To «παρών» στην προβολή θα δώσει ο σκηνοθέτης της ταινίας Σπύρος Ιακωβίδης.

Η υπόθεση

Το φιλμ ξεκινάει με ένα μοντάζ σε άδεια γραφεία, ατελείωτα χτυπήματα τηλεφώνων, τα οποία και κατεβαίνουν από τη βάση τους για να μην  ενοχλούν και μπερδεμένους ανθρώπους, δημιουργώντας έναν στιλ που παραπέμπει περισσότερο στον γλυκόπικρο παραλογισμό Σκανδιναβών σκηνοθετών όπως ο Άκι Καουρισμάκι παρά στον καυστικό σουρεαλισμό που χαρακτηρίζει το σύγχρονο ελληνικό σινεμά. Ένα κινηματογραφικό συνεργείο  γυρίζει ένα ντοκιμαντέρ για τα περίπου 49.000 «φαντάσματα» που απασχολούνται στην ελληνική δημόσια διοίκηση. Είναι επίσημα εγγεγραμμένοι υπάλληλοι οι οποίοι φαίνεται να απουσιάζουν μόνιμα από τις θέσεις τους. Αυτή η παράλογη υπόθεση μπορεί να ακούγεται σαν μια σύγχρονη εκδοχή κλασικού σατιρικού μυθιστορήματος, αλλά είναι πραγματικότητα. Το συνεργείο στη συνέχεια επικεντρώνεται σε έναν  από αυτούς τους υπαλλήλους-φαντάσματα,   τον Πάνο Δολόγλου (Αχιλλέας Χαρίσκος), ο οποίος έχει κάποιες μέρες να εμφανιστεί στην υπηρεσία του, ενώ δεν δίνει σημεία ζωής στην οικογένεια του: την μητέρα του Χαρούλα (Ελένη Κοκκίδου) μια απελπισμένη, κλασικά υπερπροστατευτική και περήφανη γυναίκα εκτός εποχής, προσκολλημένη στις παραδοσιακές αξίες που οι απόγονοί της έχουν απορρίψει κατηγορηματικά και τον μικρότερο ανάπηρο αδελφό του Λευτέρη (Τζούλιο Τζορτζ Κάτση), έναν οξύθυμο χαρακτήρα με μια κάπως ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ.

Οι ντοκιμαντερίστες γίνονται τακτικοί θαμώνες στο οικογενειακό διαμέρισμα του αγνοούμενου, δημιουργώντας έναν στενό δεσμό με τους οικείους του. Ακτινοβολώντας σκυθρωπή χαιρεκακία χωρίς καν να ανοίξει το στόμα της, η Κοκκίδου αρνείται απεγνωσμένα να παραδεχθεί ότι ο αγαπημένος της μεγαλύτερος γιος μπορεί και να είναι ένοχος για όσα κατηγορείται και ακόμα χειρότερα ότι μπορεί να εγκατέλειψε την οικογένειά του για μια καλύτερη ζωή. Ο Πάνος μου «Θα επιστρέψει και τα πράγματα θα επανέλθουν στο φυσιολογικό», διαβεβαιώνει την ομάδα. Όταν οι συνάδελφοί του υποστηρίζουν ότι ο Πάνος είναι ένοχος για οργανωμένη απάτη σε βάρος της κοινωνικής πρόνοιας, εκείνη αρνείται πεισματικά όλες τις κατηγορίες. Και όταν οι φήμες επιμένουν  ότι έχει συνεργό μια νεαρή Αφρικανή με την οποία συνδέεται ερωτικά διαμαρτύρεται έντονα: «Δεν μπορούσε να βρει μια Ελληνίδα να του φάει τα λεφτά;». Με τον καιρό, η ευρύτερη δυσλειτουργική οικογένεια της Χαρούλας επεκτείνεται και περιλαμβάνει τον Μιχάλη (Kevin Zans Ansong, Νέγρο του Μοριά), έναν έγχρωμο Έλληνα οδηγό ταξί με καταγωγή από τη Γκάνα, ο οποίος γίνεται ένα είδος αναπληρωτή-αδελφού για τον Λευτέρη και βοηθός της Χαρούλας στο δύσκολο έργο εξυπηρέτησης του ανάπηρου γιου ελλείψει οποιασδήποτε κρατικής βοήθειας επί του θέματος. Αυτή η σχέση δίνει στον Ιακωβίδη άφθονο περιθώριο να σατιρίσει τον ρατσισμό στη σύγχρονη Ελλάδα, όχι μόνο από κοινωνικά συντηρητικούς ηλικιωμένους όπως η Χαρούλα, αλλά και από νέους  φιλελεύθερους. Μία από τις επαναλαμβανόμενες δευτερεύουσες πλοκές της ταινίας περιλαμβάνει μια ομάδα λευκών πολιτικών ακτιβιστών που αυτοαποκαλούνται οι «Μαύροι Πάνθηρες της Αθήνας» και μάταια παρακαλούν τον Μιχάλη να γίνει το μοναδικό μαύρο μέλος τους.

