Με τη νέα του ποιητική συλλογή με τον τίτλο «Μπρέντα», έρχεται να μας δώσει μια γερή «γροθιά στο στομάχι», σε μια εποχή σκληρότητας και αναισθησίας, με σελίδες γεμάτες συναίσθημα, πόνο, έρωτα και αίμα.

Ο Ευάγγελος Ρήγας κατάγεται από τον Βόλο Μαγνησίας και είναι μηχανικός πετρελαίου και αερίου, ένα επάγγελμα που έχει καθορίσει τον ίδιο και την ποίησή του. Ύστερα από πολλές ανασκαφές του υπεδάφους, σειρά είχε αυτή της ανθρώπινης ψυχής. Μέσα από τον ποιητικό του λόγο, με τη γύμνια και μερικές φορές την ουτοπία των λέξεών του, θέλει να δείξει ποιος είναι ο δρόμος που οδηγεί στον άνθρωπο.

Έχοντας μεγαλώσει σε σιδηροδρομικούς σταθμούς, καθώς ο πατέρας του ήταν σταθμάρχης των τρένων του σιδηροδρόμου την εποχή του ‘60, η «Μπρέντα» ενσαρκώνει αναμνήσεις, αναστοχασμό, παρελθόν, μια άγρια κραυγή της ψυχής.

Η «Μπρέντα», είναι το τρίτο κατά σειρά ποιητικό του βιβλίο, μετά από τον «Κήπο του Ανάγερτου» και τον «Κωπηλάτη του καιρού».

Συνέντευξη ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΚΑΡΑΜΟΥΤΑ

Πείτε μας μερικά λόγια για την τελευταία σας ποιητική συλλογή. Αρχικά γιατί «Μπρέντα»;

«Μπρέντα» λεγόταν η ατμάμαξα, η μεγαλύτερη ίσως στην Ευρώπη, που κυκλοφορούσε στο σιδηροδρομικό δίκτυο από το 1954 έως το 1971. Ξεχώριζε για τον μεγάλο θόρυβο, τη μεγάλη δύναμη, το αγκομαχητό, τις ράγες που έτρεμαν.

Για μένα όμως που μεγάλωσα δίπλα της, καθότι έμενα σε σιδηροδρομικούς σταθμούς λόγω της δουλειάς του πατέρα (σταθμάρχης του σιδηροδρόμου), συμβολίζει και άλλα πολλά όπως, αναμνήσεις, αναστοχασμό, παρελθόν, αντίσταση, παρακίνηση ανόδου, άγρια κραυγή της ψυχής μου. Στοιχεία που εκφράζουν την ποίησή μου. Αυτός λοιπόν είναι ο λόγος που όταν ήρθε η ώρα να επιλέξω τίτλο, σκέφτηκα το όνομα αυτό.

Πότε πρωτογράψατε ποίηση; Και τι ήταν αυτό που σας ώθησε;

Ποίηση πρωτοέγραψα το 2010. Βέβαια, μέχρι τότε οι αγωνίες μου, τα καθημερινά προβλήματα, οι αδικίες και η βαναυσότητα της ζωής, εκδηλώνονταν σαν ποιητικές σκέψεις στο μυαλό μου. Ίσως γιατί, το βοηθούσαν να δημιουργεί πιο εύκολα εικόνες, που είναι πιο δυνατές από τα λόγια.

Αυτό τώρα που με ώθησε να γράψω, ήταν οι πολλές ώρες μοναχικότητας που βίωσα, λόγω μεγάλων μεταβολών της ζωής μου. Έτσι, ο ελεύθερος χρόνος μου, έγινε χρόνος σκέψης, χρόνος ποιητικής σκέψης που είχα πάντα. Απλά τότε, μου δόθηκε η ευκαιρία να τις αποτυπώσω στο χαρτί.

Ο πατέρας σας υπήρξε σταθμάρχης τρένων και υπηρέτησε στους σιδηρόδρομους σε μια εποχή που, παρά τις δυσκολίες, η έννοια της ευθύνης είχε άλλο βάρος. Εσείς από τη μεριά σας δώσατε στη συλλογή σας το όνομα της θρυλικής «Μπρέντα». Πώς βιώσατε, λοιπόν, εσείς -ένας άνθρωπος με βαθιές προσωπικές και συμβολικές ρίζες στους σιδηρόδρομους- το δυστύχημα των Τεμπών;

Πολύ σωστά τα λέτε. Σε μια εποχή που υπήρχε αίσθημα ευθύνης! Αν και μικρός τότε, οι μνήμες και οι θύμησες που έχω, μου επιτρέπουν να ξεχωρίζω το αίσθημα ευθύνης του τότε με το τώρα. Σε μια εποχή μάλιστα, που ο σιδηρόδρομος, ως το κύριο μέσο μεταφοράς ανθρώπων, ζώων και εμπορευμάτων, είχε κίνηση πολύ μεγαλύτερη από τη σημερινή.

Με τον καιρό όμως, παράλληλα με την αδιαφορία και την εγκατάλειψη του δικτύου και όλων των υποδομών από το επίσημο κράτος, ήρθε και η αδιαφορία του στην τοποθέτηση ικανών ατόμων, ειδικά σε θέσεις κλειδιά. Νομοτελειακά δηλαδή η καταστροφή θα συνέβαινε. Όπως και θα ξανασυμβεί αν συνεχιστεί η σημερινή φθίνουσα πορεία. Και όχι μόνο στον σιδηρόδρομο, αλλά παντού. Είμαστε ίσως, το μοναδικό κράτος στον κόσμο με τέτοιο σιδηροδρομικό δίκτυο εγκατάλειψης.

Πώς βίωσα εγώ το δυστύχημα των Τεμπών; Με μια απέραντη θλίψη για την κατάσταση στη χώρα μου, όσον αφορά τις υποδομές, έναν απέραντο πόνο για τον θάνατο αθώων και νέων ανθρώπων και μια τεράστια οργή για την προσπάθεια συγκάλυψης, για την αναλγησία και τον προσβλητικό εμπαιγμό των γονιών που έχασαν τα παιδιά τους.

Ειλικρινά αισθάνομαι ανυπεράσπιστος, σε μια χώρα όπου νοιώθω τη Δικαιοσύνη να μη λειτουργεί, ή να το πω καλύτερα, να λειτουργεί επιλεκτικά.

Τα τρένα συχνά συμβολίζουν τη φυγή, τον ερχομό, το πέρασμα του χρόνου· συναισθήματα ανάμεικτα. Είναι και στη δική σας συλλογή ο σιδηρόδρομος ένα μέσο μετάβασης, ένα ποιητικό μοτίβο που κουβαλά όλα αυτά;

Εννοείται. Ο σιδηρόδρομος, με τις μηχανές και τα βαγόνια του που σου δείχνουν το δρόμο της φυγής μέσα σε καθορισμένη ασφυκτικά πορεία πάνω σε ράγες, διαμόρφωσε την ψυχοσύνθεσή μου και κατ’ επέκταση τη σκέψη μου και την ποίησή μου.

Έτσι, αφού αγωνίστηκα να ξεφύγω ο ίδιος πρώτα, απ’ το σφιχταγκάλιασμα της ανάγκης που γίνεται ματαίωση, προσπάθησα και προσπαθώ να το μεταδώσω και στους άλλους.

Να δείξω δηλαδή, πως ο μόνος δρόμος, είναι ο δρόμος της αντίστασης και της φυγής προς τα μπρος, ελεύθερα και όχι ανάμεσα σε καθορισμένα όρια, σε καθορισμένα πλαίσια που δημιουργεί η εκάστοτε εξουσία.

Μέσα από τα ποιήματά σας αντικρίζει κανείς την ασχήμια και τη φθορά του πολέμου. Είναι εικόνες που προέρχονται από προσωπική εμπειρία, ή πρόκειται για εσωτερικά «τοπία» που ο πόνος του άλλου έχει φωτίσει μέσα σας;

Την ασχήμια, όσον αφορά την εξωτερική αισθητική των πραγμάτων, των συμπεριφορών, της εξουσίας κ.λπ., ναι την έζησα και τη ζω. Την ασχήμια και τη φθορά του πολέμου, ευτυχώς δεν την έζησα πάνω μου. Την έζησα όμως και τη ζω, μέσω εικόνων που συνταράσσουν το μέσα μου, όχι μόνο από την κτηνωδία του πολέμου, μα και από την υποκρισία κρατών και οργανισμών, καθώς και την αδιαφορία των λαών.

Δεν μπορώ να δεχθώ, να χύνεται αθώο αίμα παιδιών -δεν παραβλέπω το αίμα των άλλων, μιλώ για το αίμα των παιδιών, που στο άκουσμα και μόνο συγκλονίζεσαι- και αδιάφορα να συνεχίζεται η ζωή, χωρίς ο κόσμος να ξεχειλίζει τους δρόμους, να βλέπει τις εικόνες και να μην εξεγείρεται, να πίνει το ποτό, ή τον καφέ του αδιάφορα, βλέποντας ποδόσφαιρο ή οτιδήποτε άλλο, χωρίς καν να σκέφτεται τι γίνεται. Είναι τρομερό. Αυτή η αποκτήνωση, πέρα από τη θλίψη, με τρομάζει πολύ.

Ποια δικά σας βιώματα έχετε περάσει σε έργα σας; Και ποιος είναι ο πυρήνας γύρω από τον οποίο περιστρέφονται τα ποιήματά σας;

Δικά μου βιώματα, πρώτα στη σειρά, αυτά που αφορούν την παιδική μου ηλικία. Από αυτά, την πρώτη θέση έχει η μοναξιά, που μου επέτρεψε να σκέφτομαι βαθιά, να σκαλίζω την ψυχή μου, να αισθάνομαι τι σημαίνει να είσαι μόνος, τι δυνατότητες έχεις να «δραπετεύεις» και πώς, να ονειρεύεσαι.

Στη δεύτερη θέση έρχονται, οι διηγήσεις βιωματικών καταστάσεων άλλων, γονέων ή συγγενών. Μεγαλώνοντας τώρα, προστέθηκαν και άλλα βιώματα, ερωτικά κυρίως. Όλα αυτά λοιπόν τα βιώματα, συν άλλες προσλαμβάνουσες μέσα στο χρόνο, συν το ευαίσθητο και ανθρώπινο της ψυχής μου, έγιναν η αστείρευτη πηγή έμπνευσης για μένα. Έτσι, γράφω για ό,τι ταράζει το μέσα μου από συναίσθημα και ιδανικά. Από έρωτα, δικαιοσύνη, ελευθερία, ισότητα και ειρήνη.

Το «αίμα» διατρέχει σαν υπόγειο ρεύμα πολλά από τα ποιήματά σας – είτε ως μνήμη, είτε ως πληγή, είτε ως δεσμός. Πώς γεννήθηκε αυτή η λέξη στη γραφή σας και τι ζητά να πει στον αναγνώστη;

Πράγματι το «αίμα» παίζει ρόλο πρωτεύοντα στην ποίησή μου. Τουλάχιστον στην «Μπρέντα» μου. Δεν γεννήθηκε ξαφνικά, απλά είναι η μνήμη μου που κουβαλά το παρελθόν μου, την ιστορία των προγόνων μου. Είναι η πληγή που συμβολίζει το τραύμα μου, την απώλεια. Είναι ο δεσμός, σαν σύμβολο ζωής και θανάτου. Είναι η ωμή αλήθεια, η αφύπνιση της συνείδησης, το μελάνι που δεν γράφει, αλλά σημαδεύει.

Τα ποιήματά σας είναι φορτισμένα συναισθηματικά, με βλέμμα στραμμένο στον άνθρωπο και τις κοινωνικές του πληγές. Πιστεύετε πως η ποίηση μπορεί ακόμη να συγκινεί -ή και να αλλάζει- μια κοινωνία που μοιάζει ολοένα και πιο σκληρή;

Έχετε δίκιο. Τα ποιήματά μου έχουν επίκεντρο τον άνθρωπο και είναι φορτισμένα συναισθηματικά. Γιατί δεν γίνεται να μιλάς για ελευθερία, ισότητα, έρωτα, ειρήνη και να μην είσαι φορτισμένος. Οι λέξεις αυτές από μόνες τους κουβαλούν όλη τη φόρτιση του κόσμου. Από την άλλη, όσο κι αν φαίνεται ουτοπικό στις μέρες μας, πιστεύω πως η ποίηση, μπορεί ακόμα να συγκινήσει, να γίνει η χαραμάδα, να μπει το φως σε φυλακή χωρίς παράθυρα.

«Μόνο η ελευθερία και η φαντασία μπορούν να ζωγραφίσουν το αύριο». Το δίστιχο που αναγράφεται στο οπισθόφυλλο της τελευταίας σας ποιητικής συλλογής. Στη σημερινή εποχή, τι ρόλο καλείται να παίξει ο σύγχρονος ποιητής;

Στη σημερινή εποχή, την εποχή της σκέψης των αλγόριθμων, το πρώτο που καλείται να κάνει ο ποιητής, όπως και ο καθένας που ασχολείται με τη γραφή, είναι, με τα γραπτά του, να αγωνισθεί να μην μπει σε δεύτερη μοίρα η ανθρώπινη σκέψη. Να κρατηθεί άσβεστη η μνήμη, η εσωτερική ορμή της ελευθερίας. Να δώσει ερεθίσματα, να κρατηθεί η φαντασία ζωντανή. Δυο βασικά συστατικά της ανθρώπινης ύπαρξης. Τα βασικά συστατικά της ανθρώπινης ζωής.

Αν σας ζητούσα να ορίσετε τι είναι ποίηση για εσάς, ποια θα ήταν η απάντησή σας;

Ποίηση για μένα, είναι το άλμα προς την ελευθερία. Είναι η κραυγή που ξυπνά, που ερεθίζει, που ξεσηκώνει. Είναι συμπυκνωμένες λέξεις, που λειτουργούν άλλοτε σαν σφαίρες κι άλλοτε σαν σπόροι. Είναι η σκέψη, που πολεμά για τη ζωή αψηφώντας τον θάνατο.

Έχετε κάποιους ποιητές που έχουν «χαράξει» ανεξίτηλα τη δική σας ψυχή; Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας κάποια ονόματα – ή έστω κάποιους στίχους;

Στην Ελλάδα γεννήθηκαν αξιόλογοι ποιητές. Όλοι τους, έχουν βάλει τον δικό τους σπόρο στην ψυχή μου.

Επειδή όμως με ρωτάτε ποιοί με επηρέασαν περισσότερο, ενδεικτικά θα αναφέρω μερικά ονόματα.

Λειβαδίτης («Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκαιο»)

Ρίτσος («Αὐτὰ τὰ δέντρα δὲ βολεύονται μὲ λιγότερο οὐρανό, αὐτὲς οἱ πέτρες δὲ βολεύονται κάτου ἀπ’ τὰ ξένα βήματα, αὐτὰ τὰ πρόσωπα δὲ βολεύονται παρὰ μόνο στὸν ἥλιο, αὐτὲς οἱ καρδιὲς δὲ βολεύονται παρὰ μόνο στὸ δίκιο»)

Βρεττάκος, Αναγνωστάκης, Καββαδίας, Καβάφης… Από ξένους, ενδεικτικά οι Μαγιακόφσκι και Ρίλκε. Μη αναφέροντας άλλους, δεν τους αδικώ. Είναι πολλοί οι αξιόλογοι. Σεφέρης, Ελύτης, Καρούσος, Χιόνης… Απλά ανέφερα αυτούς, που οι στίχοι τους έκαναν να πάλλεται η ψυχή μου με μεγαλύτερη ένταση.

Αν σας δινόταν η δυνατότητα να απευθυνθείτε σε έναν νέο άνθρωπο που γράφει ποίηση, ποια φράση θα του δίνατε σαν πυξίδα;

Η φράση που θα του έλεγα, είναι μια φράση της «Μπρέντας»:

«Δεν είναι τα λόγια,

μήτε τα ρούχα που φοράς,

είναι το αύριο που φέρνεις».

