα που θα έρθει πρώτο δεν θα μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση, ή το εννοεί ως αρχηγός κόμματος που θα έρθει πρώτο, αυτοδύναμο και θα πάρει εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση; Οπότε και θα απαντήσει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (που δεν θυμάμαι να τον ψήφισε): «Μισό λεπτό κύριε Πρόεδρε, απέξω τους έχω και περιμένουν με τους φακέλους των αρμοδιοτήτων τους. Σπύρο, φώναξέ τους να δει κι ο Πρόεδρος πως όταν έλεγα ότι είμαι προετοιμαζόμενη, το εννοούσα».

Με τον καιρό θα δείξει και ας μην είμαι ανυπόμονος. Μπορώ να φανταστώ όμως τους φακέλους των αρμοδιοτήτων, πολύχρωμους, ασορτί με τα φλοράλ φορέματα της αρχηγού και με μια ετικέτα σχήματος καρδιάς, που θα γράφει σε ποιο υπουργείο ανήκει ο καθένας.

Αλλά πού είχαμε μείνει; Στις μεταπασχαλινές ευχές και το 15χρονο που στο «Χριστός Ανέστη» απάντησε «Το ξέρουμε». Όπως αντιλαμβάνεστε, είμαι «ετοιμαζόμενος» να σχολιάσω την ύπαρξη των κινητών κατά τη διάρκεια τόσο της περιφοράς του Επιταφίου όσο και της λειτουργίας της Ανάστασης. Πιο πολλά και από τις λαμπάδες, που κι αυτές ακολουθούν το ρεύμα της εποχής. Τα βαφτιστήρια, πλέον, θέλουν λαμπάδες αυτοκινητάκια, δεινοσαυράκια και άλλα σχήματα, ενώ και τα μεγαλύτερα παιδιά κρατούν λαμπάδες με έντονα χρώματα. Η εποχή που οι λαμπάδες για την περιφορά του Επιταφίου έπρεπε να είναι καφέ χρώματος και οι Αναστάσιμες λευκές, έχει παρέλθει. Τώρα το ζήτημα είναι τα κινητά να έχουν στρογγυλό στήριγμα από πίσω, ώστε να μπορούν να τα σηκώνουν ψηλά για πανοραμικές λήψεις.

Και του χρόνου, λοιπόν.

ΕΠΕΑΠΤΕΡΟΕΝΤΑ

Γράφει ο Άγγελος Πολύδωρος

Λίγο πριν την Ανάσταση δεν πρόκειται να γκρινιάξω, παρόλο που υπάρχουν ένα σωρό αφορμές γύρω μου. Θα αναφερθώ σε έναν άνθρωπο που πέθανε πρόσφατα, αφήνοντας μια σημαντική παρακαταθήκη: την αξιοπρέπεια «εαυτού και αλλήλων», τον σεβασμό απέναντι στο κοινωνικό σύνολο. Αναφέρομαι στον Κώστα Καββαθά, ο οποίος είχε δημιουργήσει γύρω στα 14 έντυπα (με ναυαρχίδα το αυτοκινητικό περιοδικό «4 Τροχοί»), τον οποίο χωρίς να έχω γνωρίσει ποτέ από κοντά, τον θεωρούσα «πατέρα» και «δάσκαλο».

Το περιοδικό του «4 Τροχοί» δεν ήταν ένα περιοδικό μόνον για γρήγορα αυτοκίνητα, με «δυνατούς» κινητήρες, ζαντολάστιχα, εξατμίσεις, αξεσουάρ και συγκριτικούς πίνακες πλεονεκτημάτων και τιμών αυτοκινήτων. Ήταν μια μηνιαία εγκυκλοπαίδεια για τον «σωστό οδηγό» που δεν σκέφτεται μόνο τον εαυτό του.

Θα αναφερθώ σε δύο ιστορίες, από τη συνεχή ανάγνωσή του. Η πρώτη είναι, ότι στο περιοδικό υπήρχε ένα ένθετο τμήμα, ο «Αντίλογος», χωρίς ιλουστρασιόν σελίδες, που περιλάμβανε άρθρα της Ρέας Βιτάλη, των Βασίλη Βασιλικού, Νίκου Μάργαρη, Νίκου Δήμου, Ριχάρδου Σωμερίτη, Σαράντη Καργάκου και άλλων. Φυσικά δεν έγραφαν για το αυτοκίνητο, αν και πολλές φορές διατύπωναν τη γνώμη τους παράλληλα με εκείνες των μηχανικών και των τεχνικών,που αρθρογραφούσαν πάνω στο αντικείμενο του περιοδικού, το οποίο δεν ήταν «μόνον οι λαμαρίνες κι οι βαλβίδες», όπως έγραφε ο Καββαθάς.

Εννοείται ότι η Βιτάλη είχε να προσφέρει την «άλλη ματιά», ο Καργάκος ήταν πάντα ο ιστορικός της παρέας, ο Μάργαρης ήταν ο οικολόγος, ο Δήμου ήταν ο σύγχρονος χρονογράφος, ο Βασιλικός ήταν ο λογοτέχνης, όπως και ο Σωμερίτης και άλλοι που δυστυχώς δεν έχω τα τεύχη του περιοδικού για να κάνω πλούσιο name-dropping, επειδή τα χάρισα σε ανίψια και ξαδέρφια για να διαμορφώσουν «μια άλλη νοοτροπία».