 Τα βραβεία της ταινίας

Το «Black Stone» διατυπώνει αυτά τα ευαίσθητα θέματα με τρυφερότητα και ενσυναίσθηση, ειδικά προς την ευγενική Χαρούλα, η οποία καταλαβαίνει ότι η δική της ξενοφοβία έχει τις ρίζες της στην άγνοια και τον αβάσιμο φόβο.   Ταυτόχρονα επισημαίνει την ελληνική πραγματικότητα όπου η μάνα και κατ’ επέκταση η οικογένεια μετατρέπεται σε υποκατάστατο ενός δυσλειτουργικού και αναποτελεσματικού κράτους. Καυτηριάζει την κωμικοτραγική προσπάθεια προσαρμογής τής παραδοσιακής οικογένειας στη νέα ελληνική πραγματικότητα σε έναν κόσμο που αλλάζει. Αυτός ο άλυτος κόμπος της τόσο σύνθετης, δυσλειτουργικής και αυτοκαταστροφικής ελληνικής πραγματικότητας, που κάνει τους ήρωές της να νιώθουν ότι οποιαδήποτε απόπειρα επίλυσης, αντιμετώπισης ή διαφυγής, έχει πάντα το ίδιο αποτέλεσμα: να σφίγγει ακόμα περισσότερο ο κόμπος. Κινητήρια δύναμη της ιστορίας είναι η πρωταγωνίστριά μας, η Ελληνίδα μάνα, η Χαρούλα και το σύμπαν της. Η Χαρούλα μοιάζει να χάνει τη θέση της στον κόσμο. Έχει πολλά στο πιάτο της. Αλλά αν αυτό το πιάτο ήταν ποτέ άδειο, η ανησυχία της θα μεγάλωνε και ο ρόλος της θα χανόταν. Και τότε θα έμενε μόνη, με τις επιθυμίες της, τα όνειρά της, αντιμέτωπη με τον εαυτό της, δηλαδή αυτό που φοβάται περισσότερο.  Ο φόβος ως αντίθεση στη ζωή. Οι άνθρωποι που φοβούνται να ζήσουν, να αποτύχουν, να κυνηγήσουν τα όνειρά τους, τις επιθυμίες τους, να ανακαλύψουν τον εαυτό τους, γραπώνονται από έναν ρόλο, αποφεύγοντας έτσι να πάρουν πραγματικά τη ζωή τους στα χέρια τους. Έτσι και η Χαρούλα μας.

Το φιλμ έκανε την πρεμιέρα  του στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα «Meet the Neighbors» του 63ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (2022), κερδίζοντας 4 Βραβεία:   Βραβείο ΕΚΚ για Έλληνα Πρωτοεμφανιζόμενο Σκηνοθέτη (εξ ημισείας με την Ασημίνα Προέδρου για το «Πίσω από τις Θημωνιές»),    Βραβείο Καλύτερης Ταινίας των   Φοιτητών του ΑΠΘ, Βραβείο Κοινού FISCHER Ελληνικής Ταινίας–«Μιχάλης Κακογιάννης», Βραβείο Κοινού FISCHER του διαγωνιστικού τμήματος «Meet the Neighbors». Κέρδισε επίσης Βραβείο κοινού – Ειδική Μνεία Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ Τεργέστης (2023), Βραβείο Emerging Greeks στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Βερολίνου (2023), Βραβείο Κοινού & Βραβείο Ερμηνείας για την Ελένη Κοκκίδου στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Σαν Φρανσίσκο 2023, ενώ ήταν υποψήφια για  7 Βραβεία Ίρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Ελλάδα, Μαύρη Κωμωδία, 2022. Διάρκεια: 87΄. Σκηνοθέτης: Σπύρος Ιακωβίδης. Σενάριο: Ziad Semaan, Σπύρος Ιακωβίδης. Πρωταγωνιστούν: Ελένη Κοκκίδου, Τζούλιο Τζορτζ Κατσίς,  Kevin Zans Ansong (Νέγρος του Μωριά), Αχιλλέας Χαρίσκος.

Εδώ το trailer: https://mubi.com/en/films/black-stone-2022/trailer

Το έργο θα παρουσιαστεί σε απόδοση, διασκευή και σκηνοθεσία της Έφης Πίκουλα-Βουγιουκλάκη, η οποία έχει αναλάβει και την μουσική επιμέλεια, ενώ πρωταγωνιστεί η Νατάσσα Χαϊδά, η οποία παράλληλα συντονίζει τις πρόβες και το πρόγραμμα της παράστασης.

