Με ψήφισμά του το 2002, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών όρισε την 23η Ιουνίου ως Ημέρα για τις Δημόσιες Υπηρεσίες. Έκτοτε, η ετήσια επέτειος, όπως ανέφερε ο ΟΗΕ, τιμά την αξία της μη ιδιωτικής προσφοράς στην κοινότητα, τη συμβολή της στην αναπτυξιακή διαδικασία, ενώ ενθαρρύνει τους νέους να ακολουθήσουν σταδιοδρομία στον δημόσιο τομέα.

Η τελευταία παρότρυνση θα ηχούσε ευχάριστα στα αυτιά σε άλλες εποχές, όμως, πρόσφατα στοιχεία του αρμόδιου Κέντρου Προγραμματισμού – Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ) κατέγραψαν μισθολογικό χάσμα ανάμεσα στον δημόσιο και τον ιδιωτικό χώρο, υπέρ του τελευταίου.

Η ανάλυση κατέγραψε, ενδεικτικά, αμοιβές μεταξύ εργαζομένων με ίδια χαρακτηριστικά, οι οποίοι απασχολούνται στους δύο τομείς, με το καθαρό ωρομίσθιο στο Δημόσιο να είναι κατά 14,6% χαμηλότερο από του ιδιωτικού.

Με αυτά τα δεδομένα, εύλογο είναι, σε περιόδους αδιάκοπης ακρίβειας, το αίτημα των δημόσιων υπαλλήλων να επανέλθουν ο 13ος και 14ος μισθός. Για το ζήτημα εκκρεμεί η ετυμηγορία του Συμβουλίου της Επικρατείας σε πιλοτική δίκη, ενώ ο υπουργός Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης έχει ξεκαθαρίσει ότι «δεν βγαίνουμε!».

Εάν στα παραπάνω προστεθεί η συρρίκνωση και υποχρηματοδότηση Υπηρεσιών ιδίως την τελευταία 15ετία, διαμορφώνεται η «μεγάλη εικόνα». Την ίδια ώρα, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του αρμόδιου μητρώου μισθοδοτούμενων από το Ελληνικό Δημόσιο, οι μετακλητοί υπάλληλοι έφτασαν τους 3.499 τον Δεκέμβριο του 2022, αριθμός που συνιστά τον μεγαλύτερο ιστορικά στα δεδομένα του σύγχρονου ελληνικού κράτους.

Σε αυτό το περιβάλλον, η κυβέρνηση άνοιξε θέμα αξιολόγησης και μονιμότητας στο Δημόσιο. Οι πρωτοβουλίες βρίσκουν ανταπόκριση σε σημαντικό μέρος της κοινής γνώμης, που -ενδεχομένως αψηφά ότι από τέτοια μέτρα μπορεί να επηρεαστούν στρατιωτικοί, αστυνομικοί, πυροσβέστες, γιατροί, οδηγοί ασθενοφόρων και τόσοι άλλοι.

Από την άλλη πλευρά, οι εργαζόμενοι ιδίως στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, αντιτείνουν ότι αξιολόγηση ισχύει ήδη, επί χρόνια, ενώ η μονιμότητα δεν είναι… ταμπού, καθώς περνάνε «κρησάρα», με δυνατότητα οριστικής απομάκρυνσης από τις θέσεις τους για σειρά λόγων.

Κάποιος-α καχύποπτος, με βάση και τη διαχείριση των δύο μεγαλύτερων εθνικών τραγωδιών της τελευταίας δεκαετίας σε Μάτι & Τέμπη, θα υποψιαζόταν μία οργανωμένη κατεύθυνση μετάθεσης ευθυνών. Στην καταστροφική πυρκαγιά της Ανατολικής Αττικής το «ανάθεμα» έπεσε σε πυροσβέστες και αστυνομικούς, ενώ για τη σύγκρουση των τρένων ευθυνόταν μόνο ο… σταθμάρχης. Τελικά, μάλλον ο σπουδαίος Λουκιανός Κηλαηδόνης συνεχίζει να δικαιώνεται και μετά θάνατον: Φταίει ο Χατζηπετρής!

Y.Γ. Ένα κεφάλαιο μόνο του, που δεν έχει μπει σε κάποια… αξιολόγηση υποδομών και συνθηκών στο Δημόσιο διαχρονικά, είναι τα εργασιακά δυστυχήματα και ατυχήματα, με την Αυτοδιοίκηση να μετρά 80 θύματα σε μια δεκαετία.

Σε ισχύ είναι πλέον ο νέος ΚΟΚ με βαρύτατα πρόστιμα να περιμένουν τους παραβάτες.

Οι γνώμες διίστανται για το πόσο δίκαια είναι, αφού αρκετά εξ αυτών ξεπερνούν το κατώτατο βασικό μισθό.

Θα μου πείτε τώρα τι σχέση έχει το ένα με το άλλο, πως δεν έχει θα απαντήσω εγώ, όλα έχουν και δεν μιλάω για παραβάσεις, όπως παραβίαση ερυθρού σηματοδότη, ή ΣΤΟΠ, εκεί όσο και να είναι καλώς είναι…

Να πάω στο κράνος που είναι και το μαράζι μου εδώ και πολλά χρόνια, όσα οδηγώ μηχανή δηλαδή.

Ένα κράνος μοτοσικλέτας μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο τραυματισμών στο κεφάλι και στον εγκέφαλο κατά τη διάρκεια ατυχημάτων ή συγκρούσεων. Απρόβλεπτες περιστάσεις μπορεί να προκύψουν ανά πάσα στιγμή. Τα κράνη προστατεύουν επίσης το πρόσωπό από τα ιπτάμενα συντρίμμια και τα έντομα, εξασφαλίζοντας ανεμπόδιστη θέα του δρόμου.

Τελικά, η προτεραιότητα στην ασφάλεια με τη χρήση κράνους είναι μια σοφή επιλογή που μπορεί να σας σώσει τη ζωή.