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια; Έχετε στα σκαριά και άλλη ποιητική συλλογή;

Μελλοντικά μου σχέδια, όσον αφορά ποιητική συλλογή, δεν υπάρχουν. Και δεν υπάρχουν, γιατί η ποίηση δεν είναι διήγημα ή μυθιστόρημα.

Για μένα, η ποίηση είναι κατάθεση. Γράφεις, όταν έχεις να πεις κάτι καινούργιο. Αν δεν έχεις, είναι καλύτερα να σιωπάς. Θεωρώ, πως είναι πολύ νωρίς τώρα, να μιλήσουμε για άλλη ποιητική συλλογή.

Να νιώθετε πάντα την αγάπη και να τη μοιράζεστε.

Δεν υπάρχουν αυτονόητες μέρες, ούτε στιγμές»

Η Ομάδα της Αμαρυσίας

Για την Ημέρα του Πατέρα, λίγοι άνθρωποι θα μπορούσαν να μιλήσουν με τόση αγάπη για το τι σημαίνει να είσαι μπαμπάς

Γιάννης Τοπαλούδης, ο πατέρας της Ελένης και του Πέτρου. Τον κύριο Γιάννη τον ένιωσα από το πρώτο λεπτό δικό μου άνθρωπο. Όπως συνέβη και με όλη την ελληνική κοινωνία, μέσα από την αδιανόητη απώλεια της κόρης του, Ελένης Τοπαλούδη.

Λύπη και οργή που άγγιξε τους πάντες, όσο λίγες υποθέσεις στυγνής αφαίρεσης ζωής.

Γνήσιος Εβρίτης, ανοιχτόκαρδος και βαθιά ευγενής, θέλησε να ξεκινήσουμε την κουβέντα μας με ένα ευχαριστώ.

Συνέντευξη

BIBIAN ΜΑΡΓΕΛΛΟΥ

Γ.Τ.: Θα με λες Γιάννη και πες μου για τα παιδιά σου!

Βίβιαν, θέλω να ευχαριστήσω και εσένα προσωπικά και την ΑΜΑΡΥΣΙΑ και όλους όσους ενδιαφέρεστε για την οικογένειά μας. Όλους σας ευχαριστώ!

Θέλω πρώτα, με αφορμή την Ημέρα του Πατέρα, να ευχηθώ μέσα από την ψυχή μου να μην υπάρξει ποτέ και κανείς πατέρας, καμία οικογένεια να μη βιώσει ποτέ τον πόνο να χάνει το παιδί του.

Ξέρεις ο γονιός μας, όταν φύγει από τη ζωή, γίνεται στάχτη. Το παιδί σου όμως γίνεται κάρβουνο και σε καίει κάθε μέρα για το υπόλοιπο της δικής σου ζωής…

Να είμαστε κατάλληλοι για γονείς! Αλλά άλλαξε το θαυμαστικό σε παρακαλώ και βάλε ένα ερωτηματικό. Είμαστε κατάλληλοι για γονείς;

Και επειδή με ρώτησες για κλασικούς μπαμπάδες, εμείς οι παλαιότεροι έναν πατέρα ξέραμε. Αυτόν που αγαπούσε τη σύζυγο, τα παιδιά του, τους γονείς της συζύγου του, έβαζε την οικογένεια πάνω από τα πάντα, αυτός ήταν ο μπαμπάς! Και αυτός πρέπει να είναι.

Αγάπη, το πιο σημαντικό, κατανόηση και αλληλοκατανόηση με τη μάνα, αλλά και υπομονή. Ένα ενιαίο σύνολο, ένα ενιαίο dna που δεν διασπάται.

Μοιάζετε καθόλου με τον δικό σας πατέρα κύριε Γιάννη;

Δεν μοιάζω ιδιαίτερα, νομίζω σχεδόν κανείς δεν μοιάζει με αυτές τις γενιές των πατεράδων του ’50, του ’60, του ’70. Θεωρώ προς το καλύτερο, κάποιες περιπτώσεις εκείνων των εποχών καλύτερα να εξαφανίζονται με το πέρασμα των χρόνων.

Σήμερα οι ρόλοι στην οικογένεια είναι ισότιμοι. Έτσι πρέπει να είναι· είναι όμως; Από αυτά που βλέπουμε και ακούμε καθημερινά για την έμφυλη και την ενδοοικογενειακή βία, την πατριαρχία και τα κατάλοιπά της, δεν συμβαίνει. Και κάνω τον συσχετισμό με την ερώτηση που σου έκανα πριν, είμαστε κατάλληλοι για γονείς; Η ανατροφή του «νταή» είναι επιλογή. Έχουμε όλοι υποχρέωση να το περιορίσουμε, να το εξαφανίσουμε. Το μεγάλο θέμα είναι τι εκπέμπουμε στην κοινωνία. Δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών, είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Τους βλέπουν από το απέναντι σπίτι και σιωπούν, τους ακούνε και πάλι σιωπούν, άρα είναι έμμεσα συνένοχοι σε ότι κακό συμβεί.

Σε τι μοιάζω με τον δικό μου πατέρα; Στην αγάπη!

Έζησε με αγάπη και λίγο μετά την πρωτόδικη απόφαση, την πρόλαβε ευτυχώς, έφυγε τον Ιούνιο του 2020. Αυτό που έβλεπα εγώ στον πατέρα μου ήταν η αγάπη. Να περάσουμε και ένα σημαντικό μήνυμα για τους μεγάλους ανθρώπους: Να μην τους χαλάμε τα χατήρια! Προσωπικά, το έκανα και με τον πατέρα μου και με τα πεθερικά μου. Δεν πειράζει αν φαίνεται ότι δεν καταλαβαίνουν μερικές φορές, σου λέω αλήθεια το εκτιμάνε, το βλέπεις στα μάτια τους. Να μην τους στερούμε αυτές τις τελευταίες μικρές χαρές…

Νιώσατε το κύμα συμπαράστασης, την αγάπη του κόσμου;

Να είναι όλοι καλά, ευχαριστώ όλους τους συνανθρώπους μας. Πολλοί κακοχαρακτηρίζουν τους δημοσιογράφους, τους οπερατέρ, τους ανθρώπους του Τύπου. Εγώ ένιωσα συμπόνοια, συμπαράσταση και μεγάλη συγκίνηση από όλους. Στέκονταν κοντά μας σχεδόν με ευλάβεια! Με σεβασμό. Ειδικά τις πρώτες μέρες, τους έβλεπα να κλαίνε, μας συγκλόνισαν. Ο κόσμος, παντού, στο δρόμο που περπατούσαμε, δυστυχώς γίναμε γνωστοί, μας σταματούσαν συνέχεια, ακόμη και σήμερα έξω από το εξεταστικό κέντρο στις πανελλήνιες! Χωρίς να πουν κάτι τις περισσότερες φορές. Μόνο με το βλέμμα τα έλεγαν όλα.

Πήγαμε παντού, όπου μπορούσαμε, ειδικά σε εκδηλώσεις για μαθητές να μιλήσουμε στους αυριανούς γονείς. Να σέβονται την ανθρώπινη ζωή, το άλλο φύλο, να δείχνουν έμπρακτα την αγάπη τους και φυσικά να σέβονται το ΟΧΙ. Όσοι δεν σέβονται το όχι, δεν έχουν πάρει και δεν παίρνουν εμπράκτως αγάπη από την οικογένεια, όλα εκεί γυρίζουν. Δίπλα στο παιδί είναι το κλειδί. Όχι στην ανατροφή νταήδων. Δεν είναι πατρική αγάπη αν η συμπεριφορά σου «φτιάχνει» ένα νταή. Και επανέρχομαι, είμαστε κατάλληλοι για γονείς;

Θεωρώ ότι πρέπει ΟΛΟΙ, υποχρεωτικά, να περνάμε από σχολές γονέων. Και οι ήδη γονείς και οι εν δυνάμει. Εμείς οι ενσυνείδητοι γονείς, εμείς χάνουμε τα παιδιά μας! Όχι αυτοί που αδιαφορούν. Αυτός που αδιαφορεί, πώς θα μπει στη θέση του άλλου, πώς θα διδάξει το παιδί του, πώς θα αναπτύξει ενσυναίσθηση;

Σας έχουν πει κάτι τα παιδιά σας, που δεν θα ξεχάσετε ποτέ;

Ότι και να μου έχουν πει, τα θυμάμαι όλα. Όταν ήταν φοιτήτρια η Ελένη μας, μου ζητούσε όπως όλα τα παιδιά, να πάρει κάτι, λίγα χρήματα παραπάνω κλπ. Πάντα, πάντα μου έλεγε «σε ευχαριστώ καλέ μου πατέρα», με πραγματική ευγνωμοσύνη. Ήθελε, προσπαθούσε πάντα να βοηθήσει, όπου και όπως μπορούσε. Τα λόγια της μένουν και θα μένουν στα αυτιά μου μέχρι το τέλος μου.

Αυτό όμως που είπε η Ελένη μας, και είναι αξέχαστο, πιστέψτε με, ειπώθηκε μέσα στο δικαστήριο από τους ίδιους τους δολοφόνους της. Τα τελευταία της λόγια «Θα σας βρει ο μπαμπάς μου». Μπορεί αυτό να βγει ποτέ από το μυαλό ενός γονιού; Έτσι και έγινε, τους βρήκαμε.

Διαφέρει η στάση και το μπράβο του μπαμπά από της μαμάς;

Την ίδια βαρύτητα έχει! Ίσως καμιά φορά, τα παιδιά να προσκολλώνται λίγο παραπάνω σε έναν από τους δύο γονείς, και τα κορίτσια και τα αγόρια, η στάση όμως των γονιών πρέπει να είναι ΕΝΙΑΙΑ, ει δυνατόν να ταυτίζονται. Μόνο έτσι εμπιστεύονται τα παιδιά τους γονείς τους. Και για τους νέους μπαμπάδες, αγάπη, αγάπη, αγάπη! Να τη μεταδίδετε στα παιδιά σας, αγάπη από εδώ ως τον ουρανό.

Ποια συμβουλή θα δίνατε σε ένα νέο πατέρα, στους νέους γονείς;

Δύο λέξεις μόνο, αυτές που κάνουν τον κόσμο μας καλύτερο. Συγγνώμη και Ευχαριστώ! Αυτές οι λέξεις μπορούν να ξεκινήσουν και να σταματήσουν τα πάντα, όλες τις καταστάσεις. Και εμείς πρέπει να τις λέμε στα παιδιά μας και τα παιδιά μας σε εμάς. Και όλοι σε όλους.

Εμείς ως οικογένεια, μέσα από τον πόνο μας προσπαθήσαμε και πάντα θα προσπαθούμε εκτός από συμβουλές, να κάνουμε και προτάσεις, χρήσιμες προς τους αρμόδιους. Για να συνδράμουν τις οικογένειες που ανεβαίνουμε καθημερινά το δικό μας γολγοθά.

Τρεις είναι οι σημαντικότερες προτάσεις μας, επί της ουσίας, προς την Πολιτεία:

Πρώτον, να συμπεριληφθούν οι όροι γυναικοκτονία και οικογενειοκτονία στον Ποινικό Κώδικα. Είναι όροι ηθικής, οι δράστες δεν δολοφονούν μόνο τα παιδιά μας αλλά και όλη την οικογένεια. Έχουμε μεταφέρει παντού την πρότασή μας ακόμη και στον ίδιο τον πρωθυπουργό αλλά και στην π. Πρόεδρο της Δημοκρατίας που μας επισκέφθηκαν.

Δεύτερον, να υπάρξει οικονομική υποστήριξη για τις ατελείωτες δίκες, τα τεράστια δικαστικά έξοδα, τις μετακινήσεις, τις πραγματογνωμοσύνες. Η γιαγιά της Ελένης μας, διέθεσε όλο το κομπόδεμα που μάζευε για το γάμο της… Είναι απαραίτητη η αλληλοβοήθεια για τα θύματα τέτοιων εγκληματικών ενεργειών, για τις οικογένειες που παλεύουν να δικαιώσουν τις ψυχές των ανθρώπων τους. Ταμείο διακομματικό, που να λογοδοτεί στον κρατικό προϋπολογισμό.

Τέλος καλώ την Πολιτεία να πάρει επιτέλους την απόφαση, τα ισόβια να είναι ισόβια. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΙΣΟΒΙΑ. Έτσι θα προστατέψουμε λίγο περισσότερο τα παιδιά μας, την ελληνική νεολαία, σε συνδυασμό φυσικά και με κατάλληλα μέτρα κοινωνικής ευαισθητοποίησης και προστασίας της ελληνικής οικογένειας.

Τι εστί όμως «SkinnyTok»; Υπάρχουν άραγε σημάδια που φανερώνουν πως κάποιος/κάποια είναι θύμα αυτής της τάσης; Πώς μπορούν οι γονείς να προστατέψουν τα παιδιά τους σε μια εποχή που τα social media πρωταγωνιστούν στη ζωή των εφήβων;

Εμείς μιλήσαμε με τη Δρ. Μαρία Τσιάκα, ψυχολόγο, διδάκτωρ Ψυχολογικής Ιατρικής του King’s College του Λονδίνου, διευθύντρια και ιδρύτρια του Ελληνικού Κέντρου Διατροφικών Διαταραχών, πιστοποιημένη εκπαιδεύτρια και επόπτρια του Πρωτοκόλλου (TBT-S) για τη Νότια Ευρώπη, η οποία μας έδωσε απαντήσεις σε βασικά ερωτήματα που απασχολούν όλους μας και κυρίως τους γονείς.

Συνέντευξη ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΦΡΑΓΚΟΥΛΑΚΗ

«SkinnyTok»… Μιλήστε μας γι’ αυτή τη νέα τάση που θέτει σε κίνδυνο την υγεία των νέων

Το φαινόμενο «SkinnyTok» περιγράφει μια τάση στην πλατφόρμα TikTok, όπου προβάλλονται ακραία πρότυπα αδυναμίας ως ιδανικά ομορφιάς, πολλές φορές υπό το πρόσχημα της «υγιεινής ζωής» ή της «fitness κουλτούρας». Ταυτόχρονα, προωθεί τον περιορισμό της τροφής, εξαντλητική άσκηση ή συμβουλές απώλειας βάρους, με στόχο τη διατήρηση ή επίτευξη ενός εξαιρετικά λεπτού σώματος.

Το πρόβλημα είναι ότι οι αλγόριθμοι ενισχύουν τέτοιο περιεχόμενο, ιδίως όταν το παρακολουθεί ένας/μία έφηβος/η, ενισχύοντας μια στρεβλή εικόνα για το «φυσιολογικό» σώμα και αυξάνοντας την κοινωνική πίεση για συμμόρφωση με αυτά τα πρότυπα. Ο έφηβος εγκλωβίζεται εύκολα σε μια ψηφιακή «φούσκα», όπου το αδύνατο σώμα παρουσιάζεται ως μονόδρομος για την αποδοχή και την προσωπική επιτυχία.

Υπάρχουν σημάδια που φανερώνουν ότι κάποιος/κάποια είναι θύμα αυτού του φαινομένου;

Υπάρχουν ενδείξεις που πρέπει να κινητοποιήσουν τους γονείς ή τους εκπαιδευτικούς, όπως:

• Έντονη ενασχόληση με το βάρος και την εξωτερική εμφάνιση, συχνά μ’ αυτοκριτική διάθεση.
• Αλλαγές στις διατροφικές συνήθειες, όπως απότομη μείωση της ποσότητας τροφής, αποφυγή γευμάτων ή αποκλεισμό συγκεκριμένων ομάδων τροφίμων (π.χ. λιπαρά, υδατάνθρακες).
• Απόσυρση από κοινωνικές δραστηριότητες που σχετίζονται με φαγητό (π.χ. πάρτι, οικογενειακά τραπέζια).
• Καταναγκαστική άσκηση ή αίσθημα ενοχής, αν δεν ασκηθούν.
• Αλλαγές στη διάθεση, όπως άγχος, ευερεθιστότητα ή καταθλιπτικά συμπτώματα.
• Συχνή παρακολούθηση συγκεκριμένων hashtags ή λογαριασμών που προωθούν τη λεπτότητα (#Thinspo, #WhatIEatInADay κ.ά.).