«Η ανάγκη του ψέματος»

Η Έφη Πίκουλα-Βουγιουκλάκη συστήνει το έργο στο κοινό με το παρακάτω σημείωμα:

«Το έργο ‘’Ζητείται ψεύτης’’ του Δημήτρη Ψάθα, αναφέρεται στην ανάγκη του ψέματος στην πολιτική, αλλά και στην ανάγκη του ψέματος στην ζωή !

Σε μια Ελλάδα που προσπαθεί στα σταθεί στα πόδια της, μετά την κατοχή και τον εμφύλιο, φυτρώνει ο ήρωας του Δημητρίου Ψαθά, ο Θόδωρος Πάρλας ή ψευτοθόδωρος. Απευθύνεται στο Ρωμιό, που γοητεύεται απ’ το ψέμα του, στον Ρωμιό που ψηφίζει πάντα για τις καλύτερες μέρες που θα έρθουν.

Ο Έλληνας πριν τις εκλογές είναι : Ρομαντικός, Ενθουσιώδης, Εύπιστος.

Μετά τις εκλογές, γίνεται: Αγανακτισμένος, Προδομένος. Θύτης και Θύμα μαζί.

Ο Αιώνιος Ρωμιός! 

Αλλά αυτή είναι η ουσία της πολιτικής. Ο καλός πολιτικός να γίνεται καλός θεατρίνος!

Το έργο ‘’Ζητείται ψεύτης’’ πρωτοπαίχτηκε απ’ το  θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη το 1953 στο θέατρο «Σαμαρτζή» με πρωταγωνιστή τον Ντίνο Ηλιόπουλο. Μεταφράστηκε σε 5 γλώσσες και όπου παίχτηκε είχε τεράστια επιτυχία».

Info

«Ζητείται ψεύτης» του Δημήτρη Ψαθά

H παράσταση θα παρουσιαστεί για δυο βραδιές (Παρασκευή 27 και Σάββατο 28 Ιουνίου) στο Θέατρο «Αλίκη Βουγιουκλάκη» (Μεταµόρφωση Σωτήρος & Υψηλάντου, Άνω Βριλήσσια).

Ώρα έναρξης: 21.00

Παίζουν οι ηθοποιοί

Νατάσσα Χαϊδά : Τζένη Φερέκη

Γιώργος Ασπιώτης : Θεόφιλος Φερέκης

Μαρία Βασιλοπούλου : Πιπίτσα

Αποστόλης Παπανικολάου : Θόδωρος Πάρλας

Βασίλης Καραογλάνης : Βρασίδας και Δερβίσης

Λιλή Πιτσικουλάκη : Ψηφοφόρος Δήμου και Πατήρ-Ευτύχιος

Λήδα Χατζοπούλου : Υπηρέτρια Κούλα

Δέσποινα Μάνθου : Χωριάτισσα και Ζωζώ

Γιώργος Μούσογλου : Ψηφοφόρος Πατατιάς

Ασπασία Δημέα : Χωριάτισσα -Ψηφοφόρος και Χήρα

Χρύσα Οικονόμου : Γκαρσόνι και Ψηφοφόρος

Μαρία Νίκταρη : Χωριάτισσα και Ψηφοφόρος

Εριάννα Καράντζαλου :Πίτσα- Κίτσα

Σέργιος Σπυράτος : Άγης

Τραγουδάει ο Σέργιος Σπυράτος

Χορογραφίες : Μαρία Βασιλοπούλου

Σκηνικά : Μαργαρίτα Πέτροβα

Μουσική επιμέλεια: Έφη Πίκουλα-Βουγιουκλάκη

Κοστούμια : Σοφία Συρογιάννη

Συντονίστρια προγράμματος και προβών: Νατάσσα Χαϊδά

Διασκευή-Σκηνοθεσία: Έφη Πίκουλα-Βουγιουκλάκη

O Δήμος Βριλησσίων καθώς και το Β Θεατρικό Εργαστήρι ενηλίκων, ευχαριστεί την κα. Λένα Νίτσου-Ψαθά για την ευγενική προσφορά του έργου.

Ο Χρόνης Αηδονίδης έζησε στα Βριλήσσια και με τη σεμνή του παρουσία τίμησε την πόλη , ενώ για αρκετά χρόνια διετέλεσε ιεροψάλτης στον ιερό ναό Αναλήψεως του Κυρίου Βριλησσίων. Η πόλη των Βριλησσίων  τίμησε τον κορυφαίο  ερμηνευτή και μουσικό εν ζωή και συνεχίζει να τον τιμά και μετά θάνατον, καθώς τα «Αηδονίδεια» διοργανώνονται στην πόλη των Βριλησσίων κάθε χρόνο από το 2017. Η φετινή διοργάνωση ήταν η δεύτερη μετά την απώλειά του ανθρώπου που με τις ερμηνείες του ένωσε την Θράκη με την Πόλη και τη Μικρά Ασία, το παραδοσιακό μας τραγούδι με τη βυζαντινή μουσική.