Πάμε λοιπόν στην επιλογή. Για να ισχύουν λοιπόν όλα τα παραπάνω θα πρέπει να επιλέξουμε ένα καλό ποιοτικά κράνος. Αλήθεια έχετε αναρωτηθεί πόσο κάνει ένα καλό κράνος;

Ακόμα και αν ο συντελεστής του ΦΠΑ, έχει πέσει στο 13% από το 24%, που βέβαια ήταν παράλογο, όπως παράλογο βρίσκω να υπάρχει ΦΠΑ, σε ένα είδος που σώζει ζωές.

Αλήθεια τι περιμένουν και δεν εφαρμόζουν μηδενικό ΦΠΑ στα κράνη;

Αυτό θα μου έδειχνε ότι πραγματικά νοιάζονται οι κυβερνόντες για την ασφάλεια των δικυκλιστών, όπως και η αγορά ενός ακριβού κράνους να εκπίπτει από την φορολογία, θα ήταν ένα μέτρο που θα έδειχνε ενδιαφέρον στην ουσία του προβλήματος.

Έτσι θα είχαμε επιλογή να αποκτήσουμε ένα καλό και ποιοτικό κράνος, προσέξτε επιλογή, ενώ τώρα με τις τιμές στα ύψη θα φοράμε κάτι πλαστικούς «κουβάδες» στο κεφάλι μας που έλεγε και ο φίλος μου ο Μανώλης, απλά για να γλυτώσουμε το πρόστιμο, όπως ένα συμπαθής μεσήλικας αναβάτης που βλέπω κάθε πρωί στον δρόμο μου, χρόνια τώρα που φοράει κράνος ασφαλείας σαν αυτά που φοράνε στις οικοδομές και γλυτώνει το πρόστιμο…

Το πρόστιμο είναι βαρύ και ακόμα πιο βαρύ είναι το πρόστιμο σε περίπτωση υποτροπής, εξοντωτικό θα έλεγα και προς λάθος κατεύθυνση, αφού ο «νομοθέτης» δεν ενδιαφέρεται για την ποιότητα της ασφάλειας, που θα πρέπει να έχουμε αλλά απλά να φοράμε κάτι στο κεφάλι μας.

Κάντε μηδενικό το ΦΠΑ λοιπόν και δώστε κίνητρα να αποκτήσουμε καλύτερα κράνη, αυτή είναι η ουσία, όλα τα υπόλοιπα είναι για να γεμίζουν τα ταμεία…

Ανήκω σε μια γενιά που μεγάλωσε έχοντας να διαχειριστεί συνεχώς ενοχές. Ενοχές για τα απωθημένα των γονιών μας που έπρεπε να τα υλοποιήσουμε εμείς. Ενοχές για τα διαφορετικά όνειρά μας, που δεν ταιριάζουν στα «θέλω» όλων. Ενοχές για τα λίγα χρόνια ευημερίας που ζήσαμε πριν οι διαδοχικές κρίσεις διαλύσουν τις ζωές μας. Ενοχές που δεν καταφέραμε να πετύχουμε ούτε τα μισά από όσα ονειρευόμασταν. Ενοχές για όσα δεν μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας. Ενοχές, ενοχές, ενοχές…

Μεγαλώσαμε με μια συνεχή κατηγορία ότι η δική μας γενιά μεγάλωσε στα «πούπουλα», ενώ οι γονείς μας στα απόνερα της Χούντας και οι παππούδες μας σε αυτώ του πολέμου, του εμφυλίου, της ξενιτιάς. Λες και ήταν δική μας ευθύνη να απολογηθούμε για όσα έγιναν χρόνια πριν εμείς γεννηθούμε. Ή λες και δεν έχουμε περάσει εμείς δύσκολα, για να θεωρούμαστε εσαεί ευνοημένοι.

Η γενιά μου πέρασε τα πιο παραγωγικά της χρόνια σε ένα πλαίσιο οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, που όμοιά της δεν έχει απαντηθεί σε καιρό ειρήνης. Μια οικονομική κρίση που μετράει πλέον σχεδόν δύο δεκαετίες και δεν δείχνει να αλλάζει προς το καλύτερο. Μια νέα γενιά μεταναστών σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου προς αναζήτηση καλύτερης τύχης. Ένα πογκρόμ θλίψης και εξαθλίωσης με την ανεργία να αγγίζει το 30%, σπίτια και περιουσίες να χάνονται και την απόγνωση να οδηγεί σε χιλιάδες αυτοκτονίες. Ως συνέπεια, ήρθε η άνοδος νεοναζιστικών μορφωμάτων και η κοινωνία να οδηγείται σε μια άνευ προηγουμένου κοινωνική και ιδεολογική κρίση. Πολιτικοί εκβιασμοί, κλειστές τράπεζες, αποσταθεροποίηση, εργασιακή ανασφάλεια. Εκεί πάνω ήρθε και κόλλησε η υγειονομική κρίση που διέλυσε κάθε ελπίδα ανάκαμψης. Χιλιάδες νεκροί, εθνικός διχασμός για την αναγκαιότητα των εμβολίων, ένα σύστημα υγείας σε διάλυση και ένα πολιτικό σύστημα που χορεύει πάνω στα πτώματα της αξιοπρέπειάς μας.

Την ίδια ώρα, η Δικαιοσύνη ως θεσμός τείνει να αποτελέσει μια θλιβερή ανάμνηση, η ανασφάλεια εντείνεται, το Κράτος και η Εξουσία λειτουργούν με όρους σικελικών οικογενειών, ο ζόφος βαθαίνει καθημερινά.

Η τεχνολογική «επανάσταση» έφερε την μιντιακή εξέλιξη, με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από ένα ευχάριστο παιχνίδι και εργαλείο επικοινωνίας, να μετατρέπονται εδώ και χρόνια σε «όπλα» μαζικής πνευματικής και κοινωνικής καταστροφής, ποταμούς χυδαιολογίας και τοξικότητας και μηχανισμούς δολοφονίας προσωπικοτήτων που δεν εξυπηρετούν τις αιμοδιψείς ανάγκες λουδοβίκειας αφοσίωσης των κρατούντων αυτού του έρμου τόπου.