Σε μια εποχή που τα social media πρωταγωνιστούν στη ζωή όλων των ηλικιών, πώς μπορούν οι γονείς να προστατέψουν τα παιδιά τους από τέτοιου είδους επικίνδυνες τάσεις;

Η προστασία ξεκινά πριν εμφανιστούν τα προβλήματα, μέσα από την ψυχοσυναισθηματική ενδυνάμωση των παιδιών. Επιστημονικά, αυτό μπορεί να επιτευχθεί με τους εξής τρόπους:

1. Ενίσχυση της κριτικής σκέψης απέναντι στο ψηφιακό περιεχόμενο. Εξηγήστε ότι πολλά από όσα βλέπουν είναι προϊόν φίλτρων, επεξεργασίας ή προσεκτικά επιλεγμένης εικόνας – όχι πραγματικότητα.
2. Δημιουργία ανοιχτής κι εμπιστευτικής επικοινωνίας. Ο γονιός που ακούει χωρίς να κρίνει, είναι πολύ πιο πιθανό να αποτελέσει σημείο αναφοράς για το παιδί του.
3. Θετικά πρότυπα. Ο ίδιος ο γονέας χρειάζεται ν’ αποφεύγει αρνητικά σχόλια για το σώμα του ή το σώμα των άλλων και να δίνει έμφαση στη λειτουργικότητα και τη φροντίδα του σώματος (π.χ. «τρέφουμε το σώμα μας για να έχουμε ενέργεια», όχι «για να μη παχύνουμε»).
4. Οριοθέτηση της χρήσης των social media, χωρίς τιμωρητικό χαρακτήρα. Είναι πιο αποτελεσματικό να μοιράζονται μαζί στιγμές εκτός οθονών, παρά να επιβάλλονται αυστηρές απαγορεύσεις.
5. Επαγγελματική υποστήριξη, όταν παρατηρείται εμμονική συμπεριφορά, από ψυχολόγο ή διατροφολόγο με εμπειρία στην εφηβική ηλικία και στις διατροφικές διαταραχές.

Κλείνοντας, πώς μπορεί ένας γονιός να πείσει την έφηβη κόρη ή τον έφηβο γιο να αγαπήσει το σώμα του και να πορευτεί με αυτό;

Η αγάπη για το σώμα δεν «διδάσκεται» με νουθεσίες, αλλά καλλιεργείται μέσα την άνευ όρων αποδοχή, ενισχύοντας την αξία του παιδιού μακριά από την εξωτερική του εμφάνιση κι εστιάζοντας στις δυνατότητες του σώματος, κι όχι μόνο στην εικόνα του – π.χ. «το σώμα σου σε βοηθά να δημιουργείς, να διασκεδάζεις, να αγκαλιάζεις». Επιπλέον, ο γονιός είναι σημαντικό να κατανοήσει τους πιθανούς λόγους που το παιδί του έχει αρνητική εικόνα σώματος, καθώς πολλές φορές λειτουργεί ως κεκαλυμμένος τρόπος έκφρασης άγχους, μοναξιάς ή ανάγκης για έλεγχο. Είναι σημαντικό για τους γονείς να γνωρίζουν ότι η ενίσχυση της αυτοεκτίμησης με βάση άλλες αξίες, όπως η δημιουργικότητα, η καλοσύνη, η επιμονή – όχι μόνο η εμφάνιση, συμβάλλουν στη δημιουργία μιας ψυχολογικής ασπίδας που προστατεύει το παιδί από μελλοντικές διατροφικές διαταραχές, συγκρίσεις κι εξωτερική πίεση. Το σημαντικότερο είναι να νιώθει ότι έχει μια σταθερή βάση αποδοχής στο σπίτι, ώστε όταν ο «θόρυβος από τον βομβαρδισμό» των social media γίνεται εκκωφαντικός, να ξέρει πού να στραφεί.

Συνέντευξη

BIBIAN ΜΑΡΓΕΛΛΟΥ

Συμμετέχετε σε 3 Επιτροπές και 3 Αντιπροσωπείες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Τι πρέπει να γνωρίζει ο Έλληνας πολίτης για τις εργασίες που γίνονται σε αυτές;

Στις επιτροπές του Ευρωκοινοβουλίου δεν γίνονται κάποιες γενικές και θεωρητικές συζητήσεις, απομακρυσμένες από την κοινωνία. Πρόκειται για θεσμικές «μηχανές» παραγωγής νομοθεσίας, που επηρεάζουν απόλυτα την καθημερινότητά μας: από την ενέργεια που καταναλώνουμε και τα προϊόντα που αγοράζουμε, μέχρι την προστασία της υγείας και του περιβάλλοντος. Εδώ, συζητούνται και ψηφίζονται ρυθμίσεις που αφορούν άμεσα το πώς ζούμε, πώς παράγουμε και πώς καταναλώνουμε. Έτσι, η συμμετοχή μου στις δύο μεγαλύτερες Επιτροπές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (την Περιβάλλοντος, Κλίματος και Ασφάλειας των Τροφίμων και την Βιομηχανίας, Έρευνας και Ενέργειας) καθώς και στην πολύ σημαντική Επιτροπή για την Εσωτερική Αγορά και την Προστασία των Καταναλωτών, μου επιτρέπει να είμαι εκεί όπου διαμορφώνονται κανόνες για τη ζωή μας. Με τη νομοθεσία μας, διαμορφώνουμε ένα νέο πλαίσιο για την εσωτερική αγορά, την τήρηση της νομοθεσίας στο εμπόριο, τη βιώσιμη βιομηχανική παραγωγή, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, την καινοτομία και την ασφάλεια των πολιτών.

Ως εισηγητής στη σύνταξη εκθέσεων, έχετε ήδη διαβουλευτεί με εμπειρογνώμονες και ενδιαφερόμενα μέρη. Ποια είναι η εμπειρία σας σε σχέση με το αποτέλεσμα των εισηγήσεών σας;

Η κοινοβουλευτική δουλειά απαιτεί συναινέσεις και διαβούλευση. Μόνον με αυτό το πνεύμα συνεργασίας διαμορφώνονται πολιτικές που, όταν εφαρμοστούν, μπορούν να στηριχθούν ευρέως. Άλλωστε για να σχηματιστεί πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο των 720 βουλευτών, όταν το μεγαλύτερο κόμμα που είναι το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα έχει 188 βουλευτές, είναι αυτονόητο ότι χρειάζονται ευρύτατες συναινέσεις. Ως εισηγητής στο πακέτο των τριών νομοθετημάτων για την αξιολόγηση της ασφάλειας των χημικών και τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής κοινής πλατφόρμας χημικών δεδομένων, είχα τη δυνατότητα να συντονίσω τεχνικές και πολιτικές διαβουλεύσεις με ειδικούς, κοινωνικούς εταίρους, φορείς της αγοράς και οργανώσεις πολιτών και φυσικά των υπόλοιπων πολιτικών ομάδων. Το αποτέλεσμα ήταν η υπερψήφιση των τριών νομοθετημάτων με 72% από την Ολομέλεια. Η προσέγγισή μου στα προβλήματα, ασφαλώς έχει πάντα εθνικό προσανατολισμό. Επιδιώκω λύσεις που να υπηρετούν το εθνικό συμφέρον, να παίρνουν υπόψη τόσο την ελληνική πραγματικότητα και τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, όσο και τις ανάγκες στήριξης της δημόσιας διοίκησης -έτσι, ώστε η εφαρμογή των νέων κανόνων να είναι αποτελεσματική.

Πρόσφατα συμμετείχατε στη συζήτηση για την κάλυψη κενών στην προστασία των καταναλωτών στην ΕΕ. Τι θα θέλατε να μεταφέρετε στους Έλληνες καταναλωτές;

Κάθε πολιτική και κάθε μεταρρύθμιση, οφείλει να εκκινεί από τις επιπτώσεις της για τους πολίτες, για τους καταναλωτές – αυτή είναι η βασική αρχή της δικής μου δράσης. Οι καταναλωτές βρίσκονται σε ένα δύσκολο και απαιτητικό περιβάλλον: διαδικτυακές αγορές, εισαγόμενα προϊόντα, παραπλανητικές πρακτικές, κίνδυνοι για τους ανήλικους. Πολλά προϊόντα που καταλήγουν στα σπίτια μας, δεν πληρούν τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές και αποτελούν κίνδυνο για την υγεία ή το περιβάλλον. Ως μέλος της Επιτροπής Εσωτερικής Αγοράς και Προστασίας των Καταναλωτών, εργάζομαι για την ενίσχυση της διαφάνειας στις εμπορικές πρακτικές (ειδικά στο διαδίκτυο) και για μέτρα ελέγχου των εισαγόμενων προϊόντων: με ερωτήσεις προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με παρεμβάσεις στην Ολομέλεια, με κάθε είδους πρωτοβουλίες.

Ιδιαίτερα σημαντική για τους Έλληνες πολίτες, που δικαίως αξιολογούν την ακρίβεια ως το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημά τους, είναι η πρωτοβουλία μου, που έρχεται σε συνέχεια των πρωτοβουλιών που έχει αναπτύξει ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης σε ευρωπαϊκό επίπεδο, για την αντιμετώπιση των εδαφικών εφοδιαστικών περιορισμών, ως μέλος της Επιτροπής Εσωτερικής Αγοράς και Προστασίας των Καταναλωτών. Οι διαφορετικές τιμολογιακές πολιτικές για τα ίδια προϊόντα υπονομεύουν την αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών. Και οι προσπάθειες έχουν αποτέλεσμα: η Κομισιόν αναγνώρισε ρητώς το πρόβλημα και δεσμεύτηκε να προχωρήσει σε νομοθετική ρύθμιση που θα το αντιμετωπίζει. Επιβεβαιώνεται έτσι, ότι η πίεση που ασκούμε στο Ευρωκοινοβούλιο έχει αποτέλεσμα.

Από την κοινοβουλευτική σας δραστηριότητα μέχρι σήμερα, ποια θεωρείτε πιο σημαντική για τα εθνικά μας συμφέροντα;

Θα ξεχώριζα τέσσερις παρεμβάσεις.

Πρώτο, την ισχυρή μου στήριξη για την ανάγκη συγκρότησης μιας κοινής αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής. Η Ελλάδα, με τα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης, έχει ρόλο-κλειδί. Σε μια περίοδο που οι προκλήσεις ασφάλειας επανέρχονται δυναμικά στο ευρωπαϊκό προσκήνιο, είναι ζωτικής σημασίας να αναγνωριστεί ότι τα σύνορα της Ελλάδας είναι και ευρωπαϊκά σύνορα. Χρειαζόμαστε κοινή πολιτική βούληση, κοινή επένδυση και κοινή ευθύνη. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο. Και η εθνική μας αμυντική βιομηχανία έχει μια μεγάλη αναπτυξιακή ευκαιρία: διεκδικούμε (και είμαι βέβαιος ότι θα πετύχουμε) να έχουμε αναλογικά σημαντικό μέρος από τα κονδύλια ύψους 800 δισ. ευρώ του προγράμματος Rearm Europe. Και αυτό σημαίνει: χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, ενσωμάτωση τεχνολογίας αιχμής, εξαγωγές και ανανέωση της βιομηχανικής βάσης.

Δεύτερο, την προσπάθειά μου για την ενίσχυση των ενεργειακών υποδομών, για την ηλεκτρική διασύνδεση των δικτύων – η έλλειψη της οποίας σήμερα σημαίνει ακριβότερο ρεύμα για καταναλωτές και επιχειρήσεις.

Τρίτο, οι πρωτοβουλίες μου για την προστασία από τις συνέπειες της κλιματικής κρίσης – με ενισχύσεις και νέες κεφαλαιακές ροές προς τους πληττόμενους αγρότες, παραγωγούς και τοπικές κοινωνίες και

Τέταρτο, οι πρωτοβουλίες να διαδραματίσει η Ελλάδα σημαντικό ρόλο στη νέα εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης.

* ο Δημήτρης Τσιόδρας είναι Ευρωβουλευτής, εκπρόσωπος Τύπου της Ευρωομάδας της Νέας Δημοκρατίας

Ένα θεατρικό φεστιβάλ για το περιβάλλον και την κλιματική κρίση.

Επτά κορυφαία θέατρα από την Ευρώπη ενώνουν τις δυνάμεις τους, συμμετέχοντας στο εξαιρετικό αυτό καλλιτεχνικό γεγονός.

Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ μίλησε γι’ αυτή την πρωτοβουλία με τον σκηνοθέτη Νίκο Καμτσή, ιδρυτή του θεάτρου «Τόπος Αλλού» και της παιδικής σκηνής του «Αερόπλοιο», ο οποίος είναι η ψυχή του φεστιβάλ. Για το πώς προέκυψε η ιδέα. Για τα θέατρα που συμμετέχουν, αλλά και για το τι θα δουν οι μικροί αλλά και οι μεγάλοι φίλοι της τέχνης, σε μια ενδιαφέρουσα κουβέντα με έντονο περιβαλλοντικό χρώμα.

Συνέντευξη: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΦΡΑΓΚΟΥΛΑΚΗ

Πώς προέκυψε η ιδέα για το «Fallen Trees»;

Η ιδέα για το φεστιβάλ «Fallen Trees» προήλθε από το ευρωπαϊκό πρόγραμμα Creative Europe και από την επαφή με τα εκτεινόμενα στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο.

Οκτώ ευρωπαϊκοί οργανισμοί που έχουν στενή επαφή μεταξύ τους διαπίστωσαν την ανάγκη να συνδεθεί η τέχνη με την περιβαλλοντική κρίση. Με πρωτοβουλία του θεάτρου DAH από το Βελιγράδι κατατέθηκε μια πρόταση στις Βρυξέλες που έγινε δεκτή.

Ζώντας σε μια εποχή όπου η κλιματική αλλαγή απειλεί τη φύση, βλέπουμε ότι τα δέντρα, σύμβολα ζωής και ανθεκτικότητας, συχνά γίνονται θύματα ανθρώπινης αδιαφορίας και απληστίας. Οι θεατρικοί οργανισμοί που συμμετέχουν χρησιμοποιούν την τέχνη ως μέσο αφύπνισης. Οραματίστηκαν λοιπόν ένα φεστιβάλ που θα ενώσει καλλιτέχνες από όλη την Ευρώπη για να αφηγηθούν ιστορίες με ένα τέτοιο περιεχόμενο. Το Άλσος Γαλατσίου, η αντιδημαρχία Πολιτισμού με αντιδήμαρχο τον Σπύρο Αργυρός, και η διεύθυνση Πολιτιστικών Εκδηλώσεων με διευθυντή τον Σπύρο Παπαδάτο δέχθηκαν την πρότασή μας με ενθουσιασμό και έτσι ένας πράσινος πνεύμονας στην καρδιά της Αθήνας επιλέχθηκε ως ο ιδανικός χώρος για να φιλοξενήσει αυτή τη συνάντηση, με ελεύθερη είσοδο για όλους.

Ποια είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από αυτή τη θεατρική σύμπραξη;

Οι προσωπικές εμπειρίες του κάθε καλλιτέχνη είναι αυτές που μας έκαναν να συνεργαστούμε όλα αυτά τα θέατρα και πολιτιστικοί οργανισμοί που μοιράζονται το όραμα για έναν κόσμο, όπου η τέχνη γίνεται καταλύτης αλλαγής. Έτσι το φεστιβάλ δεν είναι μόνο καλλιτεχνικό γεγονός, αλλά μια «εξέγερση» ενάντια στην περιβαλλοντική καταστροφή, καλώντας μικρούς και μεγάλους να συμμετάσχουν σε παραστάσεις, εργαστήρια και συζητήσεις. Μέσα από αυτά, το κοινό μαθαίνει να σέβεται τη φύση και να οραματίζεται έναν βιώσιμο πλανήτη. Η ιδέα, είναι να «ακούσουμε τα δέντρα, και να δράσουμε για να τα προστατεύσουμε, μετατρέποντας την τέχνη σε φωνή για τη Γη».