Τη συναυλία παρουσίασε ο βιογράφος και προσωπικός φίλος του Χρόνη Αηδονίδη, συγγραφέας, Κώστας Παπασπήλιος.

Ο Παναγιώτης Λάλεζας, η Βιβή Bουτσελά, η Έλενα Παπαπροκοπίου και η Θεοδοσία Στίγκα ερμήνευσαν τραγούδια που έχει σημαδέψει με τις ερμηνείες του ο εμβληματικός δάσκαλος της παραδοσιακής μας μουσικής, ενώ στην εκδήλωση συμμετείχε το Τμήμα Παραδοσιακών Χορών του Δήμου Βριλησσίων (διδασκαλία- χορογραφίες: Βασιλική Φράγκου, Βικτώρια Φίλου) καθώς και ο γνωστός σκιοπαίκτης Στράτος Καμπισιούλης.

To κοινό συνεπήραν οι μελωδίες της Ορχήστρας Propontis Enseble της Βιβής Βουτσελά και η Ορχήστρα της Ζωής Τηγανούρια, η οποία ερμήνευσε και δικά της  τραγούδια εμπνευσμένα από την θρακική παράδοση.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους, μεταξύ άλλων, οι βουλευτές Tάσος Δημοσχάκης και Μιλένα Αποστολάκη, ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού του Δήμου Βριλησσίων Τάσος Δημητρίου, ο πρόεδρος του Συλλόγου Μακεδόνων-Θρακιωτών Βριλησσίων Αργύρης Κεχαγιάς, η γ.γ. του Πολιτιστικού Εξωραϊστικού Συλλόγου Μακεδόνων- Θρακιωτών του Δήμου Βριλησσίων ΒΑ Αττικής, Ελένη Τσελεμπίδου, αιρετοί, εκπρόσωποι συλλόγων και φορέων και πλήθος κόσμου που κατέκλυσε το θέατρο των Άνω Βριλησσίων και χάρισε το πιο θερμό του χειροκρότημα στους συμμετέχοντες.

Σε σχετική ανακοίνωση, η δραστήρια Κινηματογραφική Λέσχη αναφέρει:

Το 2015, στο Cine -Δράση είχαμε την ιδέα να οργανώσουμε ένα σεμινάριο ιστορίας του Κινηματογράφου με γενικό τίτλο «Βλέπουμε, Ακούμε, Μαθαίνουμε από και για τον Κινηματογράφο»   Και την βάλαμε σε εφαρμογή. Βρήκαμε το δάσκαλο μας, τον Παναγιώτη Δενδραμή, τότε διδακτορικό φοιτητή στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, σιγά-σιγά συγκεντρώθηκαν οι μαθητές και ξεκινήσαμε με 1η θεματική ενότητα τον Ελληνικό Κινηματογράφο.

Σήμερα 10 χρόνια μετά και τον ίδιο πάντα δάσκαλο (δεν τον αλλάζουμε) έχοντας ολοκληρώσει 11 κύκλους σπουδών των 30 περίπου συναντήσεων ο καθένας και θεματικές: «Ευρωπαϊκός Κινηματογράφος», «Αμερικανικός Κινηματογράφος», «Κινηματογραφική Γεωγραφία» (το σινεμά των χωρών της Ασίας, της Αφρικής και της Ωκεανίας), «Το Σινεμά της Λατινικής Αμερικής», «Ευρώπη: Χώρες και Δημιουργοί», «Φιλμ Νουάρ», «Σινεμά και Λογοτεχνία», «Κωμωδία στο Σινεμά», «Σινεμά και Ιστορία», «Η Μουσική στο Σινεμά».

Μετά μια δεκαετία, λοιπόν, αποφοιτούμε και το γιορτάζουμε, με ένα ποτό και ένα κέρασμα! Την Τρίτη 24 Ιουνίου στις 20.30, στο στέκι της ΔΡΑΣΗΣ για μια Άλλη Πόλη, Πάρνηθος 21, Βριλήσσια (τηλέφωνο 2111165797). Περήφανοι για αυτή μας τη δραστηριότητα και την συμμετοχή μας, όσοι είμαστε μαθητές του σεμιναρίου, παραλαμβάνουμε το αποδεικτικό των σπουδών μας και όπως συνηθίζετε το ρίχνουμε έξω.

Δεν τελειώνουμε, απλά κάνουμε τις καλοκαιρινό μας διακοπές. Από Σεπτέμβρη σε νέες σεμιναριακές περιπέτειες. Σας καλούμε σε αυτή την ιδιαίτερη γιορτή αποφοίτησης! Ελάτε να γνωριστούμε, να δείτε τη δουλειά μας και να απολαύσετε μαζί μας όλα αυτά που κρατούν ζωντανό το ενδιαφέρον μας αυτά τα 10 χρόνια.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΤΑΣΟΣ ΜΕΡΓΙΑΝΝΗΣ

Πώς έγινε η επιλογή του έργου του Δημήτρη Ψαθά «Ζητείται ψεύτης» από το Β’ Θεατρικό Εργαστήρι του Δήμου για το φετινό καλοκαίρι;

Το έργο «Ζητείται ψεύτης»  του Δημήτρη Ψαθά, είναι μια πολιτική σάτιρα του 1950. Ο Δημήτρης Ψαθάς, είχε μοναδική ικανότητα να γραφεί ευφυείς, δροσερούς διαλόγους γεμάτους παρεξηγήσεις και κωμικές καταστάσεις. Είναι μια φάρσα καλοστημένη που διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού με ανατροπές και το χιούμορ. Έχει θέμα την πολιτική εξαπάτηση, την δημαγωγία και την εύκολη χειραγώγηση του λαού από τους πολιτικούς. Χαρακτήρες, όπως πολιτικάντηδες , ψηφοφόρους, τον επαγγελματία ψεύτη, καθώς και ευσυνείδητη σύζυγό του βουλευτή Τζένη Φερέκη. Επίσης δεν απαιτεί δύσκολα εφέ, οπότε το καθιστά κατάλληλο για καλοκαιρινές παραστάσεις σε υπαίθριες σκηνές.

Ποια είναι τα μηνύματα που μεταφέρει το έργο;

Το έργο καλεί τον θεατή να γελάσει, αλλά και να προβληματιστεί, γιατί δείχνει πόσο διαχρονικά είναι τα φαινόμενα του πολιτικού ψεύδους και της εξαπάτησης. Αναφέρεται στο δίπολο μεταξύ ψέματος και αλήθειας και σε δεύτερο επίπεδο μεταξύ ηθικής και ανηθικότητας. Παρά το χιούμορ, αφήνει μια πικρή γεύση αλήθειας. Πολλές φορές, ο «καλύτερος ψεύτης» είναι αυτός που φτάνει πιο ψηλά. Παραμένει επίκαιρο και σύγχρονο, με χαρακτήρες που τους συναντάς και στην σημερινή κοινωνία, στοιχείο που αποτέλεσε βασικό λόγο για την επιλογή του, από την σκηνοθέτη Έφη Πίκουλα-Βουγιουκλάκη.

Πώς θα περιγράφατε την  Τζένη Φερέκη, την ηρωίδα την οποία υποδύεστε;

Η Τζένη Φερέκη είναι ένας από τους πιο διακριτικά αλλά ουσιαστικά δομημένους χαρακτήρες του έργου, η σύζυγος του βουλευτή Θεόφιλου Φερέκη, αρκετά μικρότερη σε ηλικία,  δυναμική, έξυπνη και κομψή γυναίκα που εκπροσωπεί την ευσυνειδησία και την λογική μέσα στο χάος της πολιτικής απάτης και του ψέματος.

Διαθέτει ξεκάθαρη σκέψη, πρακτικό πνεύμα και ήθος. Χρησιμοποιεί το χιούμορ και την ειρωνεία για να σχολιάσει τις παράλογες απαιτήσεις των πολιτικών.

Το ψέμα δεν της αρέσει και από την στιγμή που εμφανίζεται ο ιδιαίτερος του βουλευτή, ο Ψευτοθόδωρος, παρουσιάζοντας την ψευτιά ως το μεγαλύτερο προσόν που υπάρχει, αρχίζει ο πόλεμος μεταξύ τους.

Η ηρωίδα μου εκπροσωπεί ένα μοντέλο γυναίκας αρκετά σύγχρονο για την εποχή του έργου, που δεν εξαρτάται από κανέναν άνδρα και στέκεται ισότιμα με αξιοπρέπεια.

Τι  θα θέλατε να πείτε στο κοινό λίγο πριν την πρεμιέρα;

Λίγο πριν την πρεμιέρα θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι το «Ζητείται ψεύτης»   του Δημήτρη Ψαθά, δεν είναι μόνο μια κωμωδία, είναι ο καθρέπτης της πολιτικής μας πραγματικότητας, διαχρονικό έργο και επίκαιρο. Μέσα από το γέλιο σας καλούμε να δείτε ξανά την σχέση σας με την αλήθεια, την εξουσία και την τέχνη του να «κανονίζεις».

Σας περιμένουμε με χαρά, να σας προσφέρουμε ένα βράδυ γεμάτο γέλιο, θέαμα και σκέψη!

Η σκηνοθέτης βασισμένη σε ένα αριστοτεχνικά δομημένο σενάριο και φόντο ένα Παρίσι-μελαγχολική μεγαλούπολη παραδίδει μια βαθιά ανθρώπινη, καθηλωτική ταινία που διατηρώντας το ρομαντισμό της φλερτάρει εντυπωσιακά με το ψυχολογικό θρίλερ και το φιλμ νουάρ και η οποία καταλήγει αισιόδοξα σε ένα λυτρωτικό φινάλε. Θέμα της οι μοναχικοί άνθρωποι που αναζητούν απεγνωσμένα ανθρώπινη επικοινωνία και η επιθυμία της μητρότητας ως επιταγή κανονικότητας και απάντηση στη μοναξιά των σύγχρονων κοινωνιών.

H σκηνοθέτης Iris Kaltenbäck μιλάει για την ταινία της

Η Γαλλίδα σκηνοθέτης  Iris Kaltenbäck μιλώντας στο «La Semaine de La Critique» για την ταινία που αποτέλεσε το ντεμπούτο της τόνισε:

 «Όταν η καλύτερή μου φίλη έγινε μητέρα, μου άλλαξε τη ζωή. Νομίζω ότι μιλάμε πολύ για το πώς ένα μωρό επηρεάζει μια ρομαντική σχέση, όχι τόσο για το πώς επηρεάζει τη φιλία. Η μία φίλη συγκλονίζεται βαθιά και η άλλη πρέπει να το αντιμετωπίσει. Σε πολύ στενές σχέσεις, περνάτε από πολλά βήματα στη ζωή μαζί και, ξαφνικά, δεν ξέρετε πλέον πώς να είστε μέρος αυτής της φιλίας. Μια είδηση ​​τράβηξε πραγματικά την προσοχή μου: μια νεαρή γυναίκα δανείστηκε το παιδί της καλύτερής της φίλης και έκανε έναν άντρα να πιστέψει ότι το παιδί ήταν δικό της. Πάντα με συγκινούσαν πολύ οι διαστρεβλωμένες ή προβληματικές ιστορίες για τη μητρότητα, είτε πρόκειται για την ιστορία μιας γυναίκας που γίνεται μητέρα, μιας που γέννησε ένα παιδί ή μιας που δεν είναι. Μπορείς κάλλιστα να είσαι μητέρα και να μην νιώθεις κανένα από τα αναμενόμενα συναισθήματα, και αντίστροφα, μια γυναίκα που δεν έχει παιδί μπορεί να πέσει θύμα του μύθου της μητρότητας και να γίνει μητέρα χωρίς ποτέ να θέλει πραγματικά να είναι. Η ουσία αυτού του ζητήματος έθεσε ενδιαφέροντα ζητήματα για τη γυναικεία φύση. Είτε είσαι μητέρα είτε όχι, είτε θέλεις να είσαι είτε όχι, νιώθω ότι υπάρχει πάντα μια στιγμή στη ζωή όταν πρέπει να αντιμετωπίσεις τον μύθο. Και αυτή η ιστορία αντηχεί με όλα αυτά τα ζητήματα. Το «The Ravishing of Lol Stein», γραμμένο από τη Marguerite Duras, αποτέλεσε έμπνευση για την ταινία. Ως έφηβη, αυτό το βιβλίο με συγκίνησε πολύ βαθιά. Είναι η ιστορία μιας γυναίκας που βλέπει τον αρραβωνιαστικό της να ερωτεύεται παράφορα μια άλλη γυναίκα μπροστά στα μάτια της. Μου άρεσε η σιωπηλή αφήγηση του τραύματος και η άρνηση της πρωταγωνίστριας να την αποδεχτεί, γεγονός που την καταδιώκει σε όλο το βιβλίο και την οποία πρέπει να επανεξετάσει. Μου άγγιξε μια πολύ προσωπική χορδή και μου έδωσε μια εικόνα για το πώς σχετιζόμαστε με τα δύσκολα γεγονότα στη ζωή μας. Μου φάνηκε πολύ αληθινό. Πώς τα τραυματικά γεγονότα μπορούν να σου έρθουν σιγά σιγά στο μυαλό, εντελώς ξαφνικά.

Λατρεύω την προσωπική προσέγγιση της Kelly Reichardt, της Lucrecia Martel και του Ryusuke Hamaguchi στην εμπειρία των γυναικών. Πιστεύω ότι είναι πρωτότυπη και πολύ λεπτή. Όσο για τη σχέση μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας, άντλησα μεγάλη έμπνευση από αμερικανικά δράματα της δεκαετίας του ’70 – όπως το «Taxi Driver» και το «The Panic in Needle Park» – και Ταϊβανέζικες ταινίες της δεκαετίας του 2000. Ταινίες όπως το «Yi Yi» του Edward Yang ή το «Millenium Mambo» του Hou Hsiao Hsien, οι οποίες ασχολούνται με τη μοναξιά, τον τρόπο που σχετιζόμαστε με την πόλη και τον τρόπο που αφηγούνται μια σύγχρονη ιστορία που διαδραματίζεται σε μια πόλη. Ήθελα να αποστασιοποιηθώ από την είδηση ​​και να επινοήσω χαρακτήρες. Ήθελα να αφοσιωθώ στην ιστορία και το σενάριο, ενώ ταυτόχρονα να ενσταλάξω όσο το δυνατόν περισσότερη πραγματικότητα στην αφήγηση.

Μία από τις πρώτες δύσκολες ανησυχίες που αντιμετωπίσαμε με τον κινηματογραφιστή μου, Marine Atlan, είναι πώς να αντιμετωπίσουμε τη μητρότητα στον κινηματογράφο στην εποχή μας: πώς θέλαμε να την κινηματογραφήσουμε; Αν και έχουμε δει συχνά το θέμα στις ταινίες, δεν έχει πραγματικά αντιμετωπιστεί. Μπορεί πράγματι να τρομάξει τους ανθρώπους επειδή είναι γεμάτο παγίδες. Γρήγορα κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ήθελα να κινηματογραφήσω πραγματικές γεννήσεις, ήθελα να κινηματογραφήσω αυτό το σωματικό κατόρθωμα και να αμφισβητήσω αυτή την έκσταση, αυτή την πρώτη ματιά, να την καταγράψω. Το ήθελα ακριβώς εκεί, με την ακρίβεια ενός ντοκιμαντέρ, χωρίς να χρειάζεται κανένας διάλογος. Πέρασα χρόνο με μαίες, ειδικά όταν γυρίζαμε αυτό το ντοκιμαντέρ της ταινίας, και μείναμε μαζί τους σε όλες τις βάρδιές τους, χωρίς να ξέρουμε τι θα βλέπαμε. Και αργότερα ήρθε το ζήτημα της συναίνεσης, αυτό των μητέρων και των μαιών. Ήταν μια μακρά, επίπονη διαδικασία, συνειδητοποιήσαμε τις εξαντλητικές συνθήκες εργασίας τους και τις τρελές ώρες που συσσωρεύανε. Ένιωσα ότι ο πιο κινηματογραφικός τρόπος για να μεταδώσω πώς είναι αυτό το επάγγελμα ήταν μέσα από τις κινήσεις τους.

Γαλλία, Δραματική 2023. Διάρκεια: 107’. Σενάριο-Σκηνοθεσία: Iris Kaltenbäck. Πρωταγωνιστούν: Alexis Manenti, Ana Blagojevič, Hafsia Herzi, Nina Meurisse, Radmila Karabatic, Younès Boucif

Μια βραδιά αφιερωμένη στην τέχνη του χορού, με τη συμμετοχή τριών ξεχωριστών ομάδων:

-Η ομάδα “el Norte” του αυθεντικού αργεντίνικου tango, με τους Μαργαρίτα Πέτροβα και Νίκο Παπουτσή, θα μας ταξιδέψει με τις μελωδίες και τις κινήσεις του πάθους και της αρμονίας.

-Η ομάδα Latin της Άννας Γαλανοπούλου θα μας ξεσηκώσει με ρυθμούς και χορογραφίες εμπνευσμένες από την κουβανέζικη παράδοση.

-Η παιδική ομάδα μοντέρνου χορού, υπό τη διδασκαλία της Πέγκυς Σβυντρίδου, θα μεταφέρει στο κοινό δυνατά κοινωνικά μηνύματα μέσα από την κίνηση και τη δημιουργική έκφραση.

“Σας περιμένουμε να στηρίξετε με την παρουσία σας και το ζεστό σας χειροκρότημα τα τμήματα χορού του Δήμου μας και να απολαύσετε μια μοναδική εμπειρία γεμάτη ρυθμό, έκφραση και συναίσθημα” καλούν οι διοργανωτές.

Πιο συγκεκριμένα, οι  παιδικές προβολές ξεκινούν απόψε με την  ταινία κινουμένων σχεδίων «Σκυλάκια στην Όπερα», ενώ οι προβολές για ενηλίκους την Δευτέρα 30 Ιουνίου με την ταινία «Η φύση του έρωτα».

Οι θερινές κινηματογραφικές προβολές για τα παιδιά θα πραγματοποιούνται κάθε Τετάρτη και Παρασκευή, ενώ οι κινηματογραφικές προβολές για ενηλίκους θα πραγματοποιούνται κάθε Δευτέρα μέχρι τις 28 Ιουλίου.  Όλες οι προβολές θα ξεκινούν στις 20:45.

Οι παιδικές ταινίες θα προβάλλονται  μεταγλωττισμένες στα ελληνικά, ενώ οι ταινίες για ενήλικες θα προβληθούν στην πρωτότυπη εκδοχή τους με ελληνικούς υπότιτλους.

«Στόχος του Δήμου Βριλησσίων είναι να προσφέρει εναλλακτικές διεξόδους δωρεάν διασκέδασης για όλη την οικογένεια. Ελάτε να απολαύσουμε αγαπημένες ταινίες κάτω από τον έναστρο καλοκαιρινό ουρανό» αναφέρει η δημοτική Αρχή στο σχετικό κάλεσμα.

Προβολές για παιδιά

«Σκυλάκια στην όπερα»-Τετάρτη 18 Ιουνίου

«Ο δελφινομικρούλης»-Παρασκευή 20 Ιουνίου

«Η Γιούκου και το λουλούδι των Ιμαλαίων»- Τετάρτη 25 Ιουνίου

«Η Βασίλισσα του χιονιού και το παγωμένο βασίλειο»- Παρασκευή 27 Ιουνίου

«Minions 2: η άνοδος του Γκρου»- Τετάρτη 2 Ιουλίου

«Looney Tunes: ο Πόρκι και ο Ντάφι σώζουν τη γη»- Παρασκευή 4 Ιουλίου

«Βαϊάνα 2»- Τετάρτη 9 Ιουλίου

«Αρχηγός από κούνια 2: οικογενειακή υπόθεση»- Παρασκευή 11 Ιουλίου

«Tad: η σμαραγδένια πλάκα»- Τετάρτη 16 Ιουλίου

«Ο παπουτσωμένος γάτος: η τελευταία επιθυμία»- Παρασκευή 18 Ιουλίου

«Ο φίλος μου το ρομπότ»- Τετάρτη 23 Ιουλίου

«Γάτος δεκάψυχος»- Παρασκευή 25 Ιουλίου

 Οι προβολές για ενηλίκους

«Η φύση του έρωτα»- Δευτέρα 30 Ιουνίου

«Υπόθεση Γκολντμαν»-Δευτέρα 7 Ιουλίου

«Ραμόνα»- Δευτέρα 14  Ιουλίου

«Φαντάσματα από το παρελθόν»- Δευτέρα 21  Ιουλίου

«Πάντα υπάρχει το αύριο»- Δευτέρα 28  Ιουλίου

Τα φετινά «Αηδονίδεια» θα πραγματοποιηθούν με ελεύθερη για το κοινό είσοδο τη Δευτέρα 16 Ιουνίου  στις 21:00 στο θέατρο «Αλίκη Βουγιουκλάκη» (Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και Υψηλάντου, Άνω Βριλήσσια) με την πόλη των Βριλησσίων να τιμά τη μνήμη του μεγάλου καλλιτέχνη που διέσωσε, διαμόρφωσε, δημιούργησε και δίδαξε την πλούσια μουσική μας παράδοση.

«Ο Χρόνης Αηδονίδης με τις ερμηνείες του ένωσε την Θράκη με την Πόλη και τη Μικρά Ασία, το παραδοσιακό μας τραγούδι με τη βυζαντινή μουσική. Το έργο του είναι μια γέφυρα με τις αλησμόνητες πατρίδες. Αγκάλιασε τους πρόσφυγες του Πόντου, της Μικράς Ασίας, της Πόλης και της Ανατολικής Θράκης» επισημαίνει ο Δήμος Βριλησσίων.
Τη συναυλία θα παρουσιάσει ο βιογράφος και προσωπικός φίλος του Χρόνη Αηδονίδη, συγγραφέας, Κώστας Παπασπήλιος.

Τραγουδούν: Παναγιώτης Λάλεζας, Βιβή Βουτσελά, Έλενα Παπαπροκοπίου, Γιώργος Συμεωνίδης, Θεοδοσία Στίγκα.

Ορχήστρες: Ορχήστρα της Ζωής Τηγανούρια & Propontis Ensemble της Βιβής Βουτσελά.

Στην εκδήλωση συµµετέχει το Τµήµα Παραδοσιακών Χορών του Δήµου Βριλησσίων (Διδασκαλία – Χορογραφίες : Βασιλική Φράγκου-Βικτώρια Φίλου), Θέατρο σκιών: Στράτος Καμπισιούλης

Οι διοργανωτές κάνουν λόγο για «μια καλοκαιρινή βραδιά Disco που ξυπνά μουσικές αναμνήσεις περασμένων δεκαετιών» με ελεύθερη είσοδο.

H εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 20 Ιουνίου στις 21:00 στο θέατρο «Αλίκη Βουγιουκλάκη» (Μεταμορφώσεως Σωτήρος & Υψηλάντου, Άνω Βριλήσσια).

Η Αγγέλα Σιδηροπούλου ενώνει τη φωνή της με τη Φιλαρμονική του Δήμου Βριλησσίων, σε ένα πρόγραμμα ειδικά διαμορφωμένο για τη βραδιά. Συμμετέχουν οι Μαργαρίτα Ανδριανού, Γιώργος Καρκούλιας και το χορευτικό σχήμα TANGO AMANTI, προσφέροντας ένα πλούσιο καλλιτεχνικό θέαμα.

Την καλλιτεχνική διεύθυνση της εκδήλωσης υπογράφει ο αρχιμουσικός Νίκος Βασιάδης.