Προσθέστε και την ενεργειακή κρίση που έσφιξε επιπλέον τη μέγγενη της πίεσης για την καθημερινή επιβίωση.

Την ίδια ώρα, ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε με ή χωρίς προφητείες από Αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, έχει αρχίσει να πλησιάζει επικίνδυνα.

«Η μοίρα όλης της ανθρωπότητας είναι στα χέρια των ανόητων», όπως χαρακτηριστικά και σε μετάφραση αναφέρει ο στίχος από το επικό τραγούδι “Epitaph”. Άθλιοι, χυδαίοι δισεκατομμυριούχοι, ερίζουν για το ποιος έχει μεγαλύτερη την… παράνοια και ανταλλάσσουν πυραύλους, λες και παίζουν βιντεοπαιχνίδια. Χιλιάδες παιδιά βρίσκουν το θάνατο καθημερινά. Στη Γάζα, στην Ουκρανία, τώρα στο Ιράν. Καλά, για αυτά τα παιδάκια της Αφρικής, για τα οποία μεγαλώσαμε επίσης με ενοχές – να’ τες πάλι οι ενοχές – ότι αυτά πεινούν και εμείς έχουμε το θράσος να μην θέλουμε να φάμε το φαγητό μας, πλέον έχουμε πάθει ανοσία. Δεν ασχολούμαστε καν, λες και δεν υπήρξαν.

Αυτή είναι, μέσες άκρες, η σύντομη ιστορία της γενιάς μου. Μιας γενιάς που φορτώνεται συνεχώς με ενοχές, φταίει δεν φταίει. Και που πλέον, κουβαλάει και τις ενοχές για το τι θα πει στα δικά της παιδιά και πώς θα τα προετοιμάσει να ζήσουν σε έναν κόσμο καλύτερο από αυτόν που δεν καταφέραμε να φτιάξουμε εμείς. Να, πάλι για ενοχές μιλάμε. Αλλά, για ποιον κόσμο, τελικά; Θα υπάρχει αύριο με όλα αυτά που γίνονται; Κι εμείς τι θα έχουμε κάνει για να το αποτρέψουμε; Και ξανά ενοχές για όσα δεν καταφέραμε.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν οι ιστορικοί του μέλλοντος θα μας αντιμετωπίσουν με οργή για όσα δεν αλλάξαμε ή με συμπόνοια για όσα περάσαμε. Ευτυχώς που δεν πιστεύω στη μετά θάνατον ζωή, γιατί ειλικρινά δεν νομίζω ότι αντέχεται ολόκληρη αιωνιότητα βουτηγμένη κι αυτή σε ενοχές…

Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, φωτιά ξέσπασε στην περιοχή της Μονής Πεντέλης (η οποία και πέρυσι κάηκε), με επίγειες και εναέριες δυνάμεις να επιχειρούν για την κατάσβεσή της και να τη θέτουν γρήγορα υπό έλεγχο.

Λίγες ημέρες νωρίτερα, για μια ακόμη χρονιά, το Forum του Συνδέσμου Προστασίας και Ανάπλασης του Υμηττού (ΣΠΑΥ) αποτέλεσε μια εστία παραγωγικού διαλόγου, προτάσεων και επισημάνσεων σε ζητήματα πολιτικής προστασίας και περιβάλλοντος, με την παρουσία υπουργών, δημάρχων, εθελοντών και άλλων εμπλεκόμενων φορέων και υπηρεσιών, αποδεικνύοντας ότι στη νοτιοανατολική πλευρά του Λεκανοπεδίου γίνονται σημαντικά πράγματα με στόχο πάνω απ’ όλα την προστασία του πολύτιμου αυτού πνεύμονα πρασίνου.

Για μια ακόμη χρονιά, η αντίθεση με τη βόρεια πλευρά του Λεκανοπεδίου είναι εμφανής. Με νωπή ακόμη την καταστροφή του περασμένου καλοκαιριού και με την περιοχή πέριξ του Πεντελικού βουνού να προσπαθεί ακόμη να επουλώσει τις πληγές της, θα περίμενε κανείς ότι ο Σύνδεσμος Προστασίας και Ανάπλασης του Πεντελικού (ΣΠΑΠ) θα είχε κάνει μεγαλύτερα βήματα ανάπτυξης όταν άλλαζε διοικητική σελίδα μετά από επεισοδιακές εξελίξεις, ίντριγκες και αντιπαραθέσεις.

Κι αν εύλογα θα μπορούσε κανείς να αναγνωρίσει ότι πέρυσι το καλοκαίρι η προσαρμογή στα νέα δεδομένα ήταν και δύσκολη και «βίαιη» λόγω της πυρκαγιάς, αφού η νέα διοίκηση βρισκόταν μερικούς μήνες μόνο στο «τιμόνι» του ΣΠΑΠ, ευχή όλων είναι το φετινό καλοκαίρι να μην έχει την ίδια εξέλιξη.

Στα τέλη Μαΐου δημοσιεύτηκε η πρόσκληση για την πρόσληψη 19 εποχικών υπαλλήλων με σύμβαση ορισμένου χρόνου, με τη διαδικασία να βρίσκεται σε εξέλιξη και ασφαλώς να κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, με την ελπίδα να αναλάβουν καθήκοντα το γρηγορότερο δυνατό. Σε αυτό το διάστημα, όμως, υπήρξε η προσδοκία ότι θα υπάρξουν σημαντικές διαφορές προς το καλύτερο, τόσο ως προς την αύξηση της χρηματοδότησής του από την κεντρική κυβέρνηση, η οποία υπολείπεται κατά πολύ π.χ. από τον ΣΠΑΥ και την παρεπόμενη περαιτέρω ενίσχυση των υλικοτεχνικών υποδομών του ΣΠΑΠ.