Δεν θα πιστέψετε ότι έπαιρνα το περιοδικό περισσότερο για τον «Αντίλογο», παρά για τις τεχνικές λεπτομέρειες των οχημάτων. Άλλωστε δεν είχα αυτοκίνητο. Αργότερα ξεκίνησα μαθήματα οδήγησης και πολύ αργότερα αγόρασα το πρώτο μου αυτοκίνητο (ένα λευκό FIAT-127 τρίθυρο).

Η δεύτερη ιστορία είναι από το πρώτο μου μάθημα οδήγησης. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ, λόγω του χιονιού που έπεφτε. Πιστέψτε με, δεν δυσκολεύτηκα καθόλου, επειδή είχα διαβάσει στους 4 Τροχούς για την οδηγική συμπεριφορά στο χιόνι. Θυμάμαι δε, ότι κάποια στιγμή οδηγώντας έκανα στο πλάι, να αφήσω να με προσπεράσουν οι οδηγοί που είχαν σχηματίσει ουρά πίσω μου και ο δάσκαλος οδήγησης εξεπλάγη: «Μπράβο! Από το πρώτο μάθημα κοιτάζεις καθρέφτες;» Του απάντησα ότι είμαι αναγνώστης των 4 Τροχών κι εκείνος αντέδρασε: «Τί είναι αυτό;»

Μετά από αυτό, σας εύχομαι καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα.

ΕΠΕΑΠΤΕΡΟΕΝΤΑ

Γράφει ο Άγγελος Πολύδωρος

Πριν πολλά χρόνια «όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο» και γινόταν μια συζήτηση – καυγάς μεταξύ φίλων, από την οποία δεν έβγαινε κανένα συμπέρασμα και ο καθένας ήθελε να περάσει το δικό του -που λένε- και η ισχυρογνωμοσύνη έδινε και έπαιρνε και όλοι ήταν «ξερόλες» και μιλούσαν όλοι μαζί, άλλοι με επιχειρήματα και κάποια γνώση (ως σπασίκλες) και άλλοι «γιατί έτσι» (όντας αδιάβαστοι επέμεναν περισσότερο). Τότε, μέσα σε εκείνον τον ορυμαγδό, πεταγόταν ο ψύχραιμος και πλακατζής της παρέας, ο οποίος φώναζε με στεντόρεια φωνή: «Σιγά-σιγά βρε παιδιά, υπάρχει καλύτερος τρόπος να λύσουμε τη διαφορά» και όλοι στρέφονταν προς το μέρος του σκεπτόμενοι «κάτι ενδιαφέρον θα πει τούτος που φωνάζει δυνατότερα».

Οπότε εκείνος έχοντας τραβήξει την προσοχή τους, φούσκωνε το στήθος του και έλεγε γεμάτος αυτοπεποίθηση: «Ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή. Με μια σειρά ώστε να καταλάβουμε πώς έχει εξελιχθεί η κατάσταση μέχρι σήμερα και να βγάλουμε άκρη». Τότε η αγωνία των παρισταμένων κορυφωνόταν. Αν μάλιστα υπήρχαν και κορίτσια στην παρέα που τον παρακολουθούσαν με θαυμασμό (μη ξεχνάτε όταν πήγαινα στο μοναδικό δημόσιο Γυμνάσιο Αμαρουσίου -που φέτος γιορτάζει τα 100 του χρόνια- ήταν μικτό), εκείνος καθυστερούσε λίγο για να τον προσέξουν ακόμα περισσότερο. Άσε που έριχνε και καμιά ματιά τριγύρω να δει ποια τον θαύμαζε πιο πολύ, για να της τα ρίξει στο επόμενο διάλειμμα.

Πού είχαμε μείνει; Α, στο «ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή». Διαμαρτυρόταν, λοιπόν, ο ανυπόμονος της παρέας: «Πάρε τα από την αρχή επιτέλους να τελειώνουμε· μας έπρηξες» (εδώ παραλείπω το «τα» ανάμεσα στις δυο τελευταίες λέξεις λόγω πολιτικής ορθότητας). Και ο φίλος μας, με πολύ σοβαρό ύφος, μιας και είχε επιβληθεί δια του υψηλού τόνου της φωνής του, έλεγε: «Όταν ο Θεός έπλασε τον Αδάμ και την Εύα, τους είχε πει…» οπότε καταλαβαίνετε τι επακολουθούσε… Εκτός από τις λεκτικές επιθέσεις, η ανυπομονησία των παρισταμένων εκδηλωνόταν και με «καρπαζιές σύννεφο», όπως λέγαμε τότε. Τη λέξη «μπούλινγκ» δεν την ξέραμε και να δεις που ούτε γάτα, ούτε ζημιά στη συνέχεια όταν όλοι κάναμε τους ανήξερους, διότι η τιμωρία ενίοτε ήταν ομαδική.

Καταλαβαίνετε τι θα γινόταν, αν ζούσε σήμερα ο συμμαθητής μας ο Παύλος -ο Μικρός όπως τον αποκαλούσαμε- και πεταγόταν στη συζήτηση για όλα αυτά που μας τρελαίνουν γύρω από το δυστύχημα των Τεμπών και έλεγε όπως τότε: «Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν ο Τρικούπης στα 1880 κατασκεύασε μια σιδηροδρομική γραμμή…».