Η είσοδος είναι ελεύθερη. Σωστά;

Βεβαίως! Στο πράσινο Άλσος Γαλατσίου το κοινό μπορεί να παρακολουθήσει με ελεύθερη είσοδο τις παραστάσεις και να συμμετάσχει στις δράσεις, εμπνέοντας συν-δημιουργία και προβληματισμό. Το φεστιβάλ προσκαλεί μικρούς και μεγάλους να ακούσουν ιστορίες δέντρων, να σκεφτούν την απώλεια και να οραματιστούν έναν κόσμο όπου η φύση είναι σύντροφος, όχι θύμα, ενισχύοντας την ελπίδα για έναν βιώσιμο πλανήτη.

Στο φεστιβάλ συμμετέχουν 7 κορυφαία θέατρα από την Ευρώπη· από την ψυχρή Σκανδιναβία έως τη θερμή Μεσόγειο. Τι θα «κερδίσει» το κοινό παρακολουθώντας αυτή την ένωση θεατρικών δυνάμεων και διαφορετικών προελεύσεων;

Το κοινό του «Fallen Trees» θα βιώσει μια μοναδική εμπειρία, συνδυάζοντας τέχνη και περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση. Μέσα από παραστάσεις αυτών των επτά κορυφαίων ευρωπαϊκών θεάτρων θα εξερευνήσει τη σχέση ανθρώπου-φύσης και την κλιματική κρίση.

Μιλάμε για θέατρα από την Ευρώπη, από τις παγωμένες σκηνές της Σκανδιναβίας έως τις ζωντανές πλατείες της Μεσογείου, τα οποία ενώνουν τις δυνάμεις τους στο καταπράσινο Άλσος Γαλατσίου, προσφέροντας παραστάσεις με ελεύθερη είσοδο. Μέσα από τις θεατρικές παραστάσεις με μουσική, τραγούδια, video προβολές και κυρίως με καταπληκτικούς ηθοποιούς και συντελεστές, οι θεατές θα βυθιστούν σε ιστορίες δέντρων που συμβολίζουν τη ζωή, την απώλεια και την ανθεκτικότητα, προκαλώντας έντονα συναισθήματα αλλά ελπίδας για έναν βιώσιμο πλανήτη. Το φεστιβάλ όμως δεν περιορίζεται μόνο στις θεατρικές παραστάσεις…

Πράγματι, στο ξεκίνημα αναφερθήκατε και σε δράσεις που θα εξελίσσονται στο Άλσος Γαλατσίου, σε ένα πρόγραμμα που απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους. Τι άλλο θα περιλαμβάνουν οι εκδηλώσεις;

Το πρόγραμμα συνδυάζει τέχνη, εκπαίδευση και έμπνευση, καλώντας όλους να οραματιστούν έναν κόσμο όπου η φύση προστατεύεται και τιμάται. Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ θα προσφέρονται εργαστήρια, συζητήσεις και διαδραστικές δράσεις για μικρούς και μεγάλους, ενισχύοντας τη συν-δημιουργία και την ευαισθητοποίηση για την περιβαλλοντική κρίση. Οι δράσεις αυτές ενθαρρύνουν το κοινό να αναλογιστεί τον ρόλο του στην προστασία της φύσης και να οραματιστεί έναν κόσμο όπου τα δέντρα και ο άνθρωπος συνυπάρχουν αρμονικά. Η διαπολιτισμική διάσταση του φεστιβάλ, με τη συνεργασία θεάτρων από επτά διαφορετικές ευρωπαϊκές κουλτούρες, αναδεικνύει την παγκόσμια ευθύνη απέναντι στην κλιματική αλλαγή, ενώ προάγει την ενότητα και τη συνεργασία.

Παρακολουθώντας το «Fallen Trees» το κοινό θα αποκομίσει όχι μόνο μια αισθητική απόλαυση, αλλά και έμπνευση για ενεργό συμμετοχή στη διάσωση του πλανήτη. Θα φύγει με μια βαθύτερη κατανόηση της αξίας της φύσης, νέες ιδέες για βιώσιμες πρακτικές και την αίσθηση ότι ανήκει σε μια κοινότητα που νοιάζεται για το μέλλον. Το φεστιβάλ αποτελεί μια πρόσκληση να ακούσουμε τα δέντρα, να τιμήσουμε τη σύνδεσή μας μαζί τους και να δράσουμε συλλογικά για έναν κόσμο όπου η φύση δεν είναι θύμα, αλλά σύμμαχος.

Έχετε πει πως το φεστιβάλ «δεν είναι απλώς ένα πολιτιστικό γεγονός, αλλά μια πρόσκληση σε εξέγερση» κι αυτό επισημάνατε και νωρίτερα στη συζήτησή μας. Πώς μπορούν κατά τη γνώμη σας οι γονείς να εκπαιδεύσουν τα παιδιά να φέρονται με ευγένεια απέναντι στη φύση;

Όντως, όπως ανέφερα και πριν, το «Fallen Trees» προωθεί μια «εξέγερση» υπέρ της φύσης και οι γονείς μπορούν να εμπνεύσουν τα παιδιά τους να φέρονται με ευγένεια στο περιβάλλον μέσα από καθημερινές πρακτικές. Αλλά και τα παιδιά μπορούν να επηρεάσουν τους γονείς και δεν πρέπει να υποτιμούμε τον ρόλο τους. Τα παιδιά μέσα από ευαισθητοποιημένους εκπαιδευτικούς ξέρουν πολλές φορές περισσότερα και είναι περισσότερο ευαισθητοποιημένα σε σχέση με το περιβάλλον. Μπορούν να μάθουν και να επηρεάσουν στη συνέχεια τους μεγάλους αλλά και το αντίθετο: να σέβονται τα δέντρα και τα φυτά, φροντίζοντας μαζί έναν κήπο ή υιοθετώντας ένα δέντρο.

Η συμμετοχή, επίσης, σε δράσεις όπως η ανακύκλωση, η εξοικονόμηση νερού και η μείωση πλαστικών καλλιεργεί περιβαλλοντική συνείδηση. Επιπλέον, οι βόλτες στη φύση, με ιστορίες για τη σημασία των οικοσυστημάτων, ενισχύουν τη σύνδεση με το περιβάλλον. Τέλος, η παρακολούθηση εκδηλώσεων όπως το φεστιβάλ, με εργαστήρια για παιδιά, τα εμπνέει να δουν τη φύση ως σύμμαχο, όχι πόρο, προάγοντας ενσυναίσθηση και δράση για έναν βιώσιμο πλανήτη.

Η τέχνη αποτελεί ένα είδος επανάστασης;

Φυσικά. Η τέχνη μπορεί να είναι επαναστατική και το φεστιβάλ «Fallen Trees» το αποδεικνύει. Μέσα από τις παραστάσεις και τα δρώμενα που θα λάβουν χώρα στο Άλσος Γαλατσίου, η τέχνη γίνεται φωνή για την κλιματική κρίση, προκαλώντας το κοινό να αναλογιστεί και να δράσει. Οι ιστορίες δέντρων που παρουσιάζονται δεν είναι απλές αφηγήσεις, αλλά κραυγές για την προστασία της φύσης, ενισχύοντας την περιβαλλοντική συνείδηση. Με εργαστήρια και διαδραστικές δράσεις, το φεστιβάλ μετατρέπει την τέχνη σε εργαλείο ευαισθητοποίησης, εμπνέοντας μικρούς και μεγάλους να επαναστατήσουν ενάντια στην καταστροφή του πλανήτη. Η τέχνη εδώ δεν παραμένει παθητική· γίνεται καταλύτης για αλλαγή, καλώντας σε συλλογική δράση για έναν βιώσιμο κόσμο.

INFO

FALLEN TREES – the agony of existence

Θέατρο | Εκθέσεις | Εκδηλώσεις για παιδιά

Διοργάνωση:

Θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ – Αερόπλοιο

Με την υποστήριξη του CREATIVE EUROPE, υπό την Αιγίδα του Δήμου Γαλατσίου και με τη συνεργασία της Διεύθυνσης Πολιτισμού.

Πότε:

Από Τετάρτη 18 έως και Κυριακή 22 Ιουνίου

Πού: Άλσος Γαλατσίου (πάνω από το κολυμβητήριο)

Εργαστήρια για παιδιά και workshops: 18.00

Έναρξη παραστάσεων: στις 21.00

Είσοδος δωρεάν

Διαβάστε ακόμα

Ανακοινώθηκε το πλούσιο πρόγραμμα του“Fallen Trees”

«Οι καλές εταιρείες ικανοποιούν ανάγκες.
Οι σπουδαίες εταιρείες δημιουργούν αγορές»
Philip Kotler

Ο Νίκος Δρανδάκης επιχειρεί ξανά με τη νέα εταιρεία του, Sync Rent your Car. Και επιμένει ελληνικά. Όπως επιμένει και στη διαρκή εκπαίδευση της νέας γενιάς, την οποία θεωρεί ιερή υπόθεση.
Ως επιχειρηματίας έγινε γνωστός και άφησε ισχυρό αποτύπωμα όταν το 2011, εν μέσω οικονομικής κρίσης, ίδρυσε την Taxibeat, τη γνωστή σε όλους πρωτοποριακή εφαρμογή ταξί για κινητά, με παρουσία στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Τον Φεβρουάριο του 2017 η Taxibeat εξαγοράστηκε από την MyTaxi, θυγατρική της Daimler AG, ένα deal που άφησε εποχή και άρωμα Ελλάδας στη διεθνή επιχειρηματική σκηνή.

Κάθε αρχή και δύσκολη

Με καταγωγή από το Ηράκλειο Κρήτης, γεννήθηκε στη Χαλκίδα και μεγάλωσε στα Πετράλωνα. Ο πατέρας του ξεκίνησε ως εργάτης και με μεγάλη προσπάθεια κατάφερε να δημιουργήσει τη δική του βιοτεχνία υποδημάτων. Ο Νίκος Δρανδάκης σε ηλικία μόλις 25 ετών, αμέσως μετά τις σπουδές του στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, μαζί με τον μικρότερο αδελφό του ανέλαβαν την επιχείρηση. Για μια δεκαετία η πορεία ήταν θετική, όμως η ραγδαία άνοδος των κινεζικών προϊόντων και η απώλεια ενός σημαντικού πελάτη, οδήγησε την εταιρεία σε μαρασμό.
«Η εμπειρία αυτή με δίδαξε πολλά. Το σημαντικότερο ίσως είναι πως όταν κάτι δεν έχει μέλλον, παίρνω γρήγορα την απόφαση να αλλάξω κατεύθυνση και να μη χάνω χρόνο και ενέργεια. Να κάνω μια καινούργια αρχή. Δεν υπάρχει μαγική συνταγή. Πρέπει να είσαι ανταγωνιστικός, με δεξιότητες που δεν έχουν πολλοί άλλοι».
Στην περίπτωση του Νίκου Δρανδάκη, η μετέπειτα επιχειρηματική του πορεία δικαίωσε πλήρως τις απόψεις του.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΒΙΒΙΑΝ ΜΑΡΓΕΛΛΟΥ

Και εγένετο Sync Rent Your Car! Σημαίνει κάτι το Sync και γιατί ονομάστηκε έτσι;

Το «Sync» προέρχεται από τη λέξη synchronization, δηλαδή συγχρονισμός. Για εμάς, εκφράζει την αρμονική σύνδεση ανθρώπων, τεχνολογίας και μετακίνησης. Θέλαμε ένα όνομα που να μεταδίδει την ιδέα ότι, μέσα από την πλατφόρμα μας, συγχρονίζονται οι ανάγκες εκείνων που έχουν ένα asset που κάθεται και εκείνων που το χρειάζονται για λίγες μέρες. Και κάπως έτσι, «your car starts working for you again».

Ασχολείστε ξανά με τα αυτοκίνητα, από πού πηγάζει αυτή η προτίμηση; Παράλληλα, επιχειρείτε ξανά στην Ελλάδα.

Η αλήθεια είναι ότι η πρώτη μου αγάπη ως επιχειρηματίας ήταν τα ταξί! Με το Taxibeat ζήσαμε ένα υπέροχο ταξίδι. Από τότε, η σχέση μου με την αστική μετακίνηση δεν έσπασε ποτέ. Τα αυτοκίνητα είναι ένα μεγάλο κομμάτι της καθημερινής ζωής των ανθρώπων – και την ίδια στιγμή, παραμένουν αναξιοποίητα για πολλές ώρες. Αυτό είναι μια τεράστια ευκαιρία.
Πιστεύω ότι στην Ελλάδα υπάρχουν σήμερα περισσότερες δυνατότητες από ποτέ για να χτίσεις κάτι σύγχρονο, ποιοτικό και ανταγωνιστικό σε διεθνές επίπεδο.

Ποιες είναι οι πρώτες εντυπώσεις του κοινού; Έχει γίνει αρκετά γνωστή η νέα σας εταιρία;

Η ανταπόκριση είναι εξαιρετική, ειδικά στην ανταπόκριση ιδιοκτητών αυτοκινήτων, σε βαθμό που με έχει εκπλήξει πολύ. Οι πρώτοι Πάροχοι που ανέβασαν τα αυτοκίνητά τους στην πλατφόρμα είναι ενθουσιασμένοι με το πόσο εύκολα και επαγγελματικά λειτουργεί το σύστημα. Ακόμα είμαστε στην αρχή, αλλά χτίζουμε βήμα-βήμα μια κοινότητα ανθρώπων που πιστεύει στο μοντέλο της συνεργατικής οικονομίας. Στόχος μου είναι να δημιουργήσω μια πλατφόρμα που θα δημιουργεί οικονομικές ευκαιρίες για κάθε άνθρωπο, ενώ παράλληλα θα παρέχει κορυφαίες εμπειρίες σε όσους χρησιμοποιούν την υπηρεσία.

Γιατί χρειαζόμαστε ένα «Airbnb για αυτοκίνητα»; Πώς θα ανταγωνιστεί τους παραδοσιακούς τρόπους ενοικίασης;

Γιατί σήμερα, περισσότερα από 2 εκατομμύρια αυτοκίνητα στην Ελλάδα κάθονται αχρησιμοποίητα τις περισσότερες ώρες της εβδομάδας. Αυτά τα οχήματα μπορούν να προσφέρουν αξία – και στους ιδιοκτήτες τους, αλλά και σε ανθρώπους που ψάχνουν πιο ευέλικτους, οικονομικούς και ανθρώπινους τρόπους ενοικίασης.
Το Sync δίνει στους ιδιοκτήτες τον πλήρη έλεγχο: πότε, σε ποιους, και με ποιους όρους θα νοικιάσουν το όχημά τους. Και στον ενοικιαστή δίνει την επιλογή να βρει κάτι πιο αυθεντικό, πιο κοντά του και συχνά πιο οικονομικό από ένα παραδοσιακό γραφείο.

Έχω αυτοκίνητο, θέλω να το εκμεταλλευτώ αλλά δεν έχω καμία εμπειρία σε επιχειρήσεις, λογιστικά κλπ. Ποιος θα με κατευθύνει; Πόσα χρήματα μπορώ να κερδίζω;

Δεν χρειάζεται να έχεις επιχειρηματικό υπόβαθρο – το Sync είναι φτιαγμένο ακριβώς για να σε καθοδηγεί σε κάθε βήμα. Από τη στιγμή που ανεβάζεις το αυτοκίνητό σου, σου δίνουμε όλα τα εργαλεία για να διαχειρίζεσαι διαθεσιμότητα, τιμές, τοποθεσίες και κρατήσεις. Παράλληλα, έχουμε εξειδικευμένη υποστήριξη που σε βοηθά με πρακτικά θέματα, ακόμα και φορολογικά.
Το εισόδημα εξαρτάται από τον τύπο του οχήματος και τη διαθεσιμότητα. Για παράδειγμα, ένα δημοφιλές αυτοκίνητο που είναι διαθέσιμο 15 μέρες τον μήνα μπορεί να φέρει από 400 έως και 800 ευρώ μηνιαίως, ή και παραπάνω σε περιόδους υψηλής ζήτησης.