Τον περασμένο Νοέμβριο, στο ετήσιο συνέδριο της ΚΕΔΕ, ο πρόεδρος του Συνδέσμου και δήμαρχος Κηφισιάς Βασίλης Ξυπολυτάς είχε εμφανιστεί ρεαλιστικός και έθεσε μερικά σοβαρά ζητήματα. Αντιγράφουμε από το τότε ρεπορτάζ της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ:

«Έχει αρμοδιότητες ο ΣΠΑΠ και ποιες είναι αυτές; Καταρχήν να σας πω ότι δεν εντάσσεται σε κανένα επιχειρησιακό σχέδιο “Δάρδανος”, “Ιόλαος”. Δεν έχει κανένα επιχειρησιακό όργανο ενταγμένο, είναι όλα στους Δήμους και τις Περιφέρειες. Να σημειώσω ότι δεν έχουμε και μόνιμους υπαλλήλους, οπότε στην ουσία αναλαμβάνουμε εδώ και πολλά χρόνια, έργο το οποίο μπορούμε να παραδώσουμε εν μέρει ή με δυσκολία. Και πάντα με την οδηγία του τι ζητάει το Πυροσβεστικό Σώμα και όταν ζητάει και όταν θυμάται να ζητήσει η εκάστοτε πολιτική ηγεσία τη βοήθεια του ΣΠΑΠ».

Αυτά τα συγκλονιστικά είχε σημειώσει από τη Ρόδο ο Β. Ξυπολυτάς, με τη φωτιά του περασμένου Αυγούστου να έχει προηγηθεί μόλις 3,5 μήνες πριν και πολύ σωστά έπραξε.

Τι έγινε, όμως, από τότε μέχρι σήμερα; Εισακούστηκε ο δήμαρχος από την κυβέρνηση; Και κατά πόσο προβληματίστηκε ο υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας Γιάννης Κεφαλογιάννης κατά την επίσκεψή του στον ΣΠΑΠ προ ολίγων εβδομάδων, όταν ενημερώθηκε για τα προβλήματα και άκουσε τη δήμαρχο Πεντέλης Νατάσσα Κοσμοπούλου να του λέει ότι δεν υπάρχουν δασικοί δρόμοι στο βουνό ή ότι βρίσκεται εκτός προγράμματος «AntiNero»;

Είναι ολοφάνερο ότι η ευαισθησία της κυβέρνησης είναι απολύτως ετεροβαρής προς την πλευρά του Υμηττού και αυτό μόνο κινδύνους για το Πεντελικό μπορεί να συνεπάγεται. Από την άλλη, όμως, μήπως η πολιτική πίεση από πλευράς ΣΠΑΠ θα πρέπει να ενταθεί, πριν γίνουμε κοινωνοί κι άλλων δραματικών συμβάντων στο πολύπαθο βουνό μελλοντικά;

Ελπίζουμε η φωτιά της περασμένης Τετάρτης να έχει κρούσει προς όλους καμπανάκι κινδύνου.

Ανησυχητικές διαστάσεις παίρνει πλέον η τάση των τελευταίων χρόνων για καταργήσεις και στη συνέχεια συγχωνεύσεις τμημάτων σε όλες τις σχολικές βαθμίδες, ειδικότερα δε σε νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία.

Και στο… στόχαστρο έχουν μπει και οι δικές μας περιοχές (σχετικό ρεπορτάζ στη σελίδα 5).
Στόχος αυτών των κινήσεων, είναι η μείωση της χρηματοδότησης προς τα σχολεία μέσω της μείωσης των προσλήψεων σε αναπληρωτές και της εξασφάλισης της λειτουργίας των σχολείων με όσο λιγότερο διδακτικό προσωπικό γίνεται, σημειώνουν οι εκπαιδευτικοί. Αυτό όμως γίνεται σε βάρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Η συγχώνευση τμημάτων συνεπάγεται αυτομάτως αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τάξη. Αυτό, με τη σειρά του, περιορίζει τη δυνατότητα του εκπαιδευτικού να ανταποκριθεί στις εξατομικευμένες ανάγκες κάθε παιδιού. Ειδικά στην προσχολική και πρώτη σχολική ηλικία, όπου η διαμόρφωση των βάσεων της μάθησης είναι κρίσιμη, η ποιότητα της διδασκαλίας δεν μπορεί να διασφαλιστεί σε τάξεις που είναι υπεράριθμες.

Η αναλογία μαθητών-εκπαιδευτικών είναι θεμελιώδες παιδαγωγικό κριτήριο δεν είναι αριθμητικό ζήτημα. Πώς μπορεί να ανθίσει η δημιουργικότητα, η ελεύθερη έκφραση και η ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών σε ασφυκτικά που είναι περιβάλλοντα, χωρίς τον απαραίτητο χώρο και χρόνο για το κάθε παιδί ξεχωριστά;

Είναι κατανοητό πως το κράτος επιδιώκει εξοικονόμηση πόρων. Όμως, όταν αυτή η εξοικονόμηση εφαρμόζεται στο ευαίσθητο πεδίο της παιδείας -και μάλιστα στις μικρές ηλικίες-, τότε μιλάμε για μια επένδυση που δεν γίνεται. Τα οφέλη της επένδυσης στην προσχολική και πρωτοσχολική εκπαίδευση είναι μακροπρόθεσμα και τεκμηριωμένα: καλύτερη σχολική επίδοση, κοινωνική ενσωμάτωση, ανάπτυξη δεξιοτήτων, μείωση της σχολικής διαρροής.

Η δημόσια εκπαίδευση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με λογικές κόστους-οφέλους, σαν να πρόκειται για επιχείρηση. Το κόστος της απαξίωσης είναι τεράστιο και θα πληρωθεί στο μέλλον.

Αντί για συγχωνεύσεις και κλείσιμο, οι κοινωνίες χρειάζονται στήριξη των μικρών σχολικών μονάδων, προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, βελτίωση των υποδομών και ενίσχυση της τοπικής εκπαιδευτικής αυτονομίας. Είναι απαραίτητη μια πολιτική που να βλέπει το σχολείο ως κοινωνικό αγαθό και όχι ως λογιστικό μέγεθος.

