Γράφει η

Αυτές τις ημέρες πολλά ακούγονται και γράφονται για τον χώρο της Δικαιοσύνης για δικαστές, δικηγόρους, και όχι μόνο. Πού αρχίζει η αλήθεια και πού τελειώνει το ψέμα, δεν το γνωρίζει κανείς και όλοι ευελπιστούν ότι σύντομα θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα και θα διαλυθεί αυτό το σύννεφο που σκεπάζει τη Δικαιοσύνη.

Έχοντας στο μυαλό όλα αυτά -που καθημερινά βλέπουν το φως της δημοσιότητας και μας καθηλώνουν πολλές ώρες μπροστά στην τηλεόραση- θυμήθηκα μια ενδιαφέρουσα και διδακτική ιστορία που μας είχε διηγηθεί ο σπουδαίος καθηγητής και συγγραφέας ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΥΛΑΚΗΣ από το βιβλίο του «Η διαμόρφωση των Νόμων στην Αρχαία Ελλάδα».

Η ιστορία έλεγε: «Ο Κόραξ ήταν ένας από τους σπουδαιότερους διδασκάλους της Ρητορικής στην αρχαιότητα . Ήταν Συρακούσιος, έζησε τον Ε’ αιώνα π.Χ. και θεωρείται ο δημιουργός της ρητορικής τέχνης. Ο Κόραξ ζητούσε από τους μαθητές του για δίδακτρα αστρονομικά ποσά, γι’ αυτό μόνο οι πάμπλουτοι Συρακούσιοι κατάφερναν να εγγραφούν τα παιδιά τους στη σχολή του.

Μια μέρα παρουσιάστηκε στον δάσκαλο ένας νέος, φιλόδοξος αλλά μέτριας περιουσίας, ο Τεισίας, και προσπάθησε να τον πείσει να του κάνει κάποιο σκόντο γιατί, αν πλήρωνε το απαιτούμενο ποσό, θα έμενε κυριολεκτικά στο δρόμο, αλλά ο δάσκαλος έμεινε αμετάπειστος.

Τότε ο Τεισίας, του έκανε τούτη την πρόταση: Να του πληρώσει όλο το ποσόν που του ζητούσε ο Κόραξ, τη μέρα που θα αποδεικνυόταν πως έμαθε καλά τη ρητορική τέχνη, δηλαδή, πως έγινε καλός δικηγόρος και κέρδισε την πρώτη του δίκη. Άρεσε στον Κόρακα το παράξενο παζάρι και δέχτηκε. Άρχισαν τα μαθήματα και από την πρώτη στιγμή φάνηκε πως ο Τεισίας είχε μεγάλο ρητορικό ταλέντο, όπως άλλωστε το έδειξε μετά, γιατί έγινε κι αυτός με τη σειρά του δάσκαλος της ρητορικής και είχε μαθητές του τον Γοργία, τον Λυσία, τον Ισοκράτη.

Όταν τελείωσαν τα μαθήματα, ο Κόραξ του είπε πως ήρθε η στιγμή να πληρωθεί, γιατί είχε εκτελέσει την υπόσχεσή του και τον είχε κάνει τέλειο δικηγόρο. Ο Τεισίας όμως απάντησε πως δεν τον πληρώνει, αφού δεν είχε αποδειχθεί ακόμα με μια δίκη, η αποτελεσματικότητα των μαθημάτων. Τότε ο Κόραξ τον μήνυσε στα δικαστήρια».

Ο Τεισίας είπε στους δικαστές:

«Αν χάσω τη δίκη δεν θα πληρώσω τον Κόρακα, αφού η συμφωνία ήταν να τον πληρώσω αν κερδίσω την πρώτη μου δίκη. Αν την κερδίσω, πάλι δεν θα πληρώσω, αφού θα έχει χάσει τη δίκη ο Κόραξ που μου ζητάει τα λεφτά».

Αντίθετα ο Κόραξ είπε στους δικαστές:

«Αν χάσω τη δίκη, θα ‘χει κερδίσει την πρώτη του δίκη ο Τεισίας, και πρέπει να με πληρώσει. Αν την κερδίσω θα υποχρεωθεί από το δικαστήριο να μου καταβάλλει τα χρήματα».

Τι απόφαση να βγάλουν οι άμοιροι δικαστές; Έτσι, αντί για απόφαση, τους έδιωξαν και τους δύο λέγοντας: «Από κακό κόρακα, κακό αυγό».

Δηλαδή, σε όλες τις δυνατές περιπτώσεις αποφάσεων των δικαστών, και οι δύο, τόσο ο κατήγορος, όσο και ο κατηγορούμενος -ο καθένας από τη δική του πλευρά- θα ήταν κερδισμένοι στα αιτήματά τους.

Ευχή μας είναι, στη σύγχυση που επικρατεί αυτές τις ημέρες στους κόλπους της Δικαιοσύνης, οι δικαστές «να βγάλουν αποφάσεις» και κυρίως σωστές και ολοκληρωμένες και να μη διώξουν ατιμώρητους από την αίθουσα του δικαστηρίου, ούτε τον «κακό κόρακα» ούτε το «κακό» αυγό του.

Γράφει η

Tις ημέρες αυτές, όλα μέσα στην εκκλησία, όπως οι ύμνοι, οι ευαγγελικές περικοπές, οι γιορτές, οι ψαλμωδίες, όλα θαρρείς ότι μας «μιλούν» και διατρανώνουν το θείο μήνυμα της Αναστάσεως του Ιησού Χριστού.

Τη δεύτερη Κυριακή, μετά την Κυριακή του Πάσχα, γιορτάζουμε τις πρώτες Μάρτυρες της Αναστάσεως του Θεανθρώπου. Γιορτάζουμε εκείνες τις ευσεβείς γυναίκες οι οποίες δεν πρόβαλαν καμία δικαιολογία και άρνηση, αλλά με πολύ θάρρος και υπομονή ήταν δίπλα Του σε όλα τα τρομερά συμβάντα της ζωής Του· στη Σταύρωση, στην Αποκαθήλωση, στον Ενταφιασμό, αλλά και στην ένδοξη Ανάστασή Του.

Ο Ευαγγελιστής Μάρκος γράφει ότι, ο Ιωσήφ -που ήταν μέλος του Συνεδρίου, από την Αριμαθαία- όταν ο Ιησούς άφησε την τελευταία του πνοή επάνω στον Σταυρό του Μαρτυρίου, παρουσιάστηκε με μεγάλη τόλμη και θάρρος μπροστά στον Πιλάτο για να ζητήσει το νεκρό σώμα του Χριστού για να το ενταφιάσει. Και ο Πιλάτος, αφού βεβαιώθηκε από τον Εκατόνταρχο ότι είχε πεθάνει, «απέδωσε» το σώμα Του στον Ιωσήφ.

Ο Ιωσήφ αγόρασε ένα καθαρό σεντόνι, κατέβασε το σώμα του Χριστού από τον Σταυρό, το τύλιξε με το σεντόνι και οι Μυροφόρες με χαρακτηριστική αφοσίωση επιμελήθηκαν και άλειψαν με αρώματα το σώμα του Ιησού κατά την ταφή Του, και αξιώθηκαν να πληροφορηθούν (αργότερα) πρώτες από τον Άγγελο Κυρίου την Ανάστασή Του. Ο Ιωσήφ τοποθέτησε το σώμα του Χριστού μέσα σε ένα μνήμα που ήταν λαξευμένο στο βράχο και κύλησε μια μεγάλη πέτρα στην είσοδο του μνημείου. Το μνήμα αυτό το είχε ετοιμάσει και το προόριζε για τον εαυτό του.

Ποιος ήταν όμως ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος που τον βοήθησε στο έργο του αυτό;

Και οι δύο κατείχαν υψηλά αξιώματα στην ιουδαϊκή κοινωνία. Ήταν μέλη του Μεγάλου Συνεδρίου της Βουλής.

Ο ΙΩΣΗΦ, ο από Αριμαθαίας ήταν -όπως διαβάζουμε στα Έργα των Ευαγγελιστών Λουκά, Ματθαίου, Μάρκου, και Ιωάννου- ήταν «άνθρωπος πλούσιος» και «ευσχήμων Βουλευτής» που ανέλαβε το τολμηρό έργο να ζητήσει για ταφή το σώμα του Ιησού, έκανε πρόχειρες νεκρικές τιμές και το ενταφίασε -όπως είδαμε παραπάνω- σε κενό τάφο που είχε ετοιμάσει για τον ίδιο.

Ο ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ, ήταν και αυτός ένας άρχοντας των Ιουδαίων που είχε υπερασπιστεί τον Ιησού στο Συνέδριο της Δίκης Του. Αυτός είχε φέρει μαζί του μια μεγάλη ποσότητα αρωμάτων μίγμα «σμύρνας και αλόης, ωσεί λίτρας εκατόν» (Ιωάν. 19, 39-40), για να ενταφιάσουν τον Χριστό κατά τα ιουδαϊκά έθιμα. Ο ΙΩΣΗΦ και ο ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ είναι οι μάρτυρες του θανάτου και της ταφής Του.

ΟΙ ΜΥΡΟΦΟΡΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Είναι οι πρώτες μάρτυρες της Αναστάσεως του Χριστού! Αυτές που επιθύμησαν να συμπληρώσουν τις ελλείψεις της βιαστικής Ταφής Του. Αλλά αντί να αλείψουν με μύρα το νεκρό σώμα του Θεανθρώπου, και αντί να τον θρηνήσουν, έγιναν οι πρώτοι θεατές του κενού Τάφου και πρώτες αυτές άκουσαν από το στόμα του λευκοντυμένου Αγγέλου το παράδοξο και τόσο χαρούμενο μήνυμα της ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ του Σωτήρα Χριστού.

Οι ΜΥΡΟΦΟΡΕΣ είναι εκείνες οι γυναίκες που ακολουθούσαν τον Κύριο μαζί με τη ΜΗΤΕΡΑ Του, έμειναν μαζί της κατά την ώρα του φρικτού μαρτυρίου Του και φρόντισαν να αλείψουν με μύρα το σώμα Του.

Όμως ΠΟΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΣΕΣ ήταν οι Μυροφόρες Γυναίκες του Ευαγγελίου;

(Πηγή: Πατριαρχείο της Αλεξανδρείας).

• Πρώτη Μυροφόρα είναι η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

Ονομαζόταν Μαγδαληνή γιατί καταγόταν από τα Μάγδαλα. Αγαπούσε με την καρδιά της και τον υπηρετούσε και τον ακολουθούσε παντού τον Σωτήρα Χριστό για την ευεργεσία Του προς αυτήν (την είχε θεραπεύσει από δαιμόνια). Πέθανε στην Έφεσο, όπου την έθαψε ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος. Αργότερα ο Βασιλιάς του Βυζαντίου Λέων ο Σοφός μετέφερε το Άγιο Λείψανό της στην Κωνσταντινούπολη.

• ΔΕΥΤΕΡΗ Μυροφόρα είναι η ΣΑΛΩΜΗ

Λέγεται ότι ήταν η κόρη του Αγίου Ιωσήφ του Μνήστορα, η οποία αργότερα παντρεύτηκε τον μικρό Ζεβεδαίο.

• ΤΡΙΤΗ Μυροφόρα είναι η ΙΩΑΝΝΑ

Διαβάζουμε ότι ήταν η γυναίκα του Χουζά. Αυτός εργαζόταν ως επίτροπος και οικονόμος μέσα στο παλάτι του Βασιλιά Ηρώδη.

• ΤΕΤΑΡΤΗ Μυροφόρα είναι η ΜΑΡΙΑ

Η αδελφή του Λαζάρου, η οποία άλειψε με μύρο τον Χριστό στο σπίτι της, όταν Εκείνος ανέστησε τον αδελφό της τον Λάζαρο.

• ΠΕΜΠΤΗ Μυροφόρα είναι η ΜΑΡΘΑ

Αδελφή της Μαρίας και του Λαζάρου, η οποία από την αρχή έδειξε προς τον Χριστό την αγάπη της διακονώντας Τον με κάθε τρόπο και ξεκουράζοντάς Τον με τη φιλοξενία της.

• ΕΚΤΗ Μυροφόρα είναι η ΜΑΡΙΑ»

Είναι η γυναίκα του Κλωπά. Κλωπά ονομάζουν κάποιοι τον Κλεώπα. Αυτή τη Μαρία ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, την ονομάζει «αδελφή της Θεοτόκου», στον παρακάτω λόγο του κατά τη Σταύρωση του Χριστού: «Στεκόντουσαν κοντά στον Σταυρό του Ιησού η μητέρα Του και η αδελφή της μητέρας Του». Ο Ιωακείμ, ο πατέρας της Παναγίας είχε έναν αδελφό, και όταν εκείνος πέθανε χωρίς να έχει παιδί, πήρε τη γυναίκα του ως σύζυγό του, σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο. Με αυτήν, απέκτησε ένα παιδί τη Μαρία.

• ΕΒΔΟΜΗ Μυροφόρα είναι η ΣΩΣΣΑΝΑ

Για την οποία κανείς από τους Ευαγγελιστές δε μας δίνει άλλα στοιχεία.

Όμως, ο Ευαγγελιστής Λουκάς μας λέει ότι: «Βέβαια ήταν και άλλες πολλές Μαθήτριες και Μυροφόρες οι οποίες διακονούσαν τον Χριστό…». Οι Ευαγγελιστές δεν έγραψαν τα ονόματα όλων αυτών των γυναικών γιατί απλά τότε δεν υπήρχε, κατά τη γνώμη τους, λόγος. Ακόμα φαίνεται ότι οι Ευαγγελιστές διαφωνούν μεταξύ τους τόσο για την ώρα, όσο και για τον αριθμό των γυναικών. Οι Μυροφόρες ήταν πολλές και ήρθαν στο Τάφο όχι μόνο μια φορά, αλλά και δύο και τρεις φορές, σταδιακά και όχι ακριβώς τον ίδιο χρόνο.

Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, έγραψε: «Πρώτη απ’ όλες ήρθε στον Τάφο του Υιού του Θεού, η Θεοτόκος, έχοντας μαζί τη Μαρία τη Μαγδαληνή, για να δουν τον Τάφο… Και έγινε μεγάλος σεισμός και Άγγελος Κυρίου ήλθε, σήκωσε τη μεγάλη πέτρα από το Μνημείο και κάθισε επάνω της. Ήταν η μορφή του σαν αστραπή, και το ένδυμά του λευκό σαν το χιόνι, και από τον φόβο τους ταράχτηκαν οι φύλακες και έγιναν σαν νεκροί. Ο Άγγελος έδειξε το κενό Μνημείο και είπε στις Μυροφόρες ν’ αναγγείλουν τη χαρμόσυνη είδηση και στους ΜΑΘΗΤΕΣ του Χριστού!»

Γράφει η

Ελένη Κονιαρέλλη – Σιακή

Γράφει η

Τι πιο όμορφο και νοσταλγικό από το να μιλήσουμε για την ΠΑΣΧΑΛΙΑ και τα μυρωδάτα λουλούδια της, αυτές τις Άγιες Ημέρες της θλιβερής Σταύρωσης και της λαμπρής Ανάστασης του Χριστού μας;

Το υπέροχο δέντρο της πασχαλιάς έχει συνδέσει το όνομά του με το γεγονός ότι ανθίζει μία φορά το χρόνο (ή και κάθε δύο χρόνια), για 20 έως 30 ημέρες μόνο, κοντά στην εορτή του Πάσχα και προαναγγέλλει ότι ήρθε η Άνοιξη, αρκεί να έχουμε υπομονή και να περιμένουμε το ξύπνημα της ανθοφορίας όλης της φύσης.

Το δέντρο της πασχαλιάς είναι γνωστό και με το όνομα «ΑΠΡΙΛΗΣ», και έτσι το βρίσκουμε περισσότερο στα χωριά. Τα ευωδιαστά της άνθη τα βρίσκουμε στους κήπους και στις αυλές των σπιτιών να λούζονται στις χρυσές ακτίνες του ήλιου, αλλά και στολισμένα μπουκέτα μέσα σε όμορφα ανθοδοχεία όπου αποτελούν το προμήνυμα της Ανάστασης του Ιησού Χριστού. Κυρίως όμως η πασχαλιά χρησιμοποιείται πολύ για τον στολισμό του Επιταφίου και της Εκκλησίας τη Μεγάλη Εβδομάδα, καθώς ντύνεται στα μωβ, σκεπασμένη με τη θλίψη της Μεγάλης Παρασκευής, και στα λευκά για την ημέρα της Ανάστασης. Τα χρώματα των λουλουδιών της, μιλώντας τη δική τους γλώσσα, συμβολίζουν, τα λευκά άνθη τη νεανική αθωότητα, και τα μωβ (ανοικτό μωβ «λιλά») συμβολίζουν τα πρώτα συναισθήματα και τα καρδιοχτύπια της αγάπης.

ΜΙΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΠΑΣΧΑΛΙΑΣ

Η ΠΑΣΧΑΛΙΑ, είναι είδος φυτού μικρού ή μεγάλου θάμνου ή και μικρού δέντρου που έχει τη βοτανική ονομασία (στη λατινική γλώσσα) «σύριγγα η κοινή» και ανήκει στην οικογένεια των ελαιόδεντρων, τα ελαιώδη. Έχει βαθυπράσινα φύλλα σε σχήμα καρδιάς και απλώνεται από χαμηλά με πολλαπλούς βλαστούς, και μπορεί να φτάσει σε ύψος τα 6-7 μέτρα. Είναι γηγενής στη βαλκανική χερσόνησο και φυτρώνει συνήθως σε πετρώδεις λόφους. Στην Ελλάδα είναι αυτοφυής στην ηπειρωτική χώρα, από τα βόρεια σύνορα μέχρι τη Βόρεια Θάλασσα.

Το καφετί ξύλο της πασχαλιάς έχει την υψηλότερη πυκνότητα από όλα τα ξυλώδη είδη της Ευρώπης. Η ονομασία της πασχαλιάς «σύριγγα» έχει προέλθει από τα άνθη της που μοιάζουν με «αυλούς». Ακόμα, τα άνθη της είναι -συνήθως- λιλά και λεπτοκαμωμένα και δημιουργούν μεγάλες και εντυπωσιακές ταξιανθίες που έχουν μεθυστικό άρωμα. Είναι εδώδιμα και χρησιμεύουν για τον αρωματισμό μελιών και γλυκισμάτων.

Τέλος προσθέτουμε, ότι είναι ευρεία η καλλιέργεια της πασχαλιάς σε πολλές χώρες. Στη Βόρεια Αμερική επιλέχτηκε ως το «επίσημο λουλούδι» της ψυχρής πολιτείας Νιου Χάμσαϊρ των Ηνωμένων Πολιτειών, επειδή «συμβολίζει το σκληρό χαρακτήρα των ανδρών και των γυναικών της Πολιτείας του Γρανίτη…» (έτσι υπονοείται η αντοχή του μεσογειακού αυτού φυτού στο ψυχρό κλίμα της Πολιτείας).

ΜΥΘΟΙ & ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΑΣΧΑΛΙΑΣ!

1. Την άνθιση της πασχαλιάς διαβάζουμε ότι την ακολουθεί ένας πολύ ωραίος μύθος που την κάνει ακόμα πιο σπουδαία και ενδιαφέρουσα, γιατί έχει άμεση σχέση με την Ανάσταση του Ιησού Χριστού:

«Λέγεται ότι το δέντρο εκείνο, πρόσφερε τη δροσιά και τον ίσκιο του στην Παναγία και στον Ιωσήφ, όταν εκείνοι κατευθύνονταν προς την Αίγυπτο με τον μικρό Ιησού Χριστό στην αγκαλιά στη μεγάλη τους προσπάθεια να σώσουν τον Χριστό από τη δολοφονική μανία του Ηρώδη. Τότε η Παναγία ευλόγησε το πανέμορφο δέντρο της ΠΑΣΧΑΛΙΑΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΚΑΙ ΣΤΟΛΙΣΜΕΝΟ ΜΕ ΕΥΩΔΙΑΣΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ!

Όμως, ο μύθος, μας λέει ότι το δέντρο πήρε το όνομά του λίγο καιρό αργότερα, όταν οι Ιουδαίοι βασάνισαν και σταύρωσαν τον Σωτήρα Χριστό. Τότε φύτρωσε το δέντρο κοντά στον Γολγοθά και βλέποντας τον Ιησού να σταυρώνεται, μαράθηκε από τον καημό του… Όμως όταν μετά από τρεις ημέρες ο Χριστός αναστήθηκε, το δεντράκι ζωντάνεψε και γέμισε με τσαμπιά από όμορφα μυρωδάτα λουλούδια και καταπράσινα φύλλα, για να γιορτάσει και αυτό τη μεγάλη γιορτή της Ανάστασης του Ιησού. Αυτή ήταν η ΠΑΣΧΑΛΙΑ!»

2 . Όμως οι πασχαλιές ήταν γνωστές από την Αρχαιότητα.

Σύμφωνα με τη μυθολογία, υπήρχε στην Αρχαία Ελλάδα μια πανέμορφη Νύμφη, η Σειρήνα. Ο θεός Πάνας την ερωτεύτηκε και την ακολουθούσε παντού όπου πήγαινε, και εκείνη για να γλιτώσει από εκείνον μεταμορφώθηκε στον αρωματικό θάμνο της πασχαλιάς.

3. Μια ακόμα όμορφη παράδοση για την πασχαλιά, μας έρχεται από τη μακρινή Αδελαΐδα.

Μας λέει, ότι υπήρχε ένα δέντρο που ξυπνούσε πάντα πρώτο μέσα στο βαρύ χειμώνα. Στολιζόταν με ευωδιαστά πανέμορφα λουλούδια και περίμενε χαρούμενο να ξυπνήσουν και τα υπόλοιπα δέντρα της φύσης …για να το θαυμάσουν και να το καμαρώσουν! Όμως ήρθε μια χρονιά που όλα άλλαξαν. Εκείνο το πρωινό, ο ήλιος φοβισμένος κρύφτηκε πίσω από τα κατάμαυρα σύννεφα. Όλα τα κλαδιά είχαν σκύψει τα κεφαλάκια τους και τα κλαδιά τους… Όσο και να περίμενε το στολισμένο δέντρο να το θαυμάσουν, κανείς δεν του έδινε σημασία. Γεμάτο απορία, ρώτησε τα δέντρα που ήταν κοντά του: «Τι συμβαίνει;» Κι εκείνα τότε του είπαν:

«Ο Χριστός ήταν επάνω στον Σταυρό του μαρτυρίου και πέθαινε…» Το δέντρο συγκλονίστηκε. Ένιωσε μεγάλη ντροπή, γιατί ενώ ο Δημιουργός του υπέφερε, αυτό σκεπτόταν μόνο τον εαυτό του και την ομορφιά του… Τότε, η ξύλινη καρδιά του πόνεσε τόσο πολύ που έβγαλε ένα μωβ χρώμα και άλλαξαν όλα τα λουλούδια του και από λευκά έγιναν μωβ.

Αυτό το δέντρο είναι η Πασχαλιά που ανθίζει κάθε ΠΑΣΧΑ!

Στην Ανάσταση του Χριστού μας, η σεμνή ΠΑΣΧΑΛΙΑ πλημμυρίζει ανάταση την ψυχή των Χριστιανών, στοχεύοντας στα ουράνια και στον πνευματικό καθαρμό.

Γράφει η

Αυτό το παλιό ερειπωμένο σπίτι το έβλεπα κάθε μέρα γιατί ήταν στο δρόμο μου. Περνούσα από μπροστά του. Ψηλό δίπατο, καλοχτισμένο, γεμάτο μνήμες και δόξες μιας παλιάς εποχής, στεκόταν τώρα ξεφλουδισμένο από το χρόνο, αλλά πεισματικά ατάραχο, περιμένοντας… Έξω από τα κάγκελα του μεγάλου κήπου -που τώρα πνιγόταν στα ξερόχορτα- μια μεγάλη πινακίδα προειδοποιούσε ότι σύντομα εκεί θα χτιζόταν πολυτελής πολυκατοικία. Αλλά, παρ’ όλα αυτά, έχουν περάσει τρία χρόνια και η πολυκατοικία δεν λέει ακόμα ν’ αρχίζει να χτίζεται. Λες και το παλιό σπίτι αρνείται τα χτυπήματα της μπουλντόζας και το ξερίζωμά του. Όλα τα χρόνια σκεπασμένο από τη σιωπή του, δίνει την εντύπωση πως κάτι περιμένει. Κι αυτό το κάτι που περιμένει έρχεται την Άνοιξη· τότε ο τόπος πλημμυρίζει φτερουγίσματα και κελαηδίσματα και το ξεχασμένο σπίτι γεμίζει θορύβους και φλυαρίες.

Την Άνοιξη, κάθε Μάρτιο, έρχονται τα ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ από την Αφρική (Λιβερία και Ζαΐρ), και ξαναγυρίζουν εκεί τον Σεπτέμβριο. Στην πόλη μας τα βλέπουμε συνήθως τον Απρίλιο να αρχίζουν αμέσως την αποκατάσταση της παλιάς φωλιάς τους, που μπορεί να χρησιμοποιούν και για δέκα συνεχή χρόνια, γιατί την έχουν φτιάξει με σάλιο και λάσπη, μαζί με κομμάτια σανού και ο ήλιος την κάνει ανθεκτική σαν τσιμέντο. Υπολογίζεται ότι χρησιμοποιούν 800-1.500 σβόλους λάσπης και ανάλογα με τον καιρό, θέλουν περίπου 5-18 ημέρες για να τη φτιάξουν.

Τώρα που ήρθαν τα χελιδόνια, σταματώ συχνά και παρατηρώ με προσοχή τη βιασύνη στις κινήσεις τους, τις δουλειές που κάνουν και τον τρόπο της ζωής τους. Τότε σκέπτομαι και τη ρήση του Αριστοτέλη με τη φιλοσοφική της διάσταση, όταν είπε ότι: «Ένα χελιδόνι δεν φέρνει την Άνοιξη», αλλά πέρα από αυτό ο λαός μας πιστεύει ότι: «Το χελιδόνι μαζί με τον κούκο φέρνουν πάντα την Άνοιξη».

Το όμορφο χελιδόνι που τόσο πολύ αγαπήθηκε, είναι αποδημητικό πτηνό και ανήκει στην τάξη των στρουθιόμορφων. Έχει μέγεθος 12 – 22 εκατοστά, ανάλογα με το είδος στο οποίο ανήκει, και το θηλυκό του γεννά 4 – 6 αυγά. Κατά τη διάρκεια του κλωσσήματος, το αρσενικό κάθεται κοντά στη σύντροφό του, της κελαηδά για να διώχνει τη μονοτονία της, της φέρνει τροφή και κάθεται εκείνος στ’ αυγά όταν εκείνη πετά για να ξεμουδιάσει. Η επώαση διαρκεί περίπου 12 με 20 ημέρες και μετά την εκκόλαψη, οι γονείς ταΐζουν τα μικρά τους με έντομα που τα πιάνουν συνήθως στον αέρα, πετώντας με το στόμα ανοιχτό. Ακόμα τα τρέφουν και με αράχνες, νύμφες και κάμπιες. Αργότερα τα μικρά μαθαίνουν να πετούν και βρίσκουν μόνα την τροφή τους. Εδώ πρέπει να συμπληρώσουμε και την οργανωμένη ζωή των χελιδονιών, που ζουν πάντα ζευγαρωμένα. Η τάξη και η καθαριότητα της φωλιάς τους είναι υποδειγματική! Οι γονείς παίρνουν με τα ράμφη τους τις ακαθαρσίες των μικρών τους, και όταν μεγαλώσουν λίγο τα μαθαίνουν να στέκουν στο χείλος της φωλιάς τους και να κάνουν έξω τις ακαθαρσίες τους.

Όμως, στη ζωή των χελιδονιών, αυτό που είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο, είναι ότι επιστρέφουν κάθε χρόνο στις ίδιες φωλιές, και η απορία που γεννιέται είναι μεγάλη: «Πώς τα καταφέρνουν;» Διαβάζουμε ότι όλα τα αποδημητικά πουλιά έχουν μια Ηλιακή Πυξίδα, δηλαδή, την ικανότητα να μη χάνουν την πορεία τους σε σχέση με τον ήλιο· ακόμα, έχουν και ένα άλλο εργαλείο προσανατολισμού, που λέγεται Βιολογική Μαγνητική Πυξίδα. Αυτή είναι η ικανότητά τους, να βρίσκουν τις τιμές του μαγνητικού πεδίου της γης, οι οποίες είναι συγκεκριμένες σε κάθε γεωγραφικό πλάτος. Τέλος, σαν σημάδια, έχουν βουνά, ποτάμια, λίμνες, κ.ά. Και έτσι βρίσκουν την ακριβή θέση της φωλιάς τους. Δηλαδή, επιστρέφουν τα χελιδόνια στο σπίτι τους, κάτι που δεν έκαναν άνθρωποι και ζωή -χρόνια τώρα- στο μελαγχολικό σπίτι που βλέπω κάθε μέρα και που επιμένει να περιμένει το ξεκλείδωμα της σκουριασμένης πόρτας του…

Αυτές τις ημέρες φαίνεται ότι τα χελιδόνια του παλιού σπιτιού, έχουν ολοκληρώσει τις δουλειές τους. Οι φωλιές είναι έτοιμες, καλοφτιαγμένες, ίδιες με ανάγλυφα γλυπτά βάζα και από το άνοιγμα που έχουν στο επάνω μέρος, βλέπεις μικρά χνουδωτά κεφαλάκια με ανοιχτά τα μικρά ράμφη τους, να περιμένουν την τροφή που φέρνουν οι γονείς τους με ένα ασταμάτητο πήγαινε-έλα. Περισσότερη ώρα κοντά στα μικρά, μένει η μάνα η ΧΕΛΙΔΟΝΑ… έτσι φαίνεται… και γράφοντας τη λέξη «χελιδόνα» έρχεται στο νου μου ένας όμορφος μύθος γι’ αυτό το αγαπημένο πουλί:

«Ήταν, λέει, η χελιδόνα μια πανέμορφη κοπέλα που την αγάπησε τρελά ένας νέος  και επειδή εκείνη δεν ανταποκρίθηκε στην αγάπη του, αυτός την απήγαγε. Η χελιδόνα πολύ οργισμένη από αυτή τη συμπεριφορά του, για τρία ολόκληρα χρόνια προσποιήθηκε ότι ήταν μουγκή και δεν μιλούσε καθόλου, μέχρι που ο νέος την πίστεψε. Όμως, γι’ αυτόν το λόγο την εγκατέλειψε και παντρεύτηκε μια άλλη γυναίκα. Η νέα νύφη, μέσα στη χαρά του γάμου της, κορόιδεψε τη Χελιδόνα λέγοντας ότι είναι ‘‘μια άχρηστη μουγκή γυναίκα’’, και η Χελιδόνα μη μπορώντας να κρατήσει την οργή της για την προσβολή αυτή, έκανε το μοιραίο λάθος και της απάντησε με σκληρά λόγια. Αλλά δυστυχώς, την άκουσε ο νέος ότι μιλούσε, ότι δεν ήταν μουγκή και τον κορόιδευε τόσα χρόνια και όρμησε επάνω της για να τη σκοτώσει. Όμως ο καλός Θεός τη λυπήθηκε και την έκανε πουλί που πέταξε γρήγορα, πολύ γρήγορα ψηλά και στα χέρια του νέου έμειναν μόνο οι δύο κοτσίδες της, ενώ στη Χελιδόνα απόμειναν μόνο δύο πλεξίδες της και αυτές έγιναν η ψαλιδωτή ουρά του χελιδονιού».

Το ίδιο ενδιαφέρουσα με τον μύθο της χελιδόνας είναι και μια από τις πολλές προλήψεις που ακούγονται από τη γιαγιά, για το όμορφο πουλί: «Μη σκοτώσεις ποτέ χελιδόνι, έλεγε, γιατί θα πεθάνει κάποιος από το σπίτι σου την ημέρα που θα φύγουν τα χελιδόνια για την Αφρική και η ψυχή του θα ακολουθήσει το κοπάδι για να καλύψει το κενό που άφησε…»

Η πρόληψη αυτή ακούγεται ανατριχιαστική, και γι’ αυτό ας την ξεχάσουμε και ας θαυμάσουμε τα χελιδόνια στο ανάλαφρο πέταγμά τους αλλά και στους τόπους που μαζεύονται και τιτιβίζουν ασταμάτητα. Και γι’ αυτό έλεγαν οι παλιοί: «Πού πετούν τα χελιδόνια; Αν πετούν γύρω από λίμνες και ποτάμια χαμηλά – χαμηλά και φωνάζουν… ετοιμαστείτε για βροχή ! Αν όμως πετούν ψηλά και σκίζουν τον αέρα με την ψαλιδωτή ουρά τους… χαρείτε. Έχουμε καλοκαιρία!»

Μετά από λίγες ημέρες απουσίας βρέθηκα πάλι στο πέρασμά μου, έξω από το μεγάλο οικόπεδο με το παλιό σφαλισμένο σπίτι. Με θλίψη αναζήτησα τη γνωστή εικόνα που γνώριζα πολύ καλά τα περασμένα χρόνια. Κι όμως την τελευταία φορά που το είδα υπήρχε το σπίτι, υπήρχαν οι καινούργιες φωλιές και δεκάδες χελιδόνια, μικρά και μεγάλα, φλυαρούσαν ασταμάτητα και φτεροκοπώντας γύρω-γύρω έδιναν ζωή στον ξεχασμένο τόπο. Τώρα υπήρχε μόνο ένα πολύ μεγάλο οικόπεδο, καθαρό από μπάζα και ξερόχορτα, έτοιμο να δεχτεί τις μπουλντόζες για την πολυκατοικία που σύντομα θα χτιζόταν.

Και τα χελιδόνια; Πού πήγαν τα χελιδόνια; Πού πέταξαν; Πού πήγαν οι χαρούμενες φωνές τους, οι φωλιές τους, τα μωρά τους;

Δε βλέπω τίποτα, και αυτό που ακούω είναι μόνο η σιωπή, που κάθε τόσο την τεμαχίζει μια ψευδαίσθηση γεμάτη χαρούμενα τιτιβίσματα…

Γράφει η

Παράξενος ο φετινός Χειμώνας και δε λέει να φύγει. Παίζει μαζί μας και κρατώντας στο χέρι ένα θερμόμετρο, για 2-3 ημέρες το ανεβάζει αρκετά ψηλά και για τις επόμενες το κατεβάζει χαμηλά, απρόβλεπτα χαμηλά, πετώντας και μικρές σταγόνες βροχής σαν χιονόνερο, ακόμα και μέσα στην πόλη, λες και θέλει να μας ξαναγυρίσει πίσω στον Δεκέμβρη.

Όμως εμείς, ό,τι και να κάνει, άλλα νιώθουμε. Και με το κρύο, η ανασαμιά της Άνοιξης μας χαϊδεύει απαλά το πρόσωπο, και τα μικρά κίτρινα αγριολούλουδα που ξεπετάχτηκαν βρεγμένα στις άκρες του πεζοδρομίου και ανάμεσα στις πέτρες, μας κλείνουν ενθαρρυντικά το μάτι ! Και είναι γεγονός. Ό,τι και να μας κάνει ακόμα ο Χειμώνας… η Άνοιξη ήρθε! Καιρός να μιλήσουμε και γι’ αυτήν σαν να τη γνωρίζουμε φέτος για πρώτη φορά.

Η Άνοιξη είναι η εποχή που ανθίζουν τα λουλούδια και αρχίζουν να ωριμάζουν και οι καρποί στα δέντρα. Οι Αρχαίοι Έλληνες την έλεγαν και εποχή της «ανθοφορίας». Τα μάτια σου, όπου και να τα στρέψεις, θα δεις όλα τα χρώματα των λουλουδιών αγκαλιασμένα σ’ έναν παράξενο χορό που τον σέρνουν οι πεταλούδες στο χρυσό φως του ήλιου, ενώ τα γλυκά τιτιβίσματα των πουλιών, ξυπνούν ό,τι ακόμα στη φύση δεν έχει ξεφύγει από το φόβο της χειμερινής κακοκεφιάς.

Η ΑΝΟΙΞΗ που λέγεται και ΕΑΡ, είναι ουσιαστικό γένους θηλυκού και ο πληθυντικός του είναι Ανοίξες, και για τους λογοτέχνες -πολλές φορές- Άνοιξες. Θεωρείται η πρώτη εποχή από τις τέσσερις μετά το Χειμώνα και πριν το Καλοκαίρι. Αστρονομικά ξεκινά από την Εαρινή Ισημερία (που έχουμε 12 ώρες ημέρα και 12 ώρες νύχτα), κατά τις 21 Μαρτίου (στο Βόρειο Ημισφαίριο), και από εκεί συνεχώς η μέρα μεγαλώνει και η νύχτα μικραίνει μέχρι τις 21 Ιουνίου, οπότε φθάνουν 15 ώρες η μέρα και… νύχτα. Συνεπώς η Άνοιξη είναι η εποχή με τις μεγαλύτερες ημέρες!

Την Άνοιξη τη συναντούμε παντού. Βασικά βέβαια στη φύση αλλά και στη διάθεσή μας, και στις Τέχνες, τη Ζωγραφική, την Ποίηση, τη Γλυπτική… Ακόμα και σε μεταφορικές έννοιες, όπως η λέξη «άνοιξη» έχει τη μεταφορική έννοια που σημαίνει την αρχή ενός πράγματος, ή τη νεότητα («η άνοιξη της ζωής»), και τον ανοιχτό ορίζοντα, και τη μεγάλη θέα κ.ά. Βέβαια τη συναντούμε και σε πολλές παροιμίες, όπως, «Ένας κούκος δε φέρνει την Άνοιξη», όταν θέλουμε να πούμε ότι κανείς μόνος του δεν μπορεί να αλλάξει μια αρνητική κατάσταση.

Στην Ποίηση, η ομορφιά γενικά, παρομοιάζεται συχνά με την Άνοιξη. «Όμορφη σαν την Άνοιξη» λέμε για μια όμορφη κοπέλα. Στη Ζωγραφική, είναι αρκετά τα έργα πολλών σπουδαίων δημιουργών που ζωγράφισαν τη «δική τους» Άνοιξη. Η «Άνοιξη» π.χ. του Ιταλού ζωγράφου Μποτιτσέλι που φυλάσσεται στο Μουσείο της Φλωρεντίας. Επίσης στο Παρίσι στο Μουσείο του Λούβρου, υπάρχουν πολλοί πίνακες που έχουν θέμα την Άνοιξη, όπως του Μελιέ, του Λανκρέ κ.ά. Τα έργα αυτά διακρίνονται γιατί έχουν ανοιχτούς χρωματισμούς, άφθονο πράσινο και λουλούδια, και νεανικά χαρούμενα πρόσωπα.

Τέλος, θα πούμε και για μια ακόμα διαφορετική Άνοιξη που μένει ζωντανή στην Ιστορία, και αυτή είναι… ΑΝΟΙΞΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΑΣ» με τον πρωτεργάτη της ΒΑΤΣΛΑΒ ΧΑΒΕΛ, που πέθανε σε ηλικία 75 ετών. Ο Χάβελ ήταν πρώην Πρόεδρος της Τσεχίας και θεατρικός συγγραφέας. Ήταν ο τελευταίος Πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας και πρώτος Πρόεδρος της Τσεχίας από 2-2-1993 μέχρι 2-2-2003 και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη λεγόμενη «ΑΝΟΙΞΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΑΣ» του 1968. Ήταν αρκετές φορές υποψήφιος για Βραβείο ΝΟΜΠΕΛ και έχει συγκεντρώσει τον παγκόσμιο θαυμασμό για τις προσπάθειές του ως Διεθνής Πρέσβης υπερασπιζόμενος τους καταπιεσμένους ανθρώπους. Ανάμεσα στις δεκάδες διακρίσεις του, συγκαταλέγονται τα Βραβεία «Ούλοφ Πάλμε» και το «Προεδρικό Μετάλλιο Ελευθερίας», το σπουδαιότερο Βραβείο Αμερικανού Πολίτη που του απενεμήθη «ως έναν από τους μεγάλους ήρωες της Ελευθερίας».

Ο Χάβελ ήταν επίσης γνωστός και σπουδαίος θεατρικός συγγραφέας και μέσα και έξω από την Τσεχοσλοβακία, που συνέχιζε να γράφει, έστω και αν τα έργα του είχαν απαγορευτεί. Ο Χάβελ, μελετηρός, ντροπαλός, με αραιό μουστάκι και αχτένιστα μαλλιά, είχε γίνει το σύμβολο της Ελευθερίας για πολλούς ανθρώπους. Το επαναστατικό του σύνθημα, για το οποίο έλεγε ότι πάσχιζε πάντα να πορεύεται μαζί του, ήταν: «Η Αλήθεια και η Αγάπη, πρέπει να κυριαρχούν του Ψεύδους και του Μίσους».

Αν και είπαμε τόσα όμορφα πράγματα για την ΑΝΟΙΞΗ, και βρισκόμαστε ήδη αρχές Απριλίου, φαίνεται ότι ο Χειμώνας συνεχίζει να μας ακολουθεί και να μας κοροϊδεύει.

Σήμερα ξέσπασε ένας ξαφνικός θυμωμένος αέρας, γεμάτος παγωμένες σταγόνες βροχής. Έγραψε σφυρίζοντας απειλητικούς κύκλους παντού, και παρέσυρε στο απρόβλεπτο στροβίλισμά του γλάστρες, φύλλα, κλαδιά, αντικείμενα, και ότι άλλο ακόμα εύρισκε στο τύλιγμά του…

Ας κάνουμε λίγη υπομονή… η ΑΝΟΙΞΗ πίσω από τα κλειστά παραθυρόφυλλα χαμογελά!