Δρανδάκης = Mr. Taxibeat για τους Έλληνες! Θα αλλάξει ποτέ αυτό; Θέλετε να αλλάξει;

Είναι κάτι που με έχει καθορίσει σε μεγάλο βαθμό, γιατί χτίστηκε με κόπο και με μια τρομερή ομάδα ανθρώπων. Δεν έχω την ανάγκη να «ξεκολλήσω» από αυτό το όνομα – αλλά πιστεύω πως μέσα από το Sync θα μπορέσουμε να χτίσουμε κάτι εξίσου δυνατό και σχετικό με το σήμερα. Αν αύριο με λένε και «Mr. Sync», χαρά μου!

Πολλοί νέοι έχουν πρωτοποριακές ιδέες αλλά δεν έχουν το κεφάλαιο να επενδύσουν σε αυτές. Έχετε κάποια συμβουλή να τους δώσετε;

Να ξεκινήσουν με το πρόβλημα, όχι με την ιδέα.
Αν λύσεις ένα πρόβλημα που έχει αξία για άλλους, τότε θα βρεις και τον τρόπο να το στηρίξεις, ακόμα και χωρίς κεφάλαιο στην αρχή. Όμως πιστεύω ότι κεφάλαια υπάρχουν σήμερα, ειδικά για καλές ιδέες. Τα πράγματα έχουν αλλάξει πάρα πολύ από τις μέρες που ξεκινούσαμε το Taxibeat και το κεφάλαιο είναι το μικρότερο από τα προβλήματα.

Ο λόγος για την αγαπημένη μου Άντα Κουγιά.

Η κυρία Κουγιά, μαζί με ένα καταπληκτικό θίασο συμπρωταγωνιστεί στην παράσταση «Μετανάααστες» του Ματέι Βιζνιέκ στο θέατρο «Σημείο» και σκηνοθεσία Έρσης Βασιλικιώτη και Νίκου Γκεσούλη.

Είδα την παράσταση και δεν σας κρύβω τη συγκίνησή μου. Μια παράσταση γροθιά στο στομάχι. Με σκηνές-ντοκουμέντα, αλλά και στιγμές γκροτέσκου και παραλόγου, το κείμενο αποκαλύπτει σπουδαίες αλήθειες.

Σε μια άκρως ενδιαφέρουσα κουβέντα με την ηθοποιό, μιλήσαμε για την παράσταση. Για τους ρόλους που ενσαρκώνει αλλά και για το τι την έκανε να πει ΝΑΙ σε αυτή την παράσταση.

Τα φώτα της σκηνής σβήνουν κι εγώ σας αφήνω να απολαύσετε την κουβέντα μας.

Μια παράσταση που σας προτείνω ανεπιφύλακτα.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΦΡΑΓΚΟΥΛΑΚΗ

«Μετανάααστες» του Ματέι Βιζνιέκ. Συμπρωταγωνιστείτε στην παράσταση μαζί με έναν καταπληκτικό θίασο. Μιλήστε μου για τους ρόλους τους οποίους ενσαρκώνετε επί σκηνής.

Σας ευχαριστούμε ομαδικώς για τα καλά σας λόγια! Είναι αλήθεια ότι σε αυτή την παράσταση είναι λίγο δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τον δικό του ρόλο από το σύνολο. Το έργο είναι δομημένο σπονδυλωτά, σαν μια σειρά από σκηνές-στιγμιότυπα, σχεδόν «ρεπορταζιακά», αν μπορώ να το πω έτσι — σα να περιηγείσαι στα παρασκήνια της ευρωπαϊκής πολιτικής: από βάρκες στο Αιγαίο, σε σπίτια στα σύνορα, σε γραφεία πολιτικών και σε τηλεοπτικά στούντιο.

Η κάθε σκηνή ανοίγει ένα διαφορετικό παράθυρο στον μηχανισμό της εκμετάλλευσης — και κάπου εκεί, μέσα στο γκροτέσκο και στο παράλογο, έρχονται οι δικές μας στιγμές.

Υποδύομαι μια παρουσιάστρια και μαζί με τη Χριστίνα Γκεσούλη στόχος μας είναι να προωθήσουμε προϊόντα της εταιρείας… «Ατσάλι και Στοργή». Ναι, όπως ακούγεται. Πουλάμε «αντιπροσφυγικά εργαλεία»: από συρματοπλέγματα με αγκάθια μέχρι μπαστούνια του γκολφ που εντοπίζουν καρδιακούς παλμούς. Είναι προφανές ότι πρόκειται για μια σάτιρα. Αλλά πόσο μακριά είμαστε στ’ αλήθεια από αυτό; Είναι τόσο τραβηγμένο που φαντάζει σχεδόν πιθανό — και εκεί είναι το μεγάλο σοκ. Γιατί ζούμε σε μια εποχή που το παράλογο έχει κανονικοποιηθεί. Το ότι βέβαια αυτές οι παρουσιάστριες είναι γυναίκες και όχι άντρες, είναι μία δεύτερη μεγάλη κουβέντα που δεν μπορούμε να ανοίξουμε τώρα.

Ο δεύτερος ρόλος μου είναι πιο «προσγειωμένος» αλλά εξίσου αιχμηρός: είμαι η βοηθός ενός συμβούλου επικοινωνίας (Λεωνίδας Αργυρόπουλος) που είναι πάντα η σκιά του πολιτικού (Νίκος Καραγεώργης). Σε αυτή τη σκηνή βλέπουμε πιο καθαρά την πολιτική διαχείριση του ζητήματος. Τους πολιτικούς που λένε λόγια χωρίς να καταλαβαίνουν τι λένε. Και από πίσω, τους επικοινωνιολόγους να κινούν τα νήματα, να “πακετάρουν” την ανθρώπινη απόγνωση σε σύντομα, εύπεπτα δελτία τύπου και να προσπαθούν να οδηγήσουν την κοινή γνώμη εκεί που θέλουν – μέχρι να τους πάρει βέβαια το «κύμα».

Τι σας έκανε να πείτε ΝΑΙ σε αυτή την παράσταση;

Πρωτίστως, η εξαιρετική πολυεπίπεδη συνεργασία μου με την ομάδα ΜΑΝΤΑΜ ΣΑΡΔΑΜ (Λεωνίδας Αργυρόπουλος, Χριστίνα Σιώμου, Αυγουστίνος Ρεμούνδος). Εν συνεχεία, το ίδιο το έργο που έκανε το «ναι» κάπως αυτονόητο.  Όχι απλώς επειδή είναι ένα  πολιτικά φορτισμένο κείμενο, αλλά γιατί θεωρώ πως το θέατρο έχει καθήκον να παρουσιάζει άβολες αλήθειες – ακόμη κι αν η αλήθεια είναι κάτι σχετικό. Ζούμε σε έναν κόσμο που η κανονικοποίηση της απανθρωπιάς έχει γίνει επικίνδυνα φυσιολογική. Το έργο του Βιζνιέκ σε φέρνει αντιμέτωπο με την υποκρισία. Δεν μπορούσα να μην πάρω μέρος σε κάτι τόσο ειλικρινές και αναγκαίο.

Το έργο γράφτηκε το 2016, την περίοδο της κορύφωσης του προσφυγικού δράματος. Πιστεύετε, κυρία Κουγιά, πως οι Ευρωπαίοι αντιμετωπίζουν τους μετανάστες έτσι όπως ακριβώς τους αρμόζει;

Πολύ δύσκολη ερώτηση – και θα μπορούσαμε να συζητάμε ώρες, ακόμα κι αν δεν είμαστε πολιτικοί ή ιστορικοί αναλυτές. Αυτό που μπορώ να πω, μέσα από τη δική μου ματιά, είναι πως στην εποχή μας δεν θα έπρεπε να υπάρχουν καν οι λόγοι που αναγκάζουν έναν άνθρωπο να εγκαταλείψει τη χώρα του. Δεν θα έπρεπε να υπάρχουν πόλεμοι που ξεκινούν για λόγους εξουσίας, γεωπολιτικής επιρροής ή οικονομικού κέρδους. Κι όμως, υπάρχουν. Και πίσω από κάθε πόλεμο, κάθε σύρραξη, κάθε σύνορο, υπάρχουν προσωπικές ιστορίες ανθρώπων που ξεριζώνονται.

Μιλώντας ως άνθρωπος του θεάτρου –και το θέατρο έχει ως κέντρο τον άνθρωπο και την κοινωνία– για μένα είναι φριχτό το γεγονός ότι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες αντιμετωπίζονται όχι ως πρόσωπα με ιστορία και ανάγκες, αλλά σαν νούμερα. Στατιστικά στοιχεία. Κόστη. Ή «ροές».

Η Ευρώπη, που υποτίθεται πως χτίστηκε πάνω στις αξίες της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης και της ελευθερίας, δείχνει διαρκώς μια αδυναμία να τις εφαρμόσει όταν πρόκειται για τον «άλλον». Ο μετανάστης όμως είναι ένας άνθρωπος που έχει χάσει τα πάντα – το σπίτι του, την οικογένειά του, την πατρίδα του– και αναζητά απλώς μια νέα αρχή. Μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Και τα κράτη τι κάνουν; Τον εγκλωβίζουν σε camps. Τον πνίγουν στο Αιγαίο. Τον σέρνουν από δομή σε δομή, σε καθεστώς αναμονής, αορατότητας, εξάντλησης. Αυτό δεν λέγεται αντιμετώπιση. Αυτό είναι ντροπή. Πολλώ δε μάλλον, όταν όλα ξεκινούν από πολιτικές κρατών όπως ανέφερα προηγουμένως. Ένας φαύλος κύκλος.

Με σκηνές-ντοκουμέντα, αλλά και στιγμές γκροτέσκου και παραλόγου, το κείμενο, μέσω του θεατρικού λόγου, αποκαλύπτει σπουδαίες αλήθειες. Αλήθεια, κατά τη γνώμη σας, τι κάνει έναν άνθρωπο να εκμεταλλεύεται τόσο βάναυσα έναν συνάνθρωπό του;

Πιθανά η ανάγκη να νιώσει ανώτερος. Ή ο φόβος μην τυχόν και βρεθεί στη θέση του κατώτερου; Δεν ξέρω να απαντήσω γιατί προσωπικά είμαι κάθετα αντίθετα σε αυτές τις λογικές. Η εξουσία, όταν δεν συνοδεύεται από ήθος, γίνεται εργαλείο καταπίεσης. Ο άνθρωπος που εκμεταλλεύεται τον άλλο, στην πραγματικότητα κουβαλά μέσα του μια εσωτερική πτώχευση. Δεν μπορεί να αγαπήσει, δεν μπορεί να συναισθανθεί. Και έτσι, βρίσκει δύναμη στο να ποδοπατά. Είναι το αποτέλεσμα ενός συστήματος που εξυψώνει τον ατομικισμό και περιφρονεί τη συλλογικότητα. Μας έμαθαν να βλέπουμε τον άλλο ως εργαλείο, όχι ως ισότιμο πρόσωπο. Στο χέρι μας όμως είναι να το αλλάξουμε αυτό.

Υφίσταται ηθική, ανθρωπιά και αλληλεγγύη στις μέρες μας; Τι πιστεύετε;

Ευτυχώς, ναι. Υφίσταται ηθική, ανθρωπιά και αλληλεγγύη – και είναι βαθιά ανακουφιστικό κάθε φορά που το βλέπεις να συμβαίνει, ακόμα και στις πιο μικρές, καθημερινές στιγμές. Την βλέπεις στον εθελοντή που μοιράζει φαγητό, στον δάσκαλο που αγοράζει εκείνος φαγητό για ένα παιδάκι που δεν έχει χρήματα να πάρει, στον γείτονα που κουβαλάει τη σακούλα σούπερ μάρκετ όταν εσύ έχεις τη μέση σου. Την βλέπεις όμως και αλλού – στο φίλο που σου φέρνει ένα τάπερ όταν δεν έχεις κουράγιο να μαγειρέψεις, σε εκείνον που θα σου στείλει ένα μήνυμα για να σε κάνει να γελάσεις. Αυτά είναι πράξεις ποίησης που αντιστέκονται στη μιζέρια της καθημερινότητας. Στην καραντίνα, νομίζω το νιώσαμε όλοι πολύ έντονα ότι ευτυχώς έχουμε ο ένας τον άλλον. Και αυτό παραμένει αληθινό. «Είμαστε πάρα πολλοί πάνω σε αυτήν τη βάρκα» και δύσκολο είναι να κοιτάει ο καθένας τον πάρτη του, γιατί αλλιώς η βάρκα θα βουλιάξει. Η αλληλεγγύη είναι πολιτική στάση ζωής και υπάρχει ακόμη. Απλώς τη βλέπεις στους απλούς ανθρώπους. Σε αυτούς που δεν έχουν δύναμη, αλλά έχουν καρδιά. Και εκεί, ναι, υπάρχει ακόμα ελπίδα.

Μένουν λίγες παραστάσεις – Γιατί θα προτείνατε στο φιλότεχνο κοινό να δει το συγκεκριμένο έργο;

Πρόκειται για ένα άβολα αληθινό και ειλικρινές έργο. Κι αυτό, είναι λόγος για να πάει κάποιος στο θέατρο.

Κλείνοντας – Θα μας αποκαλύψετε κάτι; Ποια τα σχέδια σας για την επόμενη θεατρική σεζόν;

Για την ερχόμενη θεατρική σεζόν, δεν μπορώ να πω πολλά. Αυτό που μπορώ να πω είναι πιο άμεσο και καλοκαιρινό. Με την καλλιτεχνική εταιρεία CALD και την Αθηνά Χατζηαθανασίου ετοιμάζουμε την παράσταση Sliding Slalom/Στρογγύλη στο πλαίσιο του προγράμματος 2025 του θεσμού του Υπουργείου Πολιτισμού «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός» που θα παρουσιαστεί στον Αρχαιολογικό Χώρο Ακρωτηρίου Θήρας.

INFO

Κάθε Παρασκευή και Σάββατο 21.00, Κάθε Κυριακή 20.00

Τιμές Εισιτηρίων: γενική είσοδος 16 ευρώ, 10 ευρώ άνω των 65, άνεργοι, φοιτητές και γκρουπ άνω των 10 ατόμων, 5 ευρώ ατέλειες ΣΕΗ

Διάρκεια Παράστασης: 90 λεπτά

Έως 01/06/25

«Το Τάβλι» γράφτηκε και παρουσιάστηκε το 1972, εν μέσω δικτατορίας, στο θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν και έκτοτε αποτελεί ένα από τα έργα – σταθμούς της ελληνικής δραματουργίας. Ένα πρωτοποριακό έργο με βέβηλη σάτιρα και ευφυΐα, το οποίο μετρά πολλά ανεβάσματα και μεγάλες επιτυχίες.

Παρακολουθήσαμε με αμείωτο ενδιαφέρον την παράσταση και συνομιλήσαμε με τον Αντώνη Κρόμπα, ο οποίος υποδύεται τον Φώντα Καλαφατίδη.

Ο ηθοποιός απαντάει με ειλικρίνεια σε όλες τις ερωτήσεις. Μιλάμε για τον ρόλο τον οποίο ενσαρκώνει και ο οποίος δεν είναι διόλου εύκολος. Για τον καταξιωμένο και αγαπημένο σκηνοθέτη της παράστασης Αλέξανδρο Ρήγα, για το τι στις μέρες μας κάνει μια παράσταση επιτυχημένη και για το τι εύχεται ο ηθοποιός να συμβεί στον κόσμο αυτόν.

Σε μια άκρως ενδιαφέρουσα συζήτηση, με απαντήσεις ξεκάθαρες, ο Αντώνης Κρόμπας μας χαρίζει μια εξίσου ενδιαφέρουσα εμπειρία, όσο με αυτή που χαρίζει επί σκηνής στους θεατές της παράστασης.

ΣΥΝΈΝΤΕΥΞΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΦΡΑΓΚΟΥΛΑΚΗ

«Φώντας». Μιλήστε μας για τον ρόλο σας στην παράσταση…

O Φώντας θα έλεγα ότι είναι η επιτομή του παγαπόντη και αήθη ανθρώπου, ο οποίος στο βωμό του εύκολου και ακάματου κέρδους είναι ικανός να παραβιάσει κάθε κανόνα ηθικής και αξιοπρέπειας.

«Το Τάβλι» γράφτηκε και παρουσιάστηκε το 1972. Πόσο επίκαιρο είναι το περιεχόμενό του στις μέρες μας;

Θα έλεγα ότι τηρουμένων των εποχικών αναλογιών “Το Τάβλι” απηχεί στο ακέραιο τις παθογένειες και τα κακώς κείμενα και της σημερινής μας κοινωνίας· αυτός είναι ο λόγος που το καθιστά διαχρονικό και πάντα επίκαιρο.

Αλήθεια; Ποιο στοιχείο προσωπικότητας του ήρωα που υποδύεστε άγγιξε έντονα ευαίσθητες χορδές σας;

Το στοιχείο που με γοήτευσε, δραματουργικά μιλώντας, στην προσωπικότητα του Φώντα είναι η εμμονή και η επιμονή στον στόχο του και η δαιμονιώδης εφευρετικότητά του ώστε να τον πετύχει με όποιο τίμημα.

Προσεγγίζοντας τον ρόλο εντοπίσατε κοινά στοιχεία με τον Φώντα;

Η ταχύτητα εναλλαγής των συναισθημάτων του Φώντα και τα εκρηκτικά ξεσπάσματά του βρίσκουν αναλογία σε κάποιες σκοτεινές πτυχές του εαυτού μου.

Τόσο ο Φώντας όσο και ο Κόλιας, θα λέγαμε πως στις μέρες μας είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας;

Όχι μόνο της διπλανής, αλλά και της δικιάς μας πόρτας. Είναι χαρακτήρες απόλυτα αναγνωρίσιμοι στη ζοφερή (σε πολλές εκφάνσεις της) ελληνική πραγματικότητα.

Ποιο είναι το μήνυμα, κατά τη γνώμη σας, που μεταφέρει το έργο στο σύγχρονο κοινό;

Δε θα έλεγα ότι μεταφέρει κάποιο μήνυμα “διδακτικού χαρακτήρα”. Κατά τη γνώμη μου λειτουργεί περισσότερο σαν ένας αδυσώπητος καθρέφτης τον οποίον όποιος θέλει και αντέχει, τον κοιτάζει και κάνει τις αναγωγές μέσα του και όποιος θέλει απλά τον προσπερνάει και μένει αποστασιοποιημένος στην επιφάνεια του έργου.

Στο τιμόνι της σκηνοθεσίας, ο υπερταλαντούχος Αλέξανδρος Ρήγας. Πείτε μας δυο λόγια για τη θεατρική συνεργασία σας και πώς αυτή προέκυψε;

Ήταν μια πρόταση που αποδέχθηκα αυτό που λέμε με κλειστά μάτια κι αυτό γιατί γνωρίζοντας τον Αλέξανδρο τόσα χρόνια από τις αναρίθμητες δουλειές του είτε ως σκηνοθέτης είτε ως συγγραφέας, το εξέλαβα ως τεράστια πρόκληση να σκηνοθετηθώ και πολύ περισσότερο να βρεθώ σκηνικά μαζί του σε ένα τόσο σημαντικό κείμενο.

Τι κατά τη γνώμη σας, στις μέρες μας κάνει μια παράσταση επιτυχημένη;

Επιτυχημένη κατά τη γνώμη μου είναι μια παράσταση η οποία πατάει σε ένα δυνατό κείμενο, σε μια λειτουργική σκηνοθεσία που το υπηρετεί και στους ηθοποιούς που καλούνται να ενσαρκώσουν με απόλυτη αλήθεια τους ρόλους τους. Τρία στοιχεία που θέλω να πιστεύω ότι συναντά κάποιος στην παράστασή μας.

Κλείνοντας, τι εύχεστε να συμβεί στον κόσμο αυτόν;

Εύχομαι σαν μονάδες να φύγουμε από το ‘’εγώ μας” και να σκεφτόμαστε και να δρούμε περισσότερο στο ‘’εμείς”. Αυτόματα θα βελτιώνονταν πολλά πράγματα σε συλλογικό και προσωπικό επίπεδο.

INFO

«Το Τάβλι»

του Δημήτρη Κεχαΐδη

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ρήγας

Σκηνικά: Λία Ασβεστά

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Αλέκος Αναστασίου

Ενδυματολογία: Ελένη Μπλέτσα

Μουσική Επιμέλεια: Αλέξανδρος Ρήγας

Φωτογραφίες: Χάρης Γερμανίδης

Graphic Design: GridFox Team, Γιάννης Στιβανάκης

Βοηθός Σκηνοθέτη: Δημήτρης Τοπαλίδης

Διεύθυνση Παραγωγής: Γιώργος Σαμαρτζής

Παίζουν οι:

Αλέξανδρος Ρήγας: Κόλιας Παγουρόπουλος

Αντώνης Κρόμπας: Φώντας Καλαφατίδης

Πού: Μηχανής Θέατρο Ακαδήμου 13 Μεταξουργείο, ΤΚ 10436, Αθήνα,

ΤΗΛΕΦΩΝΟ: 210 5232097

apomixanis.theatro@gmail.com

Πότε: Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21:00 
έως τις 25 Μαΐου

Εισιτήρια: 18 € (κανονικό), 15 € (φοιτητικό, ανέργων, ΑμεΑ)

Προπώληση: MORE.COM

Διάρκεια: 70’

H σύγχρονη ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από τραγωδίες, ξεριζωμούς και προσφυγιά. Μια από τις πλέον τραγικές περιόδους που σημαδεύτηκαν από τον βίαιο ξεριζωμό των Ελλήνων από τις πατρογονικές τους εστίες, αφηγείται ο συγγραφέας Κωνσταντίνος Τριανταφυλλάκης στο βιβλίο του με τίτλο «Η Έξοδος των Θρακών».

Μέσα από τις αληθινές ιστορίες, που του αφηγήθηκαν ο παππούς, η γιαγιά του και πολλοί άλλοι ξεριζωμένοι Έλληνες, παρουσιάζει τον βάναυσο ξεριζωμό των Ελλήνων από την Ανατολική Θράκη, ένα από τα πιο δραματικά γεγονότα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, μια «Γενοκτονία», όπως ο ίδιος αναφέρει, που ακόμα αναζητά τη δικαίωση για τους ανθρώπους που είδαν σε μια νύχτα να χάνονται οι πατρίδες τους.

Ο συγγραφέας μίλησε στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ για τις ιστορίες και τις εικόνες που σημάδεψαν μια γενιά προσφύγων, τα μεγάλα πολιτικά λάθη και τον «βρώμικο» ρόλο των συμμάχων, που έφεραν μια ακόμα σύγχρονη τραγωδία, οι πληγές της οποίας παραμένουν ακόμα ανοικτές.

Συνέντευξη: ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ

Το βιβλίο σας αφηγείται μια ακόμα πτυχή της σύγχρονης Ιστορίας της Ελλάδας. Μια ακόμα ιστορία ξεριζωμού, αυτή τη φορά των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης. Η οικογενειακή ιστορία ήταν η πηγή της έμπνευσης;

Το βιβλίο αυτό κατά μια έννοια το γράφω από τότε που ήμουν παιδί. Μεγάλωσα ακούγοντας ιστορίες του παππού μου, του Αναστάση, που έδωσε και το όνομα στον κεντρικό ήρωα του βιβλίου. Όμως δεν ήθελα να γράψω μόνο τη δική του ιστορία. Ήθελα να γράψω τις ιστορίες όλων των Θρακιωτών. Είναι μια ιστορία δύσκολη. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας πέρασαν βάσανα, για τα οποία δεν υπάρχουν λόγια. Και μέσα από αυτά, τα οποία προσπάθησα να τα παρουσιάσω όσο πιο λεπτομερώς μπορούσα, παρουσιάζεται το ιστορικό πλαίσιο της εποχής, οι συνέπειες του εθνικού διχασμού, ο ρόλος των συμμάχων και τα λάθη που έγιναν. Εγώ θεωρώ πως η Ανατολική Θράκη μπορούσε να σωθεί. Μέσα από τις ιστορίες που παρουσιάζονται, οι οποίες είναι όλες αληθινές, εκπληρώνω ένα χρέος και αποτίω έναν φόρο τιμής στους προγόνους μου και στην ιστορία τους που δεν πρέπει να αφήσουμε να ξεχαστεί.

Συνήθως, οι άνθρωποι που έχουν ζήσει αυτές τις εμπειρίες δεν μιλούσαν γι’ αυτά. Ήταν έτσι και ο παππούς σας;

Ήταν έτσι ακριβώς. Ο παππούς μου είχε μια φοβερή προσωπική ιστορία. Ήταν πεχλιβάνης, παλαιστής, πολύ δυνατός άνθρωπος. Σε πολύ νεαρή ηλικία έφυγε και πήγε στο μέτωπο της Μικράς Ασίας να πολεμήσει. Έφτασε, μάλιστα, ψηλά στην ιεραρχία, ήταν κοντά σε μεγάλους στρατηγούς της εποχής. Σε μια μάχη τραυματίστηκε, με ένα σοβαρό, διαμπερές τραύμα, λίγο πάνω από την καρδιά. Επιβίωσε, ανάρρωσε και μόλις τελείωσε η πρώτη φάση του πολέμου, επέστρεψε στην Ανατολική Θράκη. Ο ίδιος, ωστόσο, δεν μιλούσε ποτέ γι’ αυτά. Για μένα ήταν ένας ήρωας, αλλά εκείνος δεν το έβλεπε έτσι. Πίστευε ότι όλα αυτά τα έκανε γιατί αυτό πρόσταζε το καθήκον προς την πατρίδα. Αυτή ήταν η θεώρησή του για τα πράγματα. Όλες τις ιστορίες που μου έλεγε, του τις έβγαζα με πολλή δυσκολία.

Δεν ήθελε να μας αποκαλύψει το ένδοξο κομμάτι του. Του ξέφυγαν κάποια πράγματα. Γιατί θεωρούσε ότι έπρεπε να τα κάνει. Δεν είναι ότι το έκανε για να φανεί σπουδαίος. Δεν τον ενδιέφερε. Οι άνθρωποι είχαν μια αίσθηση προσωπικής ευθύνης απέναντι στην πατρίδα. Η πατρίδα ήταν η ασφάλεια. Να κυκλοφορείς και να είσαι ελεύθερος άνθρωπος. Αυτό δεν μπορούμε να το καταλάβουμε εμείς γιατί γεννηθήκαμε ελεύθεροι.

Τι συνέβη μετά την επιστροφή του;

Επέστρεψε, γνώρισε τη γιαγιά μου, έκαναν έξι κόρες, ζούσαν όμορφα. Και σε μια στιγμή, υποχρεώθηκε να φορτώσει σε ένα κάρο την οικογένεια και ό,τι χωρούσε ακόμα από το βιός τους και μέσα σε 15 μέρες, να εγκαταλείψουν το σπίτι τους! Τι να πάρεις σ’ ένα κάρο και τι ν’ αφήσεις; Ήταν τραγικές στιγμές.

Η οικογένεια απεικονίζεται στο εξώφυλλο του βιβλίου σας.

Ναι, είναι ο παππούς μου ο Αναστάσιος, η γιαγιά Ευπραξία και οι κόρες τους: η θεία Δήμητρα, η μάνα μου Καλλιόπη, η Θεοδώρα, η Τριάδα, η Δήμητρα και η Ελένη. Έξι κόρες. Βεβαίως, υπήρξαν και κάποια άλλα παιδιά που χάθηκαν. Και ένα που έπεσε στον ποταμό ενώ περνούσαν.

Ο «καπετάνιος» του βιβλίου, που έχει τη μαύρη πέτρα πίσω του, είναι ο παππούς Αναστάσης;

Ναι. Αλλά, όχι μόνο αυτός. Είναι όλοι μαζί. Ο χαρακτήρας αυτός, που έχει το όνομά του, έχει και πολλά στοιχεία του παππού μου, αλλά τα περισσότερα στοιχεία δεν είναι δικά του. Είναι από ιστορίες που άκουσα, τόσο από τον ίδιο, όσο και από τη μητέρα του, τη Θεοπούλα, στο πρόσωπο της οποίας βλέπω όλες τις γυναίκες του χωριού. Η Ευγενία του βιβλίου, που υποτίθεται ότι είναι η γιαγιά μου, είναι κι αυτή συνισταμένη πολλών άλλων ανθρώπων. Αυτό με προβλημάτισε, αλλά έτσι ήθελα να γίνει.

Να μην αφήσετε κάποιον απ’ έξω…

Ακριβώς. Και γιατί δεν ήθελα να αισθανθούν οι άλλοι αδικημένοι. Εγώ να γράψω για τον παππού μου, αλλά ποιος θα γράψει για τους άλλους; Οπότε αποφάσισα να γράψω για τους παππούδες όλους.

Σίγουρα έχετε συλλέξει συγκλονιστικό υλικό. Υπάρχουν, ωστόσο, ιστορίες που σας συγκίνησαν ιδιαίτερα;

Δύο είναι πολύ συγκλονιστικές ιστορίες και με παίδεψαν πάρα πολύ στο να τις γράψω.

Η μία αναφέρεται στον Απρίλιο του ’14, το «Μαύρο Πάσχα των Θρακών», που ήταν και η πρώτη έξοδος. Τους άνδρες από 15 ετών και πάνω, τους έστελναν στα τάγματα εργασίας. Οι ηλικιωμένοι και οι γυναίκες αποφάσισαν να φύγουν για την Ελλάδα. Στο λιμάνι της Ραιδεστού -και αυτή είναι μια ιστορία καταγεγραμμένη από αυτόπτες μάρτυρες- είχαν αγόρια και κορίτσια στα κρεοπωλεία, κρεμασμένα σε τσιγκέλια και περνούσαν οι έμποροι για τα αγόραζαν. Δεν το χωράει ο νους. Και επειδή τα πήγαιναν ξένοι πρέσβεις εκεί για να τους δουν και δεν ήθελαν να χαλάσει η… εικόνα, φόρτωναν σε άμαξες ζωντανούς, πεθαμένους, άρρωστους και τους έθαβαν όλους μαζί.

Τη δεύτερη, την αφηγείται ο Καζαντζάκης. Μέσα στην αγριάδα των στιγμών, πετάλωναν τους ηλικιωμένους ανθρώπους. Ειδικά τους Έλληνες. Τους ξεγύμνωναν τα πόδια, έπαιρναν ένα ξύλο και τους κάρφωναν. Είναι το πιο οδυνηρό πράγμα που μπορείς να φανταστείς.

Μια επίσης, πολύ μεγάλη στιγμή μεγαλείου, την οποία αναφέρω και στο βιβλίο, είναι όταν το «Αβέρωφ» πήγαινε στην Ουκρανία, σταμάτησε στην Κωνσταντινούπολη. Κατέβηκαν όλοι οι Έλληνες στην προκυμαία γιατί νόμιζαν ότι θα τους βοηθούσαν. Παιάνισαν τον Εθνικό Ύμνο και επικρατούσε μια αγαλλίαση ότι μετά το 1453 ήρθε η ώρα μας. Ένας Κρητικός παπάς, μαζί με έξι αξιωματικούς πήγαν και λειτούργησαν στην Αγία Σοφιά. Και έψαλλαν τον Ακάθιστο Ύμνο. Ήταν στιγμές συγκίνησης. Την άλλη μέρα, όταν ξύπνησαν το πρωί, το «Αβέρωφ» είχε φύγει για την Ουκρανία. Η γιαγιά μου μου είπε πως η μάνα της παραδέχθηκε ότι δεν θυμάται να έχει κλάψει άλλη φορά πιο πολύ.

Σε μια ακόμα αληθινή ιστορία που περιλαμβάνεται στο βιβλίο, μια γιαγιά όταν της είπαν να φύγει, βγήκε από το σπίτι, έχοντας στην ποδιά της μια κασέλα με τα οστά του άντρα της. Πήγε στο νεκροταφείο και περίμενε να τη σκοτώσουν εκεί.

Όταν, μάλιστα, έφευγε ο παππούς μου με τη γιαγιά μου, αυτός που έκλαιγε πιο πολύ από όλους ήταν ο επιστάτης τους, ο Ισμαήλ. Καθώς έβλεπε το κάρο από μακριά, είχε κάτσει αποκαμωμένος, εκεί απόμερα έκλαιγε και έλεγε έναν αμανέ… ο παππούς μου δεν τον ξέχασε ποτέ.

Είναι ιστορίες που ουσιαστικά δένουν τους ανθρώπους και αναδεικνύουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των λαών.

Ακριβώς. Θα αναφέρω ένα παράδειγμα. Όταν μπήκε ο ελληνικός στρατός το 1920 και έγινε η τελετή παράδοσης, πήραν όλοι λαμπάδες, κεριά, φαναράκια και πήγαν στα νεκροταφεία. Κάθισαν εκεί για να πούνε και στους νεκρούς ότι αναστήθηκαν, ότι ελευθερώθηκαν. Την ίδια ιστορία μετά από χρόνια, άκουσα να την αφηγείται, ο καθηγητής και προσωρινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας στη Μεταπολίτευση Μιχαήλ Στασινόπουλος. Ήταν αυτόπτης μάρτυς όταν έγινε η τελετή ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου, όταν οι άνθρωποι έκαναν το ίδιο που έγινε το 1920 και στην Ανατολική Θράκη.

Είναι το… γονίδιο των λαών;

Το γονίδιο, ο σεβασμός τους νεκρούς. Αυτό ως εικόνα ήταν συγκλονιστική. Μια παρόμοια εικόνα επίσης αφηγείται και ο Καζαντζάκης στον «Καπετάν Μιχάλη». Είναι μέρος του συλλογικού μας υποσυνείδητου.

Θα πρέπει να δυσκολευτήκατε πολύ να επιλέξετε μέσα από τόσο πλούσιο υλικό.

Η ιστορία αυτή έχει τόσες στιγμές μεγαλείου που δεν χωρούν σε ένα βιβλίο. Οι άνθρωποι αυτοί ζούσαν σε μια περίοδο με πολύ πυκνά γεγονότα. Κάθε μέρα ήταν μια νίκη. Γιατί δεν ήταν βέβαιο ότι θα ξημερώσουν. Κάθε μέρα ήταν ένας τιτάνιος αγώνας επιβίωσης.

Αγώνας, ανάμεσα σε πολλούς θανάσιμους εχθρούς…

Η γιαγιά μου έλεγε κάτι που δεν το είχα συνειδητοποιήσει, παρά μονάχα τα τελευταία χρόνια. Πάντα θεωρούσε τους Βούλγαρους χειρότερους από τους Τούρκους. Η περιοχή ήταν για μια διετία υπό βουλγαρική κατοχή. Οι Βούλγαροι ήταν πολύ πιο αυστηροί, τους έπαιρναν βαριές φορολογίες, έκαναν παιδομάζωμα, παρόλο που είχε καταργηθεί εδώ και αιώνες. Εν έτει 1912 έπαιρναν παιδιά για να φτιάξουν τη Μεγάλη Βουλγαρία. Ήταν δύο πολύ μαύρα χρόνια.

Ο Βενιζέλος πάντα φοβόταν τους Βουλγάρους. Κι ένας από τους λόγους που άφησε τις 70 χιλιάδες στρατού εκεί, ήταν γιατί φοβόταν πάντοτε ότι μπορούν να κατέβουν. Δεν ξεπέρασαν ποτέ ότι εμείς τους φράζαμε την έξοδο στο Αιγαίο.

Τι είναι αυτό που σήμερα, περισσότερο από έναν αιώνα μετά, εξακολουθεί να τροφοδοτεί αυτή την έχθρα, κυρίως με την Τουρκία;

Όπως έλεγε ο παππούς μου και πλέον έχω πειστεί, η Τουρκία μας θεωρούσε πάντα σαν πρώην υποτακτικούς της. Ακόμα και τώρα. Μας είχαν 400 χρόνια. Επιπλέον, η Τουρκία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία, στα τελευταία της χρόνια τουλάχιστον, ήταν μια πολυ-πολιτισμική αυτοκρατορία, όταν αρχίζει να εκσυγχρονίζεται βλέπει τον Ελληνισμό ως μια από τις πολύ ισχυρές μειονότητες που αναπτύσσονταν. Υπήρχαν ισχυρές φωνές που θεωρούσαν ότι οι Έλληνες μπορούσαν να ευημερήσουν καλύτερα στο πλαίσιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και υπήρχαν και κάποιοι που ήθελαν και τη συνένωση των δύο χωρών. Επίσης, μην ξεχνάμε ότι ο Κεμάλ ήταν έτοιμος να συνθηκολογήσει και αυτό θα συνέβαινε αν το μέτωπο άντεχε λίγες μέρες ακόμα. Στο συλλογικό υποσυνείδητό τους, αυτό ήταν μεγάλο πλήγμα. Δεν ξεπερνιέται εύκολα.

Όσο για τις συνεχείς απειλές τους, πάντα θα σκέφτομαι κάτι που μου έλεγε η γιαγιά μου: Όταν είσαι μόνος το βράδυ και φοβάσαι, να τραγουδάς. Γιατί και εσύ αισθάνεσαι καλύτερα και ο άλλος σε υπολογίζει καλύτερα. Οι Τούρκοι, λοιπόν, λέγοντας όλα αυτά, περισσότερο τα λένε για να τα ακούνε οι ίδιοι. Για να τονώσουν το ηθικό τους. Αυτό όμως, με τον καιρό δημιουργεί μια γενιά φανατικών. Και, αντίθετα, σε εμάς, μια γενιά που μπαίνει σε άμυνα. Δυστυχώς, δεν βλέπω στα επόμενα χρόνια και δεκαετίες αυτό να φύγει από την τουρκική ρητορική.

Δεν παίζει ρόλο το γεωγραφικό; Αν η Τουρκία βρισκόταν σε άλλο σημείο, θα συμπεριφερόταν ίσως διαφορετικά;

Όχι, δεν είναι έτσι. Είναι η κουλτούρα του Ισλάμ. Εγώ θυμάμαι ως νεαρός μεταπτυχιακός φοιτητής, με μια φίλη μου κάναμε μια πολύ πρωτοποριακή εργασία για τα δεδομένα της εποχής. Το συμπέρασμα ήταν ότι το δυτικό σύστημα διακυβέρνησης δεν μπορεί να επιβληθεί σε μια μουσουλμανική χώρα. Ο αντίλογος τότε ήταν ότι, υποτίθεται ότι αυτό γίνεται στην Τουρκία. Το λεγόμενο κοσμικό Ισλάμ. Το κοσμικό Ισλάμ είναι ένας μύθος. Παίρνω από τα δύο τι με συμφέρει και κάνω ένα χειρότερο πράγμα. Το Ισλάμ είναι σε ευθεία αντίθεση με όλα· πολιτισμικά, πολιτιστικά, πολιτικά, όπως από όποια πλευρά και να το πάρεις με αυτό που λέμε εμείς δυτικό πολιτισμό. Αν διαβάσετε το Κοράνι, θα καταλάβετε γιατί δεν μπορούμε να συνυπάρξουμε. Η ευχή του Μωάμεθ του Προφήτη είναι η επέκταση. Αλλιώς δεν είσαι καλός μουσουλμάνος.

Συνεπώς, καταλήγουμε πάλι ότι το θέμα είναι θρησκευτικό;

Θα ανοίξουμε πολύ μεγάλη συζήτηση. Εγώ δεν πιστεύω στον πόλεμο των θρησκειών. Όχι ότι είναι παράγοντες που μπορείς να τους υποτιμήσεις. Είναι μια από τις κινητήριες δυνάμεις της ανθρώπινης προόδου. Αλλά πιστεύω ότι ειδικά στα δικά μας δεδομένα, εμείς υποτιμήσαμε -επιστρέφω στον Θουκυδίδη- τη δυνατότητα της υποβολής της ισχύος. Εμείς θα έπρεπε να έχουμε επενδύσει πάρα πολύ σε αυτό που λέγεται πολιτιστική διπλωματία. Να είμαστε μια χώρα που θα έχει τον πολιτισμό στην πρώτη της γραμμή, γιατί αυτό είναι το ισχυρό μας πλεονέκτημα. Και αυτό θα μας επέτρεπε να έχουμε συμμαχίες, να δημιουργούμε φιλίες και να έχουμε οικονομική άνοιξη. Αντίθετα, το ελληνικό κράτος ποτέ δεν ήταν αντάξιο των προσδοκιών ή των δυνατοτήτων του λαού. Και πολλές φορές τον εκμαύλιζε, για να τον έχει ως διαχειριστή της πολιτικής του εξουσίας. Δεν ξέρω πώς μπορεί να αλλάξει αυτό το πράγμα.

Στο βιβλίο μιλάτε και για τον «βρώμικο» ρόλο του συμμάχων.

Ο Βενιζέλος έκανε το λάθος να νομίζει ότι οι συμμαχίες διαρκούν… Ο Πάλμερ έχει πει ότι «η Μεγάλη Βρετανία δεν έχει ούτε μόνιμους φίλους ούτε μόνιμους εχθρούς. Έχει μόνιμα συμφέροντα». Και απορώ με το Βενιζέλο, που και ως μεταφραστής του Θουκυδίδη έπρεπε να πάρει το βασικό μάθημα που αναφέρεται στην ισχύ.

Ο Βενιζέλος έκανε το απονενοημένο με την εκστρατεία στην Ουκρανία για να ανατρέψουμε τον Λένιν και στείλαμε τον ανθό του ελληνικού στρατού. Δεν είχαμε λόγο να πάμε. Πήγαμε, όμως, και καταστράφηκε η Ομογένεια της Οδησσού. Αλλά αυτό δεν ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα. Αυτό ήταν η συμφωνία Λένιν – Κεμάλ. Η Τουρκία πήρε σε στρατιωτική ενίσχυση έναν σημαντικό προϋπολογισμό από τη Ρωσία.

Αμέσως μετά άρχισε η εγκατάλειψη. Οι πρώτοι που μας εγκατέλειψαν ήταν οι Ιταλοί. Όταν εμείς αποδεκατιστήκαμε, μας εγκατέλειψαν. Οι επόμενοι ήταν οι Γάλλοι, που όχι μόνο φεύγουν, αλλά παραδίδουν στον Κεμάλ και όλο τον οπλισμό. Και όχι μόνο αυτό. Του έδωσαν και ένα μεγάλο δάνειο. Μέχρι και στολές για τους φαντάρους τού χάρισαν. Άρα, λοιπόν, αυτή η συμμαχία που μας έστειλε να εφαρμόσουμε στην πράξη τη Συνθήκη των Σεβρών, την οποία κανείς δεν επικύρωσε, ήταν αυτοί που μας τράβηξαν το χαλί.

Πώς, λοιπόν, χαρακτηρίζετε τον Βενιζέλο ιδιοφυία με τόσο τραγικά λάθη;

Ο Βενιζέλος νόμιζε ότι μπορούσε να τα διαχειριστεί όλα αυτά. Ένας από τους λόγους που έχασε τις εκλογές του 1920, δεν είναι μόνο η υποχώρηση του στρατού, αλλά ότι, όντας σχεδόν για ένα χρόνο στο εξωτερικό, είχε χάσει την επαφή με την πραγματικότητα. Είχε παραμυθιαστεί ότι θα κάνει περίπατο στις εκλογές. Οι πολιτικοί που περιστοιχίζονται από κόλακες, ακούν μια πραγματικότητα, η οποία δεν έχει καμία σχέση με την αλήθεια. Ο Βενιζέλος πίστευε ότι είχε τη δυνατότητα, αλλά από την άλλη ο Κλεμανσό της Γαλλίας και ο Τσόρτσιλ της Αγγλίας, δεν το έβλεπαν έτσι. Στη δε Ιταλία, είχε ανέβει στην εξουσία ο Μουσολίνι. Άρα και οι φίλοι του έφυγαν από το προσκήνιο. Γι’ αυτό είπα ότι οι συμμαχίες δεν είναι μόνιμες. Όλες πάντα ως πρώτη προτεραιότητα είχαν τα συμφέροντά τους. Και η Αγγλία ήθελε τα πετρέλαια της Μοσούλης. Η Γαλλία ήθελε επίσης να έχει πρόσβαση εκεί. Και η Ιταλία είχε πάντα φιλοδοξίες. Αυτές οι χώρες ήταν μαζί μας όσο η ελληνική πολιτική εξυπηρετούσε τα συμφέροντά τους. Όταν η ελληνική πολιτική ή αδυνάτισε ή έπαψε να εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους ή άλλαξε τα δικά της συμφέροντα, όλες αυτές οι χώρες επαναπροσδιόρισαν τα δικά τους.

Επιστρέφοντας στο βιβλίο, νιώθετε την ικανοποίηση ότι είπατε την ιστορία του παππού, όπως θα ήθελε να ειπωθεί;

Δεν θα το έγραφα αυτό το βιβλίο, αν δεν ήταν ο παππούς μου. Το έγραψα για τον παππού μου και τη γιαγιά μου. Για κανέναν άλλο. Ήταν μια επιτέλεση ενός χρέους. Στο χωριό μου όλοι τέτοιες ιστορίες είχαν. Δεν ήταν μόνο ο παππούς μου. Απλά, εγώ, κάθε μέρα άκουγα τις ιστορίες του παππού μου. Και αυτοί οι άνθρωποι, επειδή πέρασαν από τη φωτιά, ήταν πολύ φειδωλοί. Δεν μιλούσαν εύκολα. Τον παππού μου έπρεπε να τον τσιγκλήσω πολύ για να μου πει δυσάρεστα πράγματα. Οι άνθρωποι που έχουν ταλαιπωρηθεί στη ζωή τους, δεν διαλαλούν την ταλαιπωρία τους. Την κρατάνε για την εαυτό τους. Άρα, σε κάποια από αυτά που έγραψα, ο παππούς μπορεί και να διαφωνεί. Γιατί μου τα είπε σε μια στιγμή αποκάλυψης. Δεν πήρα την άδειά του. Και είμαι βέβαιος ότι δεν θα του αρέσουν, με την έννοια ότι δεν θα ένιωθε πολύ άνετα να είναι το επίκεντρο.

Ποιο ήταν το πιο επώδυνο από όλα όσα σας διηγήθηκαν;

Σε αντίθεση με τους πρόσφυγες από τη Σμύρνη, όπου έφυγαν μακριά από τον τόπο τους και υπήρξε μια απόσταση, στην περίπτωση των Θρακών, τους χώριζε μόνο το ποτάμι. Θυμάμαι τον παππού να καθόμαστε σε ένα ύψωμα και να κοιτάει απέναντι και να βλέπει το σπίτι του. Αυτό δεν ξέρω πόσο δύσκολο ήταν να το διαχειριστεί.

Επέστρεψαν ποτέ έστω για λίγο;

Η γιαγιά, είμαι βέβαιος, ποτέ. Δεν το άντεχε. Ήταν ξεκάθαρη ότι δεν άντεχε να πάει ως «ξένη» στο σπίτι της. Για τον παππού, το μόνο που ξέρω και του ξέφυγε κάποια φορά σε μια συζήτηση, ήταν ότι πήγε μόνο μια φορά νύχτα, να κόψει ένα κλήμα και να το φυτέψει. Από αυτή την κληματαριά έχουμε καρπό μέχρι σήμερα. Αν ξαναπήγε, δεν ρώτησα και δεν  θα το μάθω ποτέ. Αν το έκανε, είμαι σίγουρος ότι θα ήταν μόνο νύχτα, γιατί δεν θα ήθελε να τον δει κανείς.

Πιστεύετε στο ότι κάποιος πεθαίνει πραγματικά όταν σταματάμε να μιλάμε για αυτόν;

Ο Κικέρων έχει πει ότι «η ζωή των νεκρών επαφίεται στη μνήμη των ζωντανών». Άρα όσο τους θυμόμαστε εμείς, ζουν και αυτοί. Εγώ το βιβλίο αυτό το έγραψα για τον παππού μου, αλλά και για τους άλλους παππούδες που μου έλεγαν επίσης ιστορίες. Άλλοι θα με βρίζουν, άλλοι θα με μαλώνουν, άλλοι θα γελάνε και θα λένε «τι έκανε»! Αλλά κατά βάθος πιστεύω ότι όλοι θα είναι ευχαριστημένοι. Γιατί όλοι θα βρουν κάποιο κομμάτι που θα τους άρεσε που το έγραψα.

H ιστορία της ανθρωπότητας μέσα από το ποδόσφαιρο… Εφτά διαφορετικοί μονόλογοι που λειτουργούν σαν την ενοχλητική αλογόμυγα του Σωκράτη, βάζοντας τους θεατές να σκεφτούν τα μεγαλύτερα εγκλήματα που έχουν διεξάγει οι δυνατοί έναντι των αδυνάτων.

Αυτή είναι η ιστορία του υπέροχου θεατρικού έργου του Θανάση Τριαρίδη με τίτλο «Football» που ανεβαίνει από τις 30 Απριλίου και για έξι μόνο Τετάρτες στο θέατρο «Olvio».

Ο πρωταγωνιστής του έργου Σήφης Πολυζωίδης μιλάει στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ για τις τρεις παραστάσεις στις οποίες συμμετέχει αυτήν την περίοδο και εξηγεί για ποιόν λόγο τα τελευταία χρόνια επιλέγει να πρωταγωνιστεί σε έργα με έντονο πολιτικοκοινωνικό περιεχόμενο.

Ακόμα, ο αεικίνητος ηθοποιός μας μιλάει για τον κίνδυνο να εισβάλει η Τεχνητή Νοημοσύνη (και) στο θέατρο, ενώ εξηγεί για ποιόν λόγο δεν εντάσσεται σε κομματικές νόρμες και κανόνες, προτιμώντας την ελευθερία σκέψης και δράσης που του προσφέρει το θέατρο.

Συνέντευξη: Τάσος Μεργιάννης

Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου

Το «Football» χαρακτηρίζεται ως μια «σκληρή ματωμένη κωμωδία». Εσείς πώς θα την συστήνατε στο κοινό;

Δεν ξέρω αν θα άλλαζα αυτόν τον χαρακτηρισμό. Θεωρώ ότι είναι ακριβώς το κέντρο του έργου, γιατί το κείμενο μιλάει με πολύ χιούμορ για το αίμα που έχει χυθεί στους αιώνες που πέρασαν με αφορμή το ποδόσφαιρο. Και στο ποδόσφαιρο κυριαρχεί η βία. Κωμικοτραγική βία.

Το έργο αναλύει την ιστορία της ανθρωπότητας μέσα από την ιστορία του ποδοσφαίρου. Από την άποψη ότι «τα πάντα είναι πολιτική», είναι ένα πολιτικό έργο. Άλλωστε, έχω την αίσθηση ότι τα τελευταία χρόνια επιλέγετε να συμμετέχετε σε παραστάσεις που διαθέτουν μια έντονη πολιτική ματιά. Ποιος είναι ο λόγος;

Ίσως επειδή είναι κι αυτός ένας τρόπος να εκφράσω την ανησυχία μου για όσα συμβαίνουν γύρω μας, και όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά στον κόσμο ολόκληρο. Και επειδή όπως είπατε «τα πάντα είναι πολιτική», το θέατρο ιδανικά για μένα, πέρα από την ψυχαγωγία και την ιστορία που έχει να σου αφηγηθεί, πρέπει να βάζει και ερωτήματα, να σου δίνει ερεθίσματα, να σου προτείνει να σκεφτείς κάτι καινούργιο, κάτι που μπορεί και να σου αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα. Έστω και ένας θεατής να το νιώσει αυτό, σου δίνει την ικανοποίηση ότι άξιζε να το κάνεις.

Πολιτικό είναι και το άλλο έργο στο οποίο πρωταγωνιστείτε. Πρόκειται για το «New order» του Ισπανού Σέρτζι Πομπερμάγιερ. Ένα έργο ανατριχιαστικά επίκαιρο και στην Ελλάδα. Πριν από λίγο καιρό έγινε γνωστή η είδηση ότι ένας άνδρας που έχασε το σπίτι του σε πλειστηριασμό σκότωσε τον νέο ιδιοκτήτη. Τι συναισθήματα σας γεννούν τέτοιες ειδήσεις;

Διάφορα και αντιφατικά, όπως θλίψη, οργή, ανασφάλεια για το πού πηγαίνουμε και άλλα πολλά… Θα μπορούσα να απαντήσω με μια ατάκα από το Football: «Γενικά είμαι κατά της βίας, η βία είναι κτηνωδία δεν το συζητώ», αλλά για σκεφτείτε έναν 75χρονο που χάνει το σπίτι του, τη ζωή του, τα πάντα. Αυτό είναι ή δεν είναι βία; Υπάρχει κανένας από μας, που να είναι σίγουρος για το πώς θα αντιδρούσε αν ήταν στη θέση του;

Πολιτικοποιημένος γνωρίζω ότι είστε. Κομματικοποιημένος υπήρξατε ποτέ;

Στην εφηβεία μου είχα βρεθεί για κάποιους μήνες στην ΚΝΕ όπως όλοι της γενιάς μου. Από τότε όχι, ποτέ και πουθενά, νομίζω πως θα ένιωθα εγκλωβισμένος μέσα σε ένα κομματικό μηχανισμό.

Πιστεύω ότι με τον χαρακτήρα που έχω, η ένταξη κάπου θα μου στερούσε την ελευθερία να εκφράζω τη γνώμη μου χωρίς να χρειάζεται να σκεφτώ αν είναι σύμφωνη με την κομματική γραμμή.

Να επιστρέψουμε στο «Football»… Με ποιο τρόπο η συμμετοχή του κοινού είναι απαραίτητη για την εξέλιξη της παράστασης; Πώς σπάει ο λεγόμενος «τέταρτος τοίχος»;

Σ’ έναν μονόλογο σαν το «Football» δεν υπάρχει καθόλου τέταρτος τοίχος, ο ηθοποιός μιλάει απευθείας στο κοινό. Απλώς εδώ οι θεατές έχουν τη δυνατότητα να παρέμβουν κάθε στιγμή σε αυτά που λέω και κάνω, και μ’ αυτόν τον τρόπο να επηρεάσουν την εξέλιξη της παράστασης.

Η πάγια θέση του Θανάση Τριαρίδη είναι πως «οι παντοτινοί ένοχοι είμαστε εμείς οι θεατές» και πως «ήρθε η ώρα να πληρώσουμε κάποιο τίμημα». Ποια είναι η δική σας άποψη;

Αυτό το ερώτημα το βάζει όχι μόνο ο Τριαρίδης, αλλά και γενικότερα η Τέχνη σήμερα. Η ιδέα πως ο θεατής έχει ευθύνη για την κοινωνική αδικία, ίσως είναι αυστηρή, αλλά είναι πολύ ειλικρινής και ενδιαφέρουσα, γιατί θεωρεί πως η ανοχή και η αποδοχή όσων συμβαίνουν γύρω μας, είναι συνενοχή.

Και σε ένα βαθμό αυτό μας βασανίζει, αφού όταν είσαι παθητικός θεατής και δεν κάνεις κάτι για να αλλάξεις τα πράγματα, θα κουβαλάς πάντα ένα βάρος στη συνείδησή σου. Μπορεί όμως αυτό το βάρος να γίνει το πρώτο βήμα, όχι για «να πληρώσεις το τίμημα», αλλά για να αλλάξει κάτι μέσα σου, να δεις τη ζωή διαφορετικά, να βγεις απ’ την απάθεια της καθημερινότητας και τελικά να βγεις κερδισμένος.

Το θέατρο είναι για να θέτει ερωτήματα ή να για να δίνει τις απαντήσεις;

Το θέατρο είναι Τέχνη και η Τέχνη οφείλει να θέτει ερωτήματα, όχι να μας δίνει απαντήσεις. Δεν σου λέει τι είναι σωστό και τι λάθος αλλά σε φέρνει αντιμέτωπο με το ερώτημα τι σημαίνει σωστό και τι λάθος ή ακόμα και αν υπάρχει «σωστό» ή «λάθος».

 Πόσα από τα όνειρα και τις προσδοκίες που είχατε ως φοιτητής της δραματικής σχολής έχουν επιτευχθεί και πόσα έχουν ματαιωθεί;

Έγινα ηθοποιός γιατί μου άρεσε να αλλάζω χαρακτήρες πάνω στη σκηνή. Δεν είχα συγκεκριμένα όνειρα ή προσδοκίες, άρα νομίζω ότι καλά πήγε αυτό.

Ο Τριαρίδης μιλάει για τις «μνημονικοποιημένες εικόνες», δηλαδή «τις εικόνες που αποθηκεύονται στην ηλεκτρονική μνήμη των υπολογιστών και μπορούν να αναπαραχθούν επ’ άπειρον». Αυτό μου θυμίζει την Τεχνητή Νοημοσύνη. Φοβάστε για τις θέσεις εργασίας που μπορεί να χαθούν στο επάγγελμά σας από τη γιγάντωσή της;

Σίγουρα θα επηρεάσει κάποιες θέσεις εργασίας και σίγουρα θα δούμε κάποια στιγμή και ψηφιακούς ηθοποιούς στην τηλεόραση ή και στον κινηματογράφο, αλλά το θέατρο είναι δύσκολο να αναπαραχθεί από την Τεχνητή Νοημοσύνη. Σε μια παράσταση ο ηθοποιός είναι ζωντανός, έχει συναισθήματα, καταθέτει ψυχή, κάνει λάθη, δεν είναι ένα τέλειο ολόγραμμα και αυτή είναι η μαγεία του θεάτρου. Αυτή η μαγεία το έκανε να αντέξει τόσες χιλιάδες χρόνια και να αντιμετωπίσει στα ίσα κινηματογράφο, τηλεόραση, βίντεο, υπολογιστές και τώρα αλγόριθμους.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Προς το παρόν βρίσκομαι σε τρεις παραστάσεις: Μετά το Πάσχα θα συνεχιστεί η παράσταση «New Order» του Σέρτζι Πομπερμάγιερ στο θέατρο «Εν Αθήναις», που πήρε παράταση για όλο τον Μάιο. Από τις 25 Απριλίου ανεβαίνει ξανά μια άλλη παράσταση που έχω αγαπήσει πολύ, ο «Τόρνος», του Γιάννη Κεντρωτά, στο θέατρο Olvio. Και την Τετάρτη 30 Απριλίου αρχίζει το …ματς του «Football»!

Το γεγονός ότι βρίσκεστε σε τρεις διαφορετικές δουλειές έχει να κάνει με επαγγελματική ανασφάλεια ή αγάπη για το θέατρο;

Θα έλεγα το δεύτερο. Άλλωστε, οι δυο απ’ αυτές τις θεατρικές δουλειές («Football» και «Τόρνος») είναι επαναλήψεις, όχι καινούργια έργα.

Ποια ήταν η πιο πολύτιμη συμβουλή που σας έδωσαν σε αυτό το επάγγελμα;

«Να είσαι αληθινός». Απλό και πολύτιμο!

INFO

«New Order» του Σέρτζι Πομπερμάγιερ

Από 2 έως 25 Μαΐου κάθε Παρασκευή

στις 19:45 και Κυριακή στις 18:00,

για 8 παραστάσεις

στο Θέατρο Εν Αθήναις (Ιάκχου 19, Γκάζι).

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Συγγραφέας: Σέρτζι Πομπερμάγιερ

Μεταφράστρια: Μαρία Χατζηεμμανουήλ

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καρατζιάς

Πρωτότυπη μουσική σύνθεση / Ηχητικό τοπίο: Μάνος Αντωνιάδης

Σκηνικά: Μιχάλης Παπαδόπουλος

Κοστούμια: Αλεξάνδρα Σιάφκου, Αριστοτέλης Καρανάνος

Σχεδιασμός φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας

Επιμέλεια κίνησης: Ναταλία Βαγενά

Αφίσα παράστασης : Γιάννης Κεντρωτάς

Βοηθός Σκηνοθέτη: Δήμητρα Κολλά

Βοηθοί Ενδυματολόγου: Αγγελική Αναγνωστοπούλου, Αφροδίτη Ψυχούλη

Βοηθοί Φωτιστή: Αλέξανδρος Θεοφυλάκτου, Άννα Ρεμούνδου

Παραγωγή: ΤΕΑΜ VAULT ΑΜΚΕ

(Μάνος Αντωνιάδης – Δημήτρης Καρατζιάς)

Παίζουν: Ράνια Σχίζα, ΣΗΦΗΣ Πολυζωίδης,

Φώτης Λαζάρου, Έλενα Τυρέα

Προπώληση: more.com

ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: ΑΜΑΡΥΣΙΑ

INFO

«Τόρνος» του Γιάννη Κεντρωτά

Θέατρο Olvio

Ιερά Οδός 67 & Φαλαισίας 7,

τηλ. 210 34 14 118 (18:00-21:00)

Κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21.15 έως 31 Μαϊου

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο: Γιάννης Κεντρωτάς

Σκηνοθεσία: Μιχάλης Κοιλάκος

Σκηνικά: Άννα Σάπκα

Κοστούμια:

Ιφιγένεια Νταουντάκη

Κίνηση: Μαργαρίτα Τρίκκα

Φωτισμοί: Βασίλης Κλωτσοτήρας

Πρωτότυπη μουσική:

Βασίλης Τζαβάρας

Κατασκευή σκηνικού:

Νίκος Δεντάκης

Γραφιστικά / Σχεδιασμός αφίσας: Γιάννης Κεντρωτάς

Οργάνωση παραγωγής: Δήμητρα Ευθυμιοπούλου

Παραγωγή: 451F PERFORMING ARTS AMKE

Παίζουν (με σειρά εμφάνισης):

Σήφης Πολυζωΐδης, Τάνια Παλαιολόγου, Φοίβος Συμεωνίδης, Ελισσαίος Βλάχος

INFO

«Football» του Θανάση Τριαρίδη

Θέατρο Olvio

Ιερά Οδός 67 & Φαλαισίας 7, τηλ. 210 34 14 118 (18:00-21:00)

Από 30 Απριλίου έως 4 Ιουνίου για μόνο 6 Τετάρτες στις 21.15

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Ερμηνεύει: Σήφης ΠολυζωΙδης

Σκηνοθεσία – σκηνογραφία : Τριαντάφυλλος Δελής

Κίνηση: Πασχαλιά Ακριτίδου

Μουσική: Γιώργος Οικονόμου

Φωτισμός: Δημήτρης Κοκολινάκης

Προπώληση: more.com

ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: ΑΜΑΡΥΣΙΑ