Γιατί το μέλλον των παιδιών δεν μπορεί να χωρέσει σε έναν προϋπολογισμό. Για να έχουμε ζωντανές τοπικές κοινωνίες και πολίτες με μόρφωση και κριτική σκέψη, το σχολείο και ιδιαίτερα το νηπιαγωγείο και το δημοτικό πρέπει να είναι η προτεραιότητα.

Καθώς βρισκόµαστε 50 ηµέρες µετά την έναρξη της φετινής αντιπυρικής περιόδου, κοινή διαπίστωση όλων είναι ότι φέτος τα «καµπάνάκια» κινδύνου ήχησαν πιο νωρίς από ποτέ.

Τις τελευταίες ηµέρες στην ευρύτερη περιοχή µας (βόρεια και ανατολικά προάστια Αττικής) είχαµε τρία περιστατικά πυρκαγιάς µε αποτέλεσµα την (ευτυχώς άµεση) κινητοποίηση τόσο της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας όσο και της τοπικής Πολιτικής Προστασίας όµορων ∆ήµων.

Στις 10 Ιουνίου η ετοιµότητα όλων δοκιµάστηκε όταν εκδηλώθηκε πυρκαγιά σε οικοπεδικό χώρο στην περιοχή Σισµανογλείου στο Μαρούσι (για το περιστατικό η Πολιτική Προστασία του ∆ήµου Βριλησσίων επιχείρησε εντός του Tennis Club Αµαρουσίου) ενώ λίγη ώρα αργότερα την ίδια ηµέρα, νέα πυρκαγιά που ξεκίνησε από ακαθάριστο οικόπεδο στην οδό Στρ. Μακρυγιάννη στο Κάτω Χαλάνδρι ευτυχώς οριοθετήθηκε άµεσα από 37 πυροσβέστες , 10 οχήµατα, 1 οµάδα πεζοπόρου της 1ης ΕΜΟ∆Ε, εθελοντές και τη συνδροµή από υδροφόρες τοπικών ∆ήµων.

Τέλος, τη ∆ευτέρα 16 Ιουνίου ο (ενοχλητικός αλλά υπερπολύτιµος) ήχος του 112 ακούστηκε µετά από πυρκαγιά σε δασική έκταση κοντά στο µοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ στο Άνω Σούλι Μαραθώνα.

Τελικά, η άµεση κινητοποίηση (επιχείρησαν 140 πυροσβέστες µε 5 οµάδες πεζοπόρων τµηµάτων και 38 οχήµατα, εθελοντές και από αέρος 11 αεροσκάφη και 7 ελικόπτερα!) αλλά και η µερική εκκένωση οικισµών απέτρεψε τα χειρότερα, µας υπενθύµισε όµως για τα καλά πώς είναι να ζεις κάθε καλοκαίρι υπό την απειλή της φωτιάς.

Καθώς η πλατφόρµα για τον καθαρισµό των ιδιωτικών οικοπέδων έκλεισε στις 15 Ιουνίου, µέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραµµές δεν είχε ανακοινωθεί ακόµα ο επίσηµος τελικός αριθµός των οικοπέδων που δηλώθηκαν φέτος. Οι προβλέψεις έκαναν λόγο για σηµαντική µείωση στις φετινές δηλώσεις καθαρισµού οικοπέδων, ενώ την ίδια ώρα (όπως αποδεικνύουν τα συνεχή τηλεοπτικά ρεπορτάζ σε καθηµερινά δελτία ειδήσεων) διογκώνεται συνεχώς το πρόβληµα µε την (µη) αποκοµιδή της βιοµάζας που συσσωρεύεται σε δρόµους και πεζοδρόµια µε αποτέλεσµα πολλές περιοχές να µετατρέπονται σε «πυριτιδαποθήκες».

Είναι χαρακτηριστικό ότι έως την Πέµπτη, 12 Ιουνίου, στη σχετική πλατφόρµα είχαν καταχωρηθεί 487.967 δηλώσεις καθαρισµού οικοπέδων, έναντι περισσότερων από 800.000 πέρυσι – µια σηµαντική µείωση της τάξης του 40%.

Όπως όλα δείχνουν, ο υψηλός αριθµός που δηλώθηκε πέρσι και ανακοινώθηκε περιχαρώς από τον πρωθυπουργό (ο οποίος έκανε λόγο για 840.000 καθαρισµούς) ήταν πιθανότατα πλασµατικός, καθώς περιελάµβανε πολλές ψευδείς δηλώσεις, καθότι δεν πραγµατοποιήθηκαν ποτέ εκτεταµένοι έλεγχοι.

Φέτος δεν δόθηκε νέα παράταση για τη δήλωση καθαρισµών των οικοπέδων, όπως έγινε πέρυσι – η σχετική προθεσµία έληξε στις 30 Ιουνίου 2024. Έτσι, από την περασµένη ∆ευτέρα 16 Ιουνίου αναµενόταν να ξεκινήσουν έλεγχοι τόσο από την Πυροσβεστική όσο και από τους ∆ήµους, µε την επιβολή διοικητικών κυρώσεων όπου διαπιστώνεται αµέλεια, ενώ σε περιπτώσεις ψευδούς δήλωσης προβλέπονται και ποινικές συνέπειες.

Καθώς από το «αναµενόταν» µέχρι το «πραγµατοποιήθηκαν» η διαφορά είναι µεγάλη, η στήλη αναµένει µε έκδηλο ενδιαφέρον επίσηµη ενηµέρωση τόσο από την Πυροσβεστική Υπηρεσία όσο και από τις δηµοτικές Αρχές Πεντέλης και Βριλησσίων για τον αριθµό των ελέγχων που πραγµατοποίησαν καθώς και των προστίµων που επιβλήθηκαν για τυχόν ακαθάριστα ιδιωτικά οικόπεδα.

Πριν τα «καµπανάκια» γίνουν «καµπάνες» κινδύνου και πριν αρχίσουν τα «τεσσάρια» και τα «πεντάρια» (πρόκειται για τις κατηγορίες κινδύνου που εκδίδει η Γ.Γ. Πολιτικής Προστασίας του Υπουργείου Κλιµατικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας σύµφωνα µε τον Χάρτη Πρόβλεψης Κινδύνου Πυρκαγιάς) ας κάνουµε το αυτονόητο ως υπεύθυνοι πολίτες.

Ας αποφύγουµε ενέργειες στην ύπαιθρο που µπορούν να προκαλέσουν πυρκαγιά από αµέλεια, ας υποβάλουµε καταγγελίες για ακαθάριστα οικόπεδα (όχι δεν είµαστε «καρφιά» αλλά ευσυνείδητοι πολίτες), ας έχουµε τον αριθµό 199 στην «ταχεία κλήση» του κινητού µας και τα υπόλοιπα ας τα αφήσουµε στους αρµόδιους.

Στο τέλος της αντιπυρικής περιόδου ας ευχηθούµε να µετρηθούµε και να είµαστε όλοι εδώ – πολίτες αλλά και δασικές εκτάσεις…

]]> https://amarysia.com/2025/06/18/epivates_ereyna_mmm/ Wed, 18 Jun 2025 06:00:46 +0000 https://amarysia.gr/?p=410998 Γράφει ο Αλέξανδρος Καζαντζίδης – Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής Αμαρυσίας, φύλλο Χαλανδρίου – Αγίας Παρασκευής – Παπάγου – Χολαργού – 18/06/2025

Επιβάτες των μέσων μαζικής μεταφοράς (ΜΜΜ) στην Αττική -ιδίως νεώτεροι ηλικιακά- είχαν κάθε λόγο να κάνουν… viral την είδηση ότι στις 5 Ιουλίου θα πραγματοποιηθεί 24ωρη δοκιμαστική λειτουργία σε μετρό, τραμ και ορισμένες γραμμές λεωφορείων. Ευχή όλων είναι η δυνατότητα αυτή να παγιωθεί σε τακτική βάση, με τα αυτονόητα οφέλη που έχει, κυρίως οικονομικά.

Μέχρι τότε, όποιος-α είχε την ατυχία να επιβιβαστεί το απόγευμα της Κυριακής 15 Ιουνίου, από τον σταθμό Αγίας Παρασκευής σε συρμό του μετρό, βίωσε ένα… σκωτσέζικο ντουζ. Αφενός, η «ψυχρολουσία» από την αναμονή που ξεπερνούσε τα 10 λεπτά και αφετέρου, το κυριολεκτικά… ζεστό κλίμα στα βαγόνια που δεν είχαν εξοπλιστεί με κλιματισμό, εν μέσω συνωστισμού και θερμοκρασιών πέριξ των 35 βαθμών Κελσίου.

Την ίδια στιγμή, οι πολίτες που μετακινούνται αποκλειστικά με μετρό θα πρέπει να θεωρούνται… τυχεροί, αν συγκρίνουν τις εμπειρίες τους με εκείνους των άλλων ΜΜΜ. Την εικόνα αυτή κατέγραψε μια άλλη έρευνα αξιολόγησης, η οποία βέβαια, δεν έλαβε την ίδια δημοσιότητα με τα αποτελέσματα εκείνης που αφορούσε τις Υπηρεσίες των Δήμων.

Με βάση τα στοιχεία που άντλησε ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών (ΟΑΣΑ) από δείγμα 1.343 ατόμων, οι θετικές γνώμες για το μετρό φτάνουν αθροιστικά το 71%, ενώ μόλις το 7% έχει αρνητική άποψη. Στην περίπτωση των λεωφορείων οι πολίτες δηλώνουν σε ποσοστό 41% πως η εμπειρία τους από τη χρήση του μέσου είναι «κακή ή πολύ κακή», ενώ το 41% απάντησε «μέτρια». Για τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο το 44% δηλώνει πως η εμπειρία του είναι «κακή ή πολύ κακή» και το 27% «μέτρια».

Πάντως, παραβιάζοντας… ανοικτές θύρες, το 38% θεωρεί πως η συχνότητα όλων των ΜΜΜ είναι «κακή ή πολύ κακή», ενώ το 32% κρίνει πως δεν τηρούνται οι χρόνοι. Επίσης, το 42% δηλώνει «μέτρια ικανοποιημένο» από το κόστος υπηρεσιών και το 33% «λίγο ή καθόλου».

Η έρευνα, ωστόσο, (που «αλιεύσαμε» από την εφημερίδα «Καθημερινή») δεν αφορούσε τον πολύπαθο Προαστιακό Σιδηρόδρομο της Αθήνας. Τις τελευταίες εβδομάδες, χρήστες του μέσου στον σταθμό Δουκίσσης Πλακεντίας μπορεί να διαπίστωναν ότι τοποθετούνται πυροσβεστήρες στις αποβάθρες. Η υποδομή όχι μόνο δεν υπήρχε μέχρι πρότινος, αλλά η έγκριση για τον σχετικό διαγωνισμό δόθηκε από τον ΟΣΕ το… 2022!

ΥΓ. Με τέτοια ζωή εν πολλοίς… πατίνι, ήταν εύλογο και ένα παράπλευρο στοιχείο της ίδιας «σφυγμομέτρησης». Πάνω από το 90% δεν έχει χρησιμοποιήσει ποτέ ηλεκτρικά σκούτερ ποδήλατα ή… πατίνια!

Την Κυριακή είχαμε την γιορτή του πατέρα και ενώ έπαιρνα τις ευχές από τα παιδιά μου διαπίστωσα ότι είχα ένα μεγάλο κενό μέσα μου.

Ο λόγος της στεναχώριας μου, ήταν η διαπίστωση ότι δεν έχω προλάβει να πω τα χρόνια πολλά στον δικό μου πατέρα.

Βλέπετε ενώ η γιορτή της μητέρας έχει μακρόχρονη παράδοση, η Γιορτή του Πατέρα αποτελεί μια πιο πρόσφατη αλλά εξίσου σημαντική βέβαια, αναγνώριση της πατρικής παρουσίας και αρκετοί από εμάς δεν είχαμε την ευκαιρία να πούμε τα χρόνια πολλά σε αυτούς που μας γέννησαν.

Ψάχνοντας πως προέκυψε από αυτή τη γιορτή, ανακάλυψα μια όμορφη ιστορία, όπως αυτές που κρύβονται πίσω από κάθε γιορτή.

Η επιλογή της συγκεκριμένης ημερομηνίας έχει τις ρίζες της στον 20ό αιώνα και αποσκοπεί στην εξισορρόπηση της γιορτής της μητέρας με μια αντίστοιχη ημέρα αφιερωμένη στον πατρικό ρόλο.

Η ιστορία ξεκινά με τη Σονόρα, ένα κορίτσι που μεγάλωσε αποκλειστικά με τον μπαμπά της, έναν βετεράνο πολέμου που ανέλαβε μόνος του να φροντίσει τα έξι παιδιά του, αφού η μητέρα της είχε φύγει.

Η αγάπη και η αφοσίωση του πατέρα της ήταν τόσο μεγάλη που η Σονόρα ήθελε να βρει έναν τρόπο να τον τιμήσει και να δείξει σε όλο τον κόσμο πόσο σημαντικοί είναι οι μπαμπάδες.

Έτσι, ξεκίνησε να μιλάει για μια ξεχωριστή μέρα για τους μπαμπάδες, για να τους ευχαριστήσουμε για την αγκαλιά τους, τα μαθήματα ζωής και τη στήριξη τους.

Πρώτα από όλα, ζήτησε τη βοήθεια της κοινότητάς της, και σιγά-σιγά η ιδέα άρχισε να ταξιδεύει παντού.

Το 1924, ο Πρόεδρος Κάλβιν Κούλιτζ εξέφρασε τη στήριξή του στην πρωτοβουλία, χωρίς να την θεσμοθετήσει.

Χρειάστηκε να περάσουν δεκαετίες, μέχρι το 1972, όταν ο Πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον υπέγραψε το προεδρικό διάταγμα που καθιέρωσε επίσημα την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου ως Εθνική Ημέρα του Πατέρα στις ΗΠΑ, ημέρα που υιοθετήσαμε και στην Ελλάδα, ενώ σε πολλές χώρες έχουν επιλέξει άλλες ημερομηνίες.

Η αλήθεια είναι ότι μόνο όταν γίνεις γονιός αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι την έννοια αυτής της γιορτής. Για αυτούς που έχασαν τον πατέρα τους και για αυτούς που έχουν την τύχη να γίνουν πατεράδες αποκτώντας την δική τους οικογένεια.

Για αυτό να αγαπάτε τους πατεράδες σας όσοι τους έχετε δίπλα σας, να τους τιμάτε όσο είναι εν ζωή και να είστε γενναιόδωροι με τις αγκαλιές σας, όσο και αν δεν το δείχνουν να είσαστε σίγουροι ότι τις έχουν ανάγκη.

Έτσι για τα χρόνια πολλά που δεν είπαμε…

Ο καθαρισμός οικοπέδων δεν είναι επιλογή, είναι υποχρέωση. Αυτό φαίνεται ότι δεν το έχουν καταλάβει κάποιοι.

Καθώς φτάσαμε στο τέλος της -παράτασης της- προθεσμίας που είχε δώσει το Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας για τον καθαρισμό των οικοπέδων (καταληκτική ημερομηνία η 15η Ιουνίου), η εικόνα που παρουσιάζεται σε πολλές περιοχές της Αττικής -αλλά και στους Δήμους μας- είναι απογοητευτική.

Παρά τη σαφή νομοθεσία και τις συνεχείς προειδοποιήσεις, πάρα πολλά, ιδιωτικά αλλά και δημόσια οικόπεδα παραμένουν ακαθάριστα, γεμάτα ξερόχορτα, σκουπίδια και εύφλεκτη ύλη. Και αυτό εν μέσω μιας αντιπυρικής περιόδου που προμηνύεται ξανά δύσκολη σε επίπεδο πυροπροστασίας.

Τα πρόσφατα περιστατικά στο Μαρούσι, κοντά στο Σισμανόγλειο, και στο Κάτω Χαλάνδρι, ήταν τα πρώτα καμπανάκια κινδύνου. Δεν χρειάστηκε καν να φτάσει ο Ιούλιος με τις πολύ υψηλές θερμοκρασίες -λίγοι μόνο δυνατοί άνεμοι ήταν αρκετοί για να προκαλέσουν πυρκαγιές σε περιοχές με οικιστική πυκνότητα και ζωτικής σημασίας υποδομές. Τι άλλο περιμένουμε για να καταλάβουμε πως η αμέλεια έχει κόστος; Και μια παρένθεση εδώ… για τα ακαθάριστα οικόπεδα όπου ξέσπασαν οι φωτιές αυτές, δεν θα τιμωρηθεί κανείς, καθώς δεν είχε… λήξει η προθεσμία!

Η νομοθεσία είναι σαφής: οι ιδιοκτήτες οικοπέδων οφείλουν να τα καθαρίζουν από την άνοιξη, απομακρύνοντας ξερά χόρτα, κλαδιά και κάθε είδους εύφλεκτο υλικό. Οι δήμοι, από την πλευρά τους, πρέπει να επιβλέπουν, να ειδοποιούν και, σε περίπτωση αδράνειας, να παρεμβαίνουν οι ίδιοι χρεώνοντας το κόστος στους ιδιοκτήτες. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, δημιουργείται ένα επικίνδυνο κενό: η φύση (και ο ανθρώπινος παράγοντας) δεν περιμένουν…

Η ευθύνη δεν είναι μόνο ατομική – είναι και συλλογική. Δεν μπορούμε να μιλάμε για «πολιτική προστασία» μόνο όταν ξεσπάσει η φωτιά. Ο καθαρισμός των οικοπέδων είναι το πρώτο, στοιχειώδες βήμα πρόληψης. Όταν το αμελούμε, ανοίγουμε την πόρτα στην καταστροφή. Όταν αγνοούμε τη γειτονιά μας, παραβλέπουμε ότι και το δικό μας σπίτι κινδυνεύει.

Προφανώς και οι τοπικές Αρχές πρέπει να δείξουν μηδενική ανοχή – όχι για λόγους τιμωρητικούς, αλλά για λόγους επιβίωσης. Και οι πολίτες, ιδιοκτήτες ή μη, να ενεργοποιηθούν: να καταγγείλουν τα ακαθάριστα οικόπεδα, να πιέσουν τις αρμόδιες υπηρεσίες, να γίνουν οι ίδιοι μέρος της λύσης.

Γιατί, όπως κάθε καλοκαίρι, έτσι και το φετινό, δεν είναι απλώς μία ακόμα εποχή. Είναι ένα ακόμα τεστ υπευθυνότητας, στο οποίο δεν πρέπει να αποτύχουμε… ξανά.

Η ανακοίνωση της ΚΕΔΕ για τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων της έρευνας αξιολόγησης του Δημοσίου από τους πολίτες που εκδόθηκε λίγες ημέρες μετά από την παρουσίασή τους στο Μέγαρο Μαξίμου, (τα οποία μπορείτε να διαβάσετε στο εβδομαδιαίο φύλλο μας και στο amarysia.gr ως προς τους Δήμους του Βορείου Τομέα) δεν διέφερε ιδιαίτερα από όσα γράφαμε στο προηγούμενο editorial.

Η ανάγνωση των ευρημάτων είναι απλούστατη για όσους ασχολούμαστε με τον χώρο της Αυτοδιοίκησης, στη δική μας περίπτωση δημοσιογραφικά: Οι χαμηλοί βαθμοί που έδωσαν οι πολίτες σε όλες τις υπηρεσίες δεν σημαίνει ότι την απαξιώνουν. Αποτελεί σαφέστατο μήνυμα για τις παθογένειες και τα διαχρονικά προβλήματα και κενά στη λειτουργία των Δήμων. Και μόνο οι κατηγορίες των υπηρεσιών οι οποίες αξιολογήθηκαν και τις οποίες μπορείτε να δείτε στο φύλλο και την ιστοσελίδα μας, καταδεικνύουν το πόσες πολλές αρμοδιότητες έχουν «φορτωθεί» οι Δήμοι, αλλά και πόσο σημαντικές είναι αυτές για την καθημερινή ποιότητα ζωής μας.

Επομένως, το μήνυμα είναι όντως αυτό που κι εμείς εντοπίσαμε και η ΚΕΔΕ ανέδειξε: Χρειάζεται αλλαγή, μεταρρύθμιση, αναβάθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Όχι στοχοποίηση και μονομερής κριτική της δίχως ελαφρυντικά. Διότι, με τα καλά και τα άσχημά τους, οι δήμαρχοι, όπως και να το κάνουμε, είναι οι πιο άμεσοι και εύκολοι στόχοι της γκρίνιας των πολιτών, ενώ οι ακριβοθώρητοι βουλευτές και υπουργοί μένουν εκτός κάδρου ευθυνών πολύ εύκολα, όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε και από τις διάφορες τραγωδίες που έχουν πληγώσει αυτόν τον τόπο την τελευταία δεκαετία.

Το θέμα βέβαια δεν είναι πώς αναγιγνώσκουμε τα μηνύματα των πολιτών εμείς ή η ΚΕΔΕ, αλλά οι έχοντες «τα γένια και τα χτένια», δηλαδή το κεντρικό κράτος, η κυβέρνηση. Κι όχι μόνο η παρούσα, αλλά και οι μελλοντικές.

Θεωρούμε και το διατρανώνουμε σε κάθε ευκαιρία ότι η ποιότητα ζωής είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Από μια λακκούβα κι έναν αγωγό αποχέτευσης, έως την τσιμεντοποίηση μιας περιοχής, από την κατάσταση των σχολείων έως τους ελεύθερους χώρους και την προστασία του περιβάλλοντος, από την ποιοτική και γρήγορη παροχή υπηρεσιών έως τη δυνατότητα για προγράμματα αθλητισμού και πολιτισμού για όλους. Γι’ αυτό και οι κυβερνήσεις μας θα πρέπει να σκύψουν με μεγαλύτερο ενδιαφέρον στους Δήμους. Και να μην αναλώνονται μόνο σε εκλογικά και υπηρεσιακά «μαγειρέματα» προς άγρα ψήφων.

Τέλος, κάποιες παρατηρήσεις για την έρευνα αξιολόγησης: Ασφαλώς ο αριθμός των 60.000 που απάντησαν δεν συνιστά «καθολική» αξιολόγηση και ούτε απόλυτο δείγμα για τους δείκτες. Ωστόσο, αυτοί οι 60.000 μπήκαν στον κόπο να απαντήσουν. Άρα αποτελούν ανθρώπους που ενδιαφέρονται για το πώς λειτουργούν οι δημόσιες και δημοτικές Υπηρεσίες. Οπότε η γνώμη τους θα πρέπει να προσεχθεί. Από την άλλη, δεν είναι και πολύ κολακευτικό για την αξιοπιστία των απαντήσεών τους και ως εκ τούτου της ίδιας της έρευνας να μπαίνει βαθμός π.χ. στη Δημοτική Αστυνομία Αμαρουσίου όταν αυτή απλά… δεν υπάρχει!

Το γεγονός ότι ακόμη συζητούνται -και μάλιστα έντονα- τα αποτελέσματα, καταδεικνύει το ενδιαφέρον που υπάρχει από όλους τους εμπλεκόμενους και αρμόδιους. Απλά ελπίζουμε η επόμενη έρευνα να έχει περισσότερους συμμετέχοντες, αλλά και μεγαλύτερη προσοχή στις κατηγορίες των υπηρεσιών, σε συνάρτηση με τους Δήμους που τις διαθέτουν ή